حسن احمدی فرد در روزنامه قدس نوشت: کمتر روزی است که ویدئویی، مصاحبه ای، نوشته ای، چیزی از آن ها حاشیه ساز نشود. مواضع آن ها عمدتاً یک محور مهم دارد و آن هم اینکه جناحی از مسئولان کشور، سرگرم سازش هستند و اگر این نمایندگان محترم دست نجنبانند، مملکت در کام سازشکاری فروخواهد رفت. این مواضع تند، حتی اگر باور سیاسی آن ها باشد و مثلاً خدای نکرده ابزار سیاسی شان نباشد، باز هم با جفاهای بسیاری همراه است.

مهم ترین جفا، فهم این جماعت از جمهوری اسلامی است؛ نظامی که قرائتی تازه از حکمرانی مردمی و دینی است و کارآمدی خود را بارها در شرایط صعب اثبات کرده است. تصور اینکه این نظام آب دیده، در شرایطی مثل شرایط خطیر این روزهای کشور، کارآمدی لازم را برای اعمال آنچه قوای حاکمیتی است ندارد، جفایی است در حق جمهوری اسلامی و به ویژه این جفا وقتی نابخشودنی خواهد بود که از سوی شماری از نمایندگان مجلس، به عنوان بخشی از کارگزاران نظام، به جمهوری اسلامی نسبت داده شده باشد.

این ادعای کودکانه که رییس یکی از قوا، بدون اذن رهبر معظم انقلاب در امری همچون آتش بس، دست به اقدامی زده، پیش از آنکه جفایی در حق رهبر معظم انقلاب و رییس یکی از قوا باشد، جفا در حق جمهوری اسلامی است.

فهم نارسا از ساختار نظام، جفای دیگری است که در این قبیل موضع گیری ها رخ می دهد. بی توجهی به بدیهیات حکمرانی، همچون اصل تفکیک قوا یا اصل فرماندهی قوای نظامی، اگر فهم نارسا از ساختار مترقی جمهوری اسلامی نیست پس چیست؟ جایی که کودکان دبستانی در درس های کتاب اجتماعی می خوانند که قوای نظامی از فرماندهی کل قوا دستور می گیرند که همان مقام معظم رهبری است، اینکه نماینده مجلس با ادبیاتی نازل و سخیف رییس جمهور را متهم کند که خودسرانه آتش بس را پذیرفته، چه تعبیر و تفسیری می تواند داشته باشد؟

دردناک تر از این ها، جفای دیگری است که ناظر به زمان طرح این ترّهات است؛ این اتهام پراکنی های کودکانه در شرایطی اتفاق می افتد که کشور بیشتر از هروقت دیگری به وحدت کلمه محتاج است؛ جایی که مردم، تنگدستانه چشم بر همه مضایق معیشتی بسته اند و همدلانه زیر پرچم کشور گردآمده اند آیا شایسته است فهم های نارسا، خوراک خبری برای رسانه های بیگانه فراهم کنند که: آی دنیا! بیایید و ببینید بین مسئولان جمهوری اسلامی چه خبر است!

آن فهم نارسایی که یک نامه مشورتی بین دو رکن از ارکان حاکمیت را تحت فشار قرار دادن رهبری و تهدید به استعفا می داند چه درکی از مناسبات حاکمیتی دارد؟ این فهم نارسا چه درکی از فرایندهای تصمیم گیری در سطوح عالی حاکمیت دارد؟

به این فهم نارسا، آن فهم نارسای دیگر را هم باید افزود که حتی فرایند قانونی انتخاب رییس مجلس شورای اسلامی را زیرسؤال می برد تا دانسته و ندانسته، جفایی تازه در حق جمهوری اسلامی روا داشته باشد.

کاش کسی از عقلای قوم بیندیشد که سرانجام با این جماعت جفاکار چه باید بکنیم؟