مصطفی غنی زاده در روزنامه خراسان نوشت: معادله جدید اعلامی ترامپ مبنی بر پاسخ به زیرساخت ایرانی در مقابل هر اصابت به کشتی در تنگه هرمز، نشان از شکست آمریکا در مراحل کنونی و قبلی دارد. ترامپ که در جنگ چهل روزه، دوره آتش بس، اجرای تفاهم نامه و تشدید تنش دوازده روز اخیر نتوانست به اهداف خود برسد و حتی یک به یک عقب نشست، حالا مجبور شده تا وارد مرحله بعدی تصعید تنش شود. مرحله ای که می تواند برای اقتصاد منطقه و جهان بسیار خطیر و خطرناک باشد.

در این دو هفته، آمریکا امید داشت که بتواند ایران را مجبور به عقب نشینی در موضوع تنگه کند و متن تفاهم امضاشده را به نفع خود تغییر دهد؛ اما نتیجه برعکس شد. آنچه در میدان نظامی رخ داد، یک فاجعه برای آمریکا بود. تقریبا هیچ هدف مهم و راهبردی توسط آمریکا در ایران زیر ضرب نرفت و حتی برخی اهداف بی ارزش مورد اصابت قرار گرفت.

در مقابل، آفند ایران به شکلی عجیب و خلاف انتظار همه طرف ها عمل کرد و ضرباتی را به دشمن وارد ساخت که در جنگ دوازده روزه و چهل روزه به این حد از دقت و قدرت مورد اصابت واقع نشده بود. نتیجه این بود که تیغ آفندی و توان پدافندی دشمن بسیار کمتر از دوره قبلی اهمیت راهبردی داشت. حالا نیز باید تهدید دشمن را با تهدید زیرساخت نفتی منطقه پاسخ داد.

تنها چیزی که مستقیما برای آمریکا دردآور خواهد بود و بازار نیویورک را متاثر خواهد ساخت، ضربه به ظرفیت تولید منطقه است. این موضوع، چشم انداز کاهش قیمت نفت را (حتی اگر تنگه همین فردا باز شود) از بین خواهد برد؛ چراکه نفت لازم تولید نخواهد شد تا از تنگه عبور کند.

از بین رفتن چشم انداز کاهش قیمت نفت یعنی عدم کاهش تورم و حتی افزایش پله به پله آن؛ و اگر تورم پایین نیاید، نرخ بازدهی اوراق بهادار آمریکا هم کاهش نخواهد یافت و مشکلات متعدد از جمله فشار به بودجه آمریکا و کاهش سهام بورس و… اتفاق خواهد افتاد. ترامپ به همین علل نمی تواند به نفت ایران ضربه بزند؛ چراکه همین مشکلات توضیح داده شده را تعمیق خواهد بخشید و عرضه بیشتری را از بازار حذف خواهد کرد. پس باید در مقابل دشمن، از قاعده چشم در مقابل چشم بگذریم و بگوییم هر ضربه زیرساختی با ضربه در تولید نفت منطقه پاسخ داده خواهد شد.