فداحسین مالکی، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی، در گفت و گویی اظهار کرد: ایران با این حرکت آمریکایی ها، اگر لازم باشد، در آینده نزدیک از لاک بازدارندگی خارج می شود و قطعاً وارد اقدام هجومی خواهد شد. یعنی با هر حرکت در هر گوشه منطقه، خلیج فارس یا کشورهای خلیج، از ناحیه آمریکایی ها یا خود آن کشورها، احساس تهدید شود، قطعاً با عملیات نظامی پاسخ داده خواهد شد.

مشروح گفت و گوی فداحسین مالکی را در ادامه می خوانید؛

تحلیل شما از حملات اخیر آمریکا به جنوب ایران چیست؟

اتفاقاتی که اخیراً در جنوب کشور، توسط حملات وحشیانه آمریکایی ها در استان های سیستان و بلوچستان، بوشهر و هرمزگان در حال رخ دادن است، حاکی از این است که یک سناریوی جدیدی در جنگ ایران و آمریکا در حال شکل گیری است.

از طرفی هم برخی اقدامات عملیاتی یعنی نظامی، که آمریکایی ها انجام می دهند، انصافاً دال بر مستأصل بودن آن هاست. یعنی اگر شما عملیاتی را که ایران علیه آمریکایی ها انجام می دهد با عملیات آمریکایی ها علیه ایران مقایسه کنید، در معادلات نظامی مفهوم خاصی دارد. آن ها می آیند یک پادگان ما را در بمپور که تعدادی از بچه های سربازمان در حال استراحت بودند، هدف قرار می دهند و تعدادی از بچه ها را شهید می کنند.

یا به طور مثال فرض کنید فرودگاهی را در ایرانشهر مورد هدف قرار می دهند که کاربرد نظامی ندارد یا واحد کوچکی را در سراوان مورد حمله قرار می دهند. این ها در معادلات جنگی دنیا هدف نظامی تلقی نمی شود. اما شما به ایران نگاه کنید، آن گوشه دنیا بزرگ ترین پایگاه آمریکا را در اردن هدف قرار می دهد.

در مجموع، این مسئله از دو تفکر نشئت گرفته است. یکی اینکه ترامپ به شدت در داخل آمریکا مشکل دارد و به هر طریقی می خواهد از کنگره نمره قبولی در جنگ را بگیرد. در حالی که بارها شنیدیم که پس از شکست های زمینی، دریایی، هوایی و خصوصاً شکست مفتضحانه ای که در جنوب اصفهان خوردند، نمرات منفی از سوی کنگره، ملت آمریکا و حتی اروپایی ها به ترامپ داده شد. او می خواهد با این قضایا یک عملیات کورکورانه در گوشه وکنار کشور، خصوصاً در استان های جنوب، انجام دهد تا بتواند جایگاهی برای انتخابات آینده کنگره برای خودش باز کند.

نکته دوم اینکه، علی رغم اینکه ممکن است ما ایراداتی به تفاهم نامه داشته باشیم، اما در خیلی از بندهای تفاهم نامه، شکست سیاسی و فکری آمریکایی ها کاملاً مشهود است. یعنی، علاوه بر اینکه ایران در جنگ نظامی موفق شد، در میز مذاکره هم تا اینجا موفق بوده است. اما آمریکا بساط میز مذاکره را به هم زد و برخلاف همه موازین، بندهای زیادی از تفاهم نامه را نقض کرد و مبادرت به عملیات انجام داد.

این هم از دو حالت خارج نیست؛ یا این جنگ فراگیر می شود و دامن خیلی از کشورها را خواهد گرفت، یا همان جنگ و گریز که در جنگ های دیگر داشتیم، یعنی یک روز جنگ و یک روز مذاکره، به یک جنگ فرسایشی تبدیل می شود و در نهایت به یک جنگ فراگیر می رسد. این بستگی دارد که دنیا با سرکشی ها و زیاده کاری های آمریکا چگونه برخورد کند.

آیا ممکن است دوباره به سمت مذاکره برویم و یک تفاهم یا توافق جدیدی با آمریکا صورت بگیرد؟ ضمن اینکه شما اشاره کردید که حتی در همین تفاهم نامه 15بندی هم ما آمریکا را شکست دادیم. پس چرا مخالفت های سیاسی شدیدی با این تفاهم نامه صورت گرفت؟

درباره اینکه دوباره ما به میز مذاکره برگردیم باید گفت که ماهیت تفاهم نامه از سوی جمهوری اسلامی ایران زیر سؤال رفته و جایی برای برگشت وجود ندارد. شروع کننده جنگ و ناقض توافق نامه خود آمریکایی ها بودند.

ایران با این حرکت آمریکایی ها، اگر لازم باشد، در آینده نزدیک از لاک بازدارندگی خارج می شود و قطعاً وارد اقدام هجومی خواهد شد. یعنی با هر حرکت در هر گوشه منطقه، خلیج فارس یا کشورهای خلیج، از ناحیه آمریکایی ها یا خود آن کشورها، احساس تهدید شود، قطعاً با عملیات نظامی پاسخ داده خواهد شد. این را عملیات تهاجمی می گویند که ایران هنوز تا به حال در این جنگ نداشته و فقط بازدارندگی، دفاع و مقابله به مثل داشته است.

اما اینکه در داخل کشور چرا یک سری مخالفت ها با تفاهم نامه انجام می شود، این ها مسائلی است که به هر حال وجود دارد. یک تعداد ممکن است مخالف باشند و یک تعداد موافق، ولی انصاف حکم می کند که این گونه مسائل را نباید به جامعه بکشانیم. خواست دشمن این است که در جامعه ما تفرقه ایجاد کند و انسجام ملی خدشه دار شود.

به هر حال، در تشییع پیکر رهبر شهید، میلیون ها نفر ایرانی با هر تفکر و عقیده ای حضور داشتند. این انسجام باید حفظ شود. اگر راجع به تفاهم نامه، بندها و موضوعات مختلف حرف و حدیثی هست، می تواند در جلسات خاص مطرح شود، انتقادها اعلام شود و قطعاً باید پذیرش انتقاد هم وجود داشته باشد. ولی اینکه موضوعات را به جامعه بکشانیم و اسرار نظام را با دست و زبان خودمان در اختیار دشمن قرار دهیم، کار درستی نیست.

یک تهدیدی که همواره از سوی آمریکایی ها مطرح می شود، ارسال نیروی زمینی به ایران است. آیا چنین تهدیدی امکان پذیر است؟

اگر منظورتان اعزام نیروی پیاده و عملیات زمینی علیه ایران باشد، ما نمونه آن را در جنوب اصفهان دیدیم که شکست مفتضحانه ای خوردند؛ شکستی که حتی از شکست طبس هم بدتر بود و متأسفانه رسانه ها خیلی به آن نپرداختند. اگر آمریکایی ها حماقت کنند و بخواهند از هر گوشه ای عملیات زمینی علیه ایران انجام دهند، قطعاً آنجا قتلگاه آمریکایی ها خواهد شد.

چرا میانجی هایی مثل کشور پاکستان، نسبت به این حملاتی که در حال وقوع است سکوت کرده اند؟ آیا میانجی گری یا رایزنی ها به صورت پنهان، در حال انجام است؟

وظیفه آن ها این بوده که به هر حال این تفاهم نامه را بین دو کشور حفظ کنند، اما آمریکایی ها آن را نقض کردند. ما هم صدای اعتراض پاکستانی ها را هم شنیدیم که گفته اند چرا این کار را انجام می دهید. حتی دیدید که دبیرکل سازمان ملل هم حملات آمریکا به زیرساخت های ایران را محکوم کرد. این محکومیت باید فراتر برود، چون خطری که اکنون احساس می شود، فراگیر شدن جنگ است.

فراگیر شدن جنگ صرفاً دامن ایران و کشورهای همسو را نمی گیرد، بلکه اجباراً کشورهایی مثل روسیه و چین هم وارد خواهند شد. نه فقط به خاطر اینکه با ایران هم پیمان راهبردی هستند، بلکه به لحاظ منافع خودشان نیز قطعاً در کنار جمهوری اسلامی ایران خواهند ایستاد و دنیا وارد مرحله خاصی از جنگ آینده خواهد شد.

لذا سازمان ملل و کشورهای اسلامی که در معرض خطر هستند باید ورود کنند، چون در این جنگ خیلی از کشورهای کوچک اسلامی آسیب می بینند؛ چه از ناحیه آمریکا و چه از ناحیه ایران. جنگ، جنگ است و تعارف هم ندارد. از این بابت تنها راه این است که جلوی شرارت های آمریکا گرفته شود.