به گزارش "ورزش سه"، اولین بازی آرژانتین در دوران پس از مسی، نخستین شکست این تیم را رقم زد. آنها شایسته چنین نتیجه‌ای نبودند، اما فوتبال به هیچ‌کس رحم نمی‌کند. اروگوئه تحت هدایت فورلان، در نیمی از ورزشگاه لا بومبونرا به پیروزی رسید، آن هم به لطف دو گل با ضربه پشت پا.

یکی از آنها را بالردی پس از دفع توپ هم‌تیمی‌اش لیساندرو به ثمر رساند و دیگری را ماکسی آرائوخو از روی یک ضربه کرنر و در تیر اول وارد دروازه کرد؛ گلی که آن هم ظاهراً از ناکجاآباد از راه رسید. خولیان تنها گل تسلی‌بخش آرژانتین را به ثمر رساند و نمی‌توان هیچ ایرادی از او گرفت. نیکو پاز نیز گوشه‌هایی از استعدادش را به نمایش گذاشت. اما اروگوئه تیم آلبی‌سلسته‌ای را شکست داد که می‌تواند ادعا کند همچنان به ریشه‌های خود وفادار مانده است. البته با یک استثنای بزرگ: مسی دیگر حضور ندارد و شرایط نه مانند گذشته است و نه هرگز دوباره مانند آن خواهد شد.

بدون مسی، حتی ورزشگاه لا بومبونرا هم پر نشد. حتی نیمی از سکوهای ورزشگاه نیز تماشاگر نداشت، اتفاقی که نتیجه قیمت بلیت‌های تعیین‌شده از سوی فدراسیون فوتبال آرژانتین بود. فوتبال گران‌قیمت و تازه بدون تماشای شماره ۱۰. بازیکنان حاضر در زمین نیز مدتی طول کشید تا این واقعیت را بپذیرند. تا جایی که حتی پیراهن دیدار یادبود را به تن کرده بودند. آرژانتین به زمین نگاه می‌کرد و لئو را پیدا نمی‌کرد، چرا که او دیگر آنجا نیست. پذیرفتن این موضوع دشوار بود.

بدون مسی، احتمال پیروزی کمتر است، اما آرژانتین باید برنده می‌شد. آنها شایسته نتیجه بهتری بودند. اروگوئه تحت هدایت فورلان، از تمام شانس‌های ممکن بهره برد؛ در حالی که تا زمان سوت پایان نیمه نخست، مشخص نبود رولی اصلاً دستکش به دست دارد یا نه. کریستوفر فیرمارین، دروازه‌بان اروگوئه‌ای باشگاه اتلتیکو بوکارامانگا کلمبیا، دستکش به دست داشت و در برابر بهترین و تقریباً تنها موقعیت نیمه نخست، واکنشی بسیار خوب نشان داد. این موقعیت با ضربه خولیان به وجود آمد که بیش از هر کس دیگری خطرساز بود. نیکو پاز نیز در زمین حضور داشت که صرفاً با تماشای بازی‌اش می‌توان از دیدن فوتبال لذت برد.

این دیدار دوستانه که با توجه به ماهیتش به عنوان یک دربی ریو دلا پلاتا، اصولاً نباید برگزار می‌شد، در نیمه دوم کاملاً دگرگون شد. همه‌چیز از روی یک ضربه ایستگاهی آغاز شد. اروگوئه که تا آن زمان برای حفظ نظم و آرایش خود به زحمت افتاده بود، از فشار خارج شد و به استقبـال شانسی رفت که قرار بود سرنوشت آن شب را تغییر دهد. مگر می‌شد چنین فرصتی را نادیده گرفت؟ چه بخت شگفت‌انگیزی!

بالردی گل نخست را به ثمر رساند، اما در دروازه خودی. لیساندرو ضربه ایستگاهی ارسال‌شده به محوطه جریمه را دفع کرد، اما توپ به پشت هم‌تیمی‌اش برخورد کرد و او ناخواسته آن را وارد دروازه خودی کرد. پنج دقیقه بعد، اتفاقی مشابه رخ داد. یک ضربه کرنر به محوطه جریمه ارسال شد و ماکسی آرائوخو، در حالی که پشتش به دروازه بود یا به شکلی نامشخص، با ضربه سر گل دوم اروگوئه را به ثمر رساند. توپ با قوسی بلند از بالای سر رولی عبور کرد؛ دروازه‌بانی که برای مهار آن شیرجه‌ای تماشایی زد، اما نتوانست مانع گل شدن توپ شود. نتیجه در لا بومبونرا، کاملاً غیرمنتظره، ۲-۰ شد. آن هم بدون مسی.

باید به روشنی گفت که آرژانتین اتفاقات رخ‌داده را نپذیرفت. با حضور فده والورده در زمین و همچنین پرستیانی پویا، نایب‌قهرمان جام جهانی می‌خواست سرنوشت را به چالش بکشد. آنها همچنان موقعیت‌هایی خلق کردند، اما تنها خولیان موفق به گلزنی شد. بنابراین باید ثبت کرد که او یکی از بازیکنانی است که بیشترین شور و اشتیاق را برای کشورش به ارمغان می‌آورد و در آینده نیز چنین خواهد بود.

بله، آرژانتین شکست خورد و پذیرفتن این واقعیت که دوران درخشش به پایان رسیده، دشوار است. واقعیت همین است و همین‌طور هم خواهد ماند. دوران تازه‌ای آغاز شده و او رفته است و بازنخواهد گشت، اما تیم اسکالونی هرگز چیزی را به شانس واگذار نخواهد کرد. پیراهن شماره ۱۰ باید در هر مسابقه شایستگی خود را ثابت کند.