به نقل از فرادید: این کشف در محوطه باستانی دریه در منطقه القصیم انجام شد؛ جایی که کمیسیون میراث فرهنگی عربستان چهارمین فصل پیاپی کاوش ها و بررسی های باستان شناسی خود را به پایان رسانده است. به نظر می رسد این قطعات طلا بخشی از یک مجموعه شخصی زینتی بوده اند که احتمالاً در مراسم خاص یا توسط افراد ثروتمند و بلندمرتبه استفاده می شده است.

آنچه این کشف را بسیار مهم تر می کند، تنها قدمت آن نیست، بلکه وضعیت سالم و چشمگیر آثار است. این مجموعه شامل آویزها، دیسک های تزیینی، جداکننده های طلایی و مهره های رنگارنگ است؛ بسیاری از آن ها هنوز ظرافت هنری فلزکاری اوایل دوران اسلامی را حفظ کرده اند.

این جواهرات به دوره عباسیان تعلق دارند؛ دورانی که خلافت عباسی بخش های وسیعی از جهان اسلام را از طریق تجارت، زیارت، دانش و هنر به هم متصل کرده بود. عصر عباسی که از قرن هشتم میلادی آغاز شد، معمولاً با پیشرفت های بزرگ علمی، ادبی، شهری و صنایع لوکس شناخته می شود. اکنون در محوطه دریه، بخشی از آن جهان باشکوه در قالب مجموعه ای از زیورآلات طلایی دوباره ظاهر شده است.

برخی از قطعات دارای نقوش گل دار درون طرح های هندسی هستند؛ سبکی که به طور گسترده با هنر اسلامی شناخته می شود. یکی از شاخص ترین آثار، صفحه ای دایره ای شکل است که سنگ های رنگی به صورت متقارن پیرامون طرح مرکزی آن قرار گرفته اند. قطعات دیگر احتمالاً اجزای گردنبند بوده اند و جداکننده های ظریف برای نظم دادن به مهره ها و آویزها در ترکیب های پیچیده استفاده می شده اند.

هویت صاحب این مجموعه هنوز مشخص نیست. ممکن است این جواهرات متعلق به فردی ثروتمند، تاجری در مسیر سفر، خانواده ای بازرگان یا حتی شخصی مرتبط با کاروان های زیارتی بوده باشد. فعلاً نحوه گم شدن این مجموعه بخشی از راز ماجرا باقی مانده است.
به گفته کمیسیون میراث عربستان، این آثار با روش های پیشرفته زرگری ساخته شده اند. صنعتگران ورقه های نازک طلا را شکل می دادند، نقش های تزیینی را روی سطح آن فشار می دادند و سنگ های رنگی را در قاب های طلایی دقیقی جای گذاری می کردند.

این میزان از مهارت فنی نشان می دهد که فلزکاری در آن دوران به مرحله ای پیشرفته رسیده بود. همچنین بیانگر دسترسی به ثروت، مواد ارزشمند و سلیقه ای فراتر از زندگی عادی روزمره است.

سنگ های رنگی به کاررفته نیز اهمیت ویژه ای دارند. حتی اگر منشأ دقیق آن ها هنوز مشخص نشده باشد، چنین تزییناتی معمولاً نشانه ارتباط با شبکه های گسترده تجاری هستند. در سکونتگاهی که در مسیر رفت وآمدهای مهم قرار داشته، جواهرات تنها وسیله زینت نبودند، بلکه نمادی از جایگاه اجتماعی، ارتباطات و جابه جایی میان مناطق مختلف به شمار می رفتند.
موقعیت جغرافیایی دریه نیز توضیح می دهد که چرا چنین مجموعه ای در آنجا پیدا شده است. این محوطه در جنوب غربی القصیم و میان دره ها و کوه هایی قرار دارد که بخشی از مسیرهای تاریخی شبه جزیره عربستان بودند.

این منطقه به مسیر حج بصره متصل بود؛ راهی که زائران از عراق به سمت مکه از آن عبور می کردند. این مسیرها فقط جاده های مذهبی نبودند، بلکه محل عبور بازرگانان، کالاها، اخبار، ایده ها و سبک های هنری نیز محسوب می شدند.

چنین توقفگاه هایی در طول مسیر می توانستند به مراکز کوچک اما پرجنب وجوش مبادله تبدیل شوند. مجموعه طلای کشف شده نیز دقیقاً با چنین تصویری هماهنگ است؛ سکونتگاهی مرتبط با تجارت، رفت وآمد و ارتباطات فرهنگی در سده های نخست اسلامی.

کاوش های دریه علاوه بر جواهرات، بقایای ساختمان های سنگی، دیوارهای خشتی، اتاق های گچ اندود، اجاق ها، ظروف سفالی، قطعات شیشه، اشیای ساخته شده از سنگ صابونی و ابزارهای فلزی را نیز آشکار کرده اند. این یافته ها نشان می دهد که این منطقه در اواخر قرن نهم میلادی محل سکونتی پایدار بوده، نه یک اردوگاه موقت یا محل دفن جداافتاده.

همین زمینه باستان شناسی اهمیت کشف را چند برابر می کند. بدون این شواهد، جواهرات تنها یک گنجینه زیبا بودند؛ اما اکنون این آثار به مدرکی از زندگی واقعی در سکونتگاهی مرتبط با تجارت و زیارت در عصر عباسی تبدیل شده اند.