ولی نصر، مشاور پیشین اوباما، در مقاله ای در مجله فایننشال تایمز نوشت: ایران در شرایط کنونی عجله ای برای دستیابی به توافق با ایالات متحده ندارد.

او توضیح می دهد که تجربه ناموفق ایران در توافق با دونالد ترامپ، به ویژه خروج او از توافق هسته ای سال 2015 و انجام حملاتی در مقاطع مختلف هم زمان با روند مذاکرات، همچنان تهران را نسبت به دولت آمریکا بی اعتماد کرده است.

نویسنده تأکید می کند: ایران وضعیت کنونی را یک مبارزه وجودی می داند و در درجه اول به دنبال جلوگیری از وقوع دوباره جنگ است. از این رو، هر توافقی باید شامل تضمین هایی برای جلوگیری از بازگشت درگیری باشد، در حالی که طرح هایی مانند آتش بس موقت برای آغاز مذاکرات گسترده تر، از نظر تهران کافی نیست .

به گفته نصر، بخشی از تحلیلگران در ایران، اظهاراتی را که در واشنگتن درباره شکست راهبردی آمریکا مطرح می شود، این گونه تفسیر می کنند که ممکن است این موضوع به تشدید درگیری ها منجر شود، نه کاهش آن.

او اضافه می کند که در نگاه تهران، ایالات متحده به دنبال صلح پایدار نیست، بلکه هدفش حفظ شرایطی است که ایران را ضعیف و منزوی نگه دارد؛ از جمله از طریق فشار بر برنامه هسته ای و فعالیت های موشکی. بر همین اساس، ایران بر سیاست بازدارندگی تکیه دارد و این سیاست را در سه محور دنبال می کند: تنگه هرمز، پرونده هسته ای، و افزایش هزینه های احتمالی برای آمریکا در صورت درگیری.

نویسنده همچنین اشاره می کند: برخی در ایران بر این باورند که هزینه های بالای جنگ برای آمریکا می تواند نقش بازدارنده اصلی را ایفا کند و مانع از آغاز دوباره درگیری شود. همچنین به برآوردهایی اشاره می شود که هزینه جنگ برای آمریکا را ده ها میلیارد دلار و تلفات انسانی قابل توجهی عنوان می کنند و تأثیر آن بر اقتصاد جهانی را نیز گسترده می دانند .

بر اساس این تحلیل، دستیابی به یک توافق دائمی بعید به نظر می رسد. اگرچه ایران ممکن است در مقطعی با بازگشایی تنگه هرمز موافقت کند، اما حاضر به واگذاری کنترل آن نخواهد بود. همچنین اشاره شده که درآمدهای ناشی از استفاده از این مسیر می تواند بخشی از فشار اقتصادی ایران را کاهش دهد و حتی کشورها را مجبور به تعامل با تهران در شرایط تحریم کند.

در بخش دیگری از مقاله آمده است که ایران دیگر توافق هسته ای را راه حل مشکلات اقتصادی و امنیتی خود نمی داند، زیرا معتقد است آمریکا به احتمال زیاد به تعهدات خود پایبند نخواهد ماند و ممکن است دوباره از توافق خارج شود. از نگاه تهران، توافق جدید بیشتر ابزاری برای افزایش فشار و انزوای ایران تلقی می شود تا یک راه حل پایدار.

در پایان تأکید می شود که هرچه آمریکا بر توقف کامل غنی سازی اورانیوم و تحویل ذخایر غنی شده اصرار کند، این برداشت در ایران تقویت می شود که هدف واقعی واشنگتن، تضعیف توان بازدارندگی ایران و آماده سازی زمینه برای درگیری نظامی است.

نصر در جمع بندی می نویسد که ایران ممکن است با تعلیق موقت غنی سازی موافقت کند، اما این امتیازها باید قابل بازگشت باشند. او همچنین هشدار می دهد که اگر ایران اورانیوم غنی شده خود را حفظ کند، حتی در سطح رقیق شده، می تواند در مدت کوتاهی دوباره به سطح تولید مورد نیاز برای سلاح هسته ای برسد؛ موضوعی که از نظر برخی در تهران بخشی از معادله بازدارندگی محسوب می شود.

در نهایت، مقاله نتیجه می گیرد که اگرچه آمریکا و ایران ممکن است بتوانند به توافقی برای پایان دادن به یک دور از تنش ها برسند، اما دستیابی به یک توافق پایدار و بلندمدت درباره تنگه هرمز و برنامه هسته ای ایران بسیار دشوار خواهد بود.