به نقل از ایسنا، این روزها با نزدیک شدن به جشنواره فیلم کن و سالروز تولد رضا عطاران، یادی کنیم از ردکارپت ، فیلمی که این هنرمند در مقام کارگردان و بازیگر در حاشیه شصت و ششمین فستیوال فیلم کن مقابل دوربین بُرد.

رضا عطاران که یکی از بازیگران پرفروش سینمای ایران است، علاوه بر بازی های ماندگارش در فیلم هایی چون نهنگ عنبر ، خوابم میاد ، دهلیز ، طبقه حساس ، ردکارپت ، روشن ، اسب حیوان نجیبی است ، ورود آقایان ممنوع ، هزارپا ، خواب و... فیلم هایی چون ردکارپت و خوابم میاد را هم کارگردانی کرده است.

و در این میان سریال های کوچه اقاقیا ، خانه به دوش ، متهم گریخت ، بزنگاه و... را به عنوان آثار ماندگار تلویزیونی اش نباید از یاد بُرد.

این هنرمند که 20 اردیبهشت ماه سالروز تولد 58 سالگی اش است، در گفت وگویی که سال 93 در ایسنا داشت، درباره فیلم ردکارپت گفته بود: کلا ارتباط خوبی با هنروران سینما دارم و دوستشان دارم و خودم را هم هنرور سینما می دانم، علاقه مند بودم از زندگی آن ها هم در قصه مان داشته باشیم سرانجام تصمیم گرفتیم، شخصیتی که در طول فیلم (ردکارپت) هم هیچ نامی از آن برده نمی شود به کن برود و اتفاقاتی هم برایش بی افتد.

رد کارپت داستان مردی عاشق سینما با بازی رضا عطاران است که برای رسیدن به فرش قرمز فستیوال کن درگیر ماجراهایی می شود و ...

این هنرمند که در حاشیه جشنواره فیلم کن با همراهی احمد احمدی (تهیه کننده) با تیم اش صحنه هایی را مستندگونه ساخته بود، خاطرات جالبی از فیلمبرداری آن فیلم در گفت گویش با ایسنا تعریف کرد که در ادامه مرور می کنیم:

یک سری اتفاقات مانع شد تا آنجور که دوست داشتیم جلو برویم. نیتم این بود که قطعا روی فرش قرمز بروم و یقه اسپیلبرگ را بگیرم اما درست روز قبل، تماشاگری با چاقو سراغ یکی از داوران رفته بود که بعد از آن فضا به شدت امنیتی شد و محافظان با خود اسلحه داشتند که گفتم ممکن است سراغ اسپیلبرگ بروم و گلوله بخورم و در نهایت فکرهای دیگری کردم. در صحنه ای باز سراغ اسپیلبرگ رفتم و صدایش کردم تا هدایا را بدهم و خواستم از محافظان رد شوم که باز آن ذهنیت مانع شد و به شکل دیگری آن ناامیدی را نشان دادیم.

تنها مشکلی هم که ایجاد شد در مسیری بود که مقابل فرش قرمز است. در آن محدوده نمی توان از خیابان عبور کرد و باید مسیر زیادی را برای عبور طی می کردیم. فیلمبرداری ما تمام شد و آمدم عبور کنم که مأموران "هاش اف" مرا دیدند و به عنوان بمب گذار مرا گرفتند. ظاهرم هم غلط انداز بود و نیم ساعتی تعداد زیادی از پلیس ها با فاصله دور من ایستاده بودند که در نهایت با زبان الکنم به آن ها فهماندم مشغول فیلمبرداری هستیم و کارت شناسایی ام را چک کردند و آزادم کردند.

رضا عطاران در گفت وگویی در سال 93 در پاسخ به سوالی که چرا فیلم هایتان قشر آسیب پذیر و پایین جامعه را به تصویر می کشد؟ گفته بود: جوابش کمی پیچیده است! اما ساده اش این است که ارتباط بهتری با این آدم ها برقرار می کنم و خودم را به آنها نزدیک تر می بینم. من اگر با یک روشنفکر حرف بزنم، باید جلو خنده ام را یک جوری بگیرم.

و نکته جالب تر اینکه سوسن پرور بازیگر هم که همکاری های با رضا عطاران داشته است، در گفت وگویی با فریدون جیرانی گفته است: رضا عطاران شرایط این را دارد که لاکچری زندگی کند اما نمی کند، به خاطره اینکه موقعیت دیدن را از دست می دهد. عطاران هنوز خودش به بازار تهران می رود و کلاه می خرد، او از هیج جا پنهان نمی شود. با مردم ارتباط دارد، خودش به نانوایی می رود. رضا عطاران از پشت شیشه ماشین، جامعه را نگاه نمی کند، این نکته خیلی مهمی است که به نظر من باعث می شود، آنچه رضا عطاران خلق می کند، می شناسیم.