به گزارش "ورزش سه"، تیم ملی ژاپن در آستانه پایان یکی از طولانی‌ترین و موفق‌ترین دوره‌های تاریخ خود قرار گرفته است. هاجیمه موریاسو که از سپتامبر ۲۰۱۸ هدایت سامورایی‌ها را برعهده داشت، پس از هشت سال و دو ماه با نیمکت این تیم خداحافظی خواهد کرد. اتفاقی که با تعویق یک‌ساله جام ملت‌های آسیا و لغو مسابقه دوستانه برنامه‌ریزی‌شده برای پایان دسامبر، زودتر از آنچه انتظار می‌رفت رقم خورده است.

موریاسو که در این مدت رکورد طولانی‌ترین دوران سرمربیگری تیم ملی ژاپن را به نام خود ثبت کرده، تا پیش از آخرین مسابقه‌اش برابر پاراگوئه، ۱۱۲ بار روی نیمکت این تیم نشسته و ۱۷۳ بازیکن مختلف را به اردوهای ملی دعوت کرده است. او کار خود را با پیروزی مقابل کاستاریکا در سپتامبر ۲۰۱۸ آغاز کرد و حالا با تیمی خداحافظی می‌کند که در دوران حضورش توانسته قدرت‌هایی مانند آلمان، اسپانیا و برزیل را شکست دهد.

سرمربی ۵۸ ساله ژاپن در نشست خبری پیش از مسابقه با برزیل، مهم‌ترین دستاورد خود را نه یک پیروزی خاص، بلکه افزایش کیفیت بازیکنان و عمق ترکیب تیم ملی دانست و گفت: «تلاش کردیم تیمی بسازیم که وابسته به چند بازیکن خاص نباشد و هر کسی به میدان می‌رود، قدرت تیم تغییر نکند. ژاپن بازیکنان خوب زیادی دارد و هدف ما این بود که با افزایش تعداد بازیکنان باکیفیت، برای رسیدن به بالاترین سطح فوتبال جهان تلاش کنیم.»

اما شاید مهم‌ترین نشانه موفقیت موریاسو را بتوان در صحبت‌های ریتسو دوآن پیدا کرد. بازیکنی که نخستین بازی ملی خود را در اولین مسابقه موریاسو انجام داد و حالا پس از تجربه دو جام جهانی و المپیک توکیو، بازوبند کاپیتانی ژاپن را بر بازو می‌بندد. ستاره اینتراخت فرانکفورت درباره سرمربی‌اش گفت: «موریاسو حتی در چنین شرایط احساسی هم خودش را کنترل می‌کند و پیشرفت فوتبال ژاپن را در اولویت قرار می‌دهد. او کاری کرده که پیروزی برای تیم ملی به اتفاقی طبیعی تبدیل شود. حالا ما جایگاه خودمان را داریم و دیگر مقابل حریفان بزرگ، فقط به خاطر نامشان احساس شکست نمی‌کنیم.»

تاکومی مینامینو که با ۲۶ گل بهترین گلزن ژاپن در دوران موریاسو محسوب می‌شود، پس از نزدیک به یک سال دوری به دلیل پارگی رباط صلیبی به تیم ملی بازگشته است. او درباره فضای آخرین اردو گفت: «موریاسو از ما خواسته بیش از اندازه احساساتی نشویم و مثل همیشه به آینده فوتبال ژاپن فکر کنیم. اما برای بازیکنانی که مدت زیادی با او کار کرده‌اند، این خداحافظی آسان نیست. می‌خواهیم با یک پایان خوب از او تشکر کنیم.»

تاکفوسا کوبو نیز که در ۱۸ سالگی نخستین بازی ملی خود را زیر نظر موریاسو انجام داد، از پایان یک دوره مهم در زندگی حرفه‌ای خود صحبت کرد: «من در تیم ملی فقط موریاسو را به‌عنوان سرمربی تجربه کرده‌ام و حالا احساس می‌کنم یک فصل از زندگی‌ام تمام می‌شود. می‌خواهیم ژاپنی قدرتمند را نشان بدهیم تا او با خیال راحت برود و نگران آینده تیم نباشد.»

این رابطه نزدیک فقط به ستاره‌های هجومی محدود نمی‌شود. کو ایتاکورا، مدافع تیم ملی ژاپن که از دوران تیم المپیک زیر نظر موریاسو کار کرده، با توصیفی متفاوت از سرمربی خود گفت: «شاید عجیب باشد، اما موریاسو برای من مثل پدر بوده است. از زمانی که جوان بودم مراقب پیشرفتم بود و راهنمایی‌ام کرد. بدون او قطعاً بازیکنی که امروز هستم نبودم.»

آئو تاناکا، زننده گل تاریخی ژاپن به اسپانیا در جام جهانی قطر، نیز معتقد است تأثیر موریاسو فراتر از مسائل تاکتیکی بوده است: «او همیشه استانداردهای بالایی برای رفتار ما در داخل و خارج زمین تعیین می‌کرد. همین موضوع باعث شد بدانم باید برای رسیدن به چه سطحی تلاش کنم. به لطف این نگاه توانستم به لیگ برتر انگلیس برسم.»

یوکیناری سوگاوارا هم که در مقاطعی از ترکیب اصلی و حتی فهرست تیم ملی کنار گذاشته شده بود، از صبوری موریاسو صحبت کرد و گفت: «وقتی جوان بودم، گاهی از بازی نکردنم ناراضی می‌شدم، اما او هیچ‌وقت مرا کنار نگذاشت و همیشه با نگاهی بلندمدت به پیشرفتم کمک کرد.» جونیا ایتو نیز به اعتماد مداوم این مربی و آزادی عملی که در حمله به او داده بود اشاره کرد و زیون سوزوکی، دروازه‌بان ژاپن، از حمایت موریاسو در روزهایی گفت که به دلیل اشتباهاتش در جام ملت‌های آسیا تحت فشار شدید قرار داشت.

در میان این صحبت‌ها، دایچی کامادا نگاه متفاوتی به کارنامه سرمربی ژاپن داشت و تأکید کرد: «اگر به مسیری که طی کرده‌ایم و پیروزی‌هایی که به دست آورده‌ایم نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که نگاه جهان به فوتبال ژاپن تغییر کرده است. موریاسو کار فوق‌العاده‌ای انجام داده و ارزش دستاوردهایش باید بیشتر دیده شود.»

موریاسو حالا در شرایطی به آخرین مسابقه خود مقابل پاراگوئه می‌رسد که بازیکنانش بیش از هر چیز درباره اعتماد، حمایت و تغییری صحبت می‌کنند که او در شخصیت تیم ملی ایجاد کرده است. مربی‌ای که در سال ۲۰۱۸ کار خود را با تیمی آغاز کرد که رؤیای رقابت با قدرت‌های بزرگ جهان را داشت و حالا با ژاپنی خداحافظی می‌کند که شکست دادن قهرمانان جهان را تجربه کرده و دیگر از رویارویی با نام‌های بزرگ نمی‌ترسد.