تارنمای سی ان ان در تحلیلی نوشت که گویا رییس جمهوری آمریکا یافتن راهی برای خروج از جنگ ایران را به اندازه کافی دشوار نمی یافته که اکنون هدف جدید گسترش پیمان ابراهیم را نیز به آن اضافه کرده است.

به گزارش ایرنا، سی ان ان با اشاره به موضع گیری های روزهای اخیر دونالد ترامپ مبنی بر درخواست از برخی از کشورهای منطقه برای پیوستن به توافق ابراهیم و برقراری روابط با اسراییل، نوشت: باور این که اوضاع سیاسی در این کشورها، که به دلیل نقش اسراییل در جنگ علیه ایران ملتهب تر شده، به سران آنها اجازه دهد امتیازات مورد نظر ترامپ را به اسراییل دهند، دشوار است.

در ادامه این نوشتار آمده است: اظهارات ترامپ مبنی بر اینکه احتمال پیوستن ایران به این پیمان پس از دستیابی به توافق صلح به نظر خیالبافی آمده و همانند وعده پیشین او در مورد ساخت "تفرجگاه خاورمیانه" بر روی ویرانه‌های غزه است.

نویسنده این مطلب با طرح این سوال که "از این ترفند جدید ترامپ چه برداشت می شود؟ " ادامه داد: یک توضیح این است که، ترامپ با وجود ناامیدی از یک جنگ بی‌نتیجه که میزان محبوبیت او را در داخل آمریکا کاهش داده، از آرمان‌های بزرگ خود برای تحول خاورمیانه دست نکشیده است.

احتمال دیگر این است که شاید ترامپ امید داشته که در قالب ارائه مزایای امنیتی مهم به اسراییلی‌ها، انگیزه‌هایی برای پذیرش توافق با ایران به آنان ارائه دهد.

شاید هم رییس جمهوری آمریکا به دنبال آرام کردن جمهوری‌خواهانی بوده که در روزهای اخیر آشکارا بر این باور بودند که با نهایی کردن توافق احتمالی، تسلیم ایران شود.

سی ان ان در ادامه این مطلب به دلایل شکست احتمالی گسترش پیمان ابراهیم پرداخت.

در این تحلیل آمده است: بسیاری از کشورهای عربی خلیج فارس در حال حاضر اولویت‌های مهمتری نسبت به نگرانی در مورد روابط آینده خود با اسراییل دارند.

جنگ 40 روزه که برخی از این کشورها خواهان آن نبودند، به مدل تجاری و ثبات کشورهای خلیج فارس و جذب سرمایه ثروتمندان غربی آسیب جدی وارد کرده است. اقتصاد منطقه با بسته شدن تنگه هرمز تضعیف شده است. تمام کارشناسان سیاست خارجی این احتمال را مد نظر داشتند به جز تیم ترامپ که غافلگیر شدند.

از سوی دیگر، ترامپ از کشورهای عربی می‌خواهد که ابتکار عملی ناخوشایند انجام دهند. بنیامین نتانیاهو، به دلیل مشکلات سیاسی که پیش از جنگ با ایران نیز وجود داشته، عمیقاً در بین مردم منطقه منفور است.

به عنوان مثال، عربستان سعودی مدت‌هاست که روشن کرده پیوستن به توافق ابراهیم مشروط به ایجاد مسیری برای تشکیل کشور فلسطین خواهد بود. این امر پس از حمله اسراییل و مرگ ده‌ها هزار غیرنظامی در غزه از هر زمان دیگری دست نیافتنی تر به نظر می‌رسد.

با وجود انتخابات سراسری پیش روی اسراییل و حتی در صورت پایان جنگ با ایران نیز بعید است که عربستان سعودی یا سایر کشورهایی که به ائتلاف راست افراطی نتانیاهو بی‌اعتماد هستند، با تل آویو وارد توافق‌ جدید شوند.

پیمان های ابراهیم در سال 2020 بین اسراییل و چهار کشور عربی (مراکش، امارات متحده عربی، بحرین و سودان) امضا شد و دستیاران ترامپ آن را یکی از دستاوردهای بزرگ دوره اول ریاست جمهوری او می دانند.

ترامپ همیشه گسترش این معاهدات را در نظر داشته، با این حال، ایده گسترش توافق‌نامه‌های ابراهیم تقریباً پوچ به نظر می‌رسد.

غیرعملی بودن این راهبرد در گنجاندن پاکستان در فهرست ترامپ منعکس شده است. پیوستن به توافق‌نامه‌های ابراهیم مستلزم یک تغییر عظیم در یک کشور مسلمان با شرایط سیاسی ناپایدار است. در حالی که اسلام‌آباد به دنبال نزدیکی با ترامپ بوده، هرگز اسراییل را به رسمیت نشناخته و هیچ برنامه ای نیز برای انجام آن ندارد.

تلاش ترامپ برای افزایش امضاکنندگان پیمان های ابراهیم مورد دیگری از موضع گیری های واشنگتن است که در نیمکره غربی منطقی یا ممکن به نظر می‌رسند، اما در بوته خاورمیانه به فنا می‌روند. این نه تنها شکست دولت ترامپ، بلکه نقیصه دائمی سیاست خارجی آمریکا در بخش عمده‌ای از قرن بیست و یکم، از جمله در عراق و افغانستان، بوده است.