به گزارش "ورزش سه"، اولمو پس از کسب دو لالیگا، دو سوپرجام اسپانیا و یک جام حذفی، به اوج دوران حرفه‌ای خود رسیده و برچسب بازیکن آسیب‌پذیر را کنار نهاده است؛ تا جایی که در تمامی ۴۷ بازی ممکن برای بارسلونا و تیم ملی کشورش به میدان رفته است.

عملکرد دنی اولمو در دو فصل نخست چشمگیر بوده است: ۸۹ بازی، ۲۰ گل و ۱۵ پاس گل. نقش او در بازی‌های کلیدی بسیار پررنگ بوده و پاس گل پشت پای او به فران تورس در ال‌کلاسیکو یکی از ماندگارترین صحنه‌ها گردید. او در تابستان نیز نقشی کلیدی در دومین قهرمانی جهان تیم ملی داشت و تثبیت آمادگی بدنی‌اش را به رخ کشید.

با خروج روبرت لواندوفسکی، مارکوس رشفورد و انتقال فران تورس به پاری سن ژرمن، بارسلونا خط حمله خود را خالی دیده است. اگرچه خریدهایی مانند آنتونی گوردون از نیوکسل با ۷۰ میلیون و کریم آدیمی از دورتموند با ۲۲ میلیون یورو انجام شده و پدیده‌هایی مانند حمزه عبدالکریم مصری نیز مطرح شده‌اند، اما نداشتن یک مهاجم نوک شش‌دانگ، جذب خولین آلوارز را به هدفی سخت تبدیل کرده است.

در این شرایط، دنی اولمو نقش «چاقوی سوئیسی» هانس فلیک را ایفا می‌کند. او قادر است در پست‌های هافبک تهاجمی، هافبک وسط، بال چپ و مهاجم کاذب بازی کند. ایده استفاده از دنی اولمو به عنوان مهاجم کاذب طرحی اضطراری نیست؛ زیرا فلیک فصل گذشته در ورزشگاه متروپولیتانو و مسابقات لیگ قهرمانان نیز آن را آزمایش کرده بود.

دنی اولمو در ۲۸ سالگی به پختگی کامل رسیده و تمام عناوین داخلی و ملی از جمله یورو و جام جهانی را فتح کرده است؛ اما بزرگ‌ترین هدف باقی‌مانده برای او و بارسلونا قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا است. هانس فلیک با وجود تمام تردیدهای خط حمله، مطمئن است بازیکنی انعطاف‌پذیر دارد که از ۱۶ سالگی با چالش‌های مختلف در کرواسی، لایپزیش و بارسلونا سازگار شده و آماده گره‌گشایی است.