به گزارش خبرگزاری پلیس؛ در یادداشت دکتر "سعید منتظرالمهدی" می خوانید:

اگرچه شاید بر اساس نتایج برخی نظرسنجی ها، میانگین نرخ کتاب خوانی در کشورمان چندان خرسندکننده نباشد، اما آن گونه که می دانیم در سالیان اخیر، شمار چشمگیری از شهروندان کشورمان در همه گروه های سنی به کتاب خوانی روی آورده اند و فرهنگی زیستن را به مشی و منش خود تبدیل کرده اند و این مایه امیدواری و خرسندی است.

این گرایشِ روبه رشد، نشانگر شکل گیری رغبت درونی در نسلی است که می خواهد از مرزهای روزمره فراتر برود و معنایی عمیق تر برای زیستن بجوید.

اینان به درستی می دانند در روزگاری که هجوم اطلاعات شتاب زده و سطحی، آرامش درون و عمق اندیشه را نشانه رفته است، کتاب همچنان پناهگاهی امن برای بازیافتن تمرکز، اصالت و تفکر ژرف است.

البته یادمان باشد که در این مسیر دقت در انتخاب کتاب بسیار تعیین کننده است؛ باید بیاموزیم که کتاب خوب بخوانیم و مراقب باشیم که کالای فرهنگی خود را از حراجی کالاهای بنجل نخریم. کتاب خوب، حاصل رنج، تفکر و اصالت اندیشه ی نویسنده است و نمی توان آن را با آثار زرد، بازاری و بی مایه که تنها به قصد سرگرمی های زودگذر تولید می شوند، هم تراز دانست.

ارزش نهادن به کتاب اصیل، احترام به خردِ خویش است.

انس با کتاب اصیل، نخستین و استوارترین گام در جهت افزایش تراز دانایی جامعه است.

می دانیم دانایی تنها انباشت اطلاعات نیست بلکه توانایی تحلیل ، فاصله گرفتن از سطحی نگری و درک پیوندهای میان پدیده هاست. این فرآیند به طور طبیعی به پختگی فرهنگی می انجامد؛ پختگی ای که خود را در شکیبایی، احترام به گوناگونی ها و گفت وگوی سازنده با دیگران نشان می دهد. جامعه ای که کتاب می خواند در مواجهه با هیجانات زودگذر، با خویشتن داری بیشتری رفتار می کند.

از سوی دیگر، خواندن کتاب های عمیق، نقش بی بدیلی در تأمین و تحکیم امنیت روانی افراد دارد. کتاب به شخصیت عمق می بخشد و روان را صیقل می دهد. انسان در پرتو خواندن از ملال روزمرگی فاصله می گیرد و شاید اغراق نباشد اگر اذعان کنیم کمتر لذتی در جهان هستی همچون لذت ذهنی حاصل از کشف یک اندیشه نو، درک لایه های پنهان یک متن یا همنشینی با خرد بزرگان اصیل و پایدار است. این پالایش درون به طور مستقیم به کاهش کژکارکردی های فردی و اجتماعی منجر می شود و بسیاری از آسیب های رفتاری و ناهنجاری ها را التیام و بستر مناسبی برای افزایش رفتارهای مطلوب و نوع دوستانه فراهم می آید. انسانِ کتاب خوان، همدلی بیشتری با همنوعان خود دارد و منافع جمعی را بهتر درک می کند. این تغییرات کوچک، در مقیاسی کلان تر، به توسعه همه جانبه کشور شتاب می بخشد؛ چرا که هیچ توسعه ای پایدار نخواهد بود مگر آنکه بر دوش انسان های آگاه استوار باشد.

خلاصه آنکه

فرهنگ مکتوب و خوانش آثار اصیل، قوی ترین چسب اجتماعی برای حفظ انسجام ملی است. وقتی شهروندان یک سرزمین روایت ها و دغدغه های مشترک خود را از لابلای کتاب ها می شناسند، پیوندهای میان آن ها استحکام می یابد و در برابر تفرقه ها نفوذناپذیرتر می شوند. کتاب خوانی تنها یک سرگرمی شخصی نیست، بلکه راهبردی است برای ساختن جامعه ای که در آن، خرد جمعی راهنمای گام های آینده باشد.

جامعه ای که نیک می داند گران بها ترین سرمایه هر سرزمین، نه در معادن و ثروت های مادی، بلکه در ژرفای اندیشه فرزندان آن نهفته است و به تعبیر فردوسی بزرگ فرهنگ باشد ز گوهر فزون.