همین سرگردانی سیاسی است که امروز احمدی نژاد را به شخصیتی قابل مصادره تبدیل کرده است؛ شخصیتی که روزی خود را پرچمدار نابودی اسراییل معرفی می کرد و امروز نامش در گزارشی غربی به عنوان گزینه مطلوب اسراییل مطرح می شود. این همان عاقبت محمود است؛ سرنوشتی که نشان می دهد سیاست ورزی مبتنی بر هیجان، شعار و تنش، می تواند در نهایت سیاستمدار را به نقطه ای برساند که حتی مخالفان دیروزش نیز او را ابزاری مناسب برای سناریوهای خود ببینند.عاقبت مردی که می گفت هولوکاست وجود ندارد و اسراییلی ها روی سخنانش پاس گل می دادند و دردهه های بعد در مقابل جنایت غزه نیز سکوت می کرد امروز نیز در سکوت طولانی خود، سوژه گزارش و گمانه زنی درباره آینده سیاسی عجیبش می شود.

به همین دلیل است که می توان از تعبیر تاریخی عاقبت محمود برای توصیف این سرنوشت سیاسی استفاده کرد؛ اصطلاحی که در ادبیات و حافظه تاریخی ایرانیان، اشاره ای کنایه آمیز به فرجام سلطان محمود غزنوی دارد. سلطان مقتدری که روزگاری نماد قدرت و هیبت بود اما در نهایت، شکوه سیاسی اش فرو ریخت و آنچه باقی ماند، بیشتر روایت قضاوت تاریخ درباره او بود تا عظمت دوران سلطنتش.کنایه ای از ناپایداری قدرت و فرجام تلخ سیاست ورزی مبتنی بر هیاهو و اقتدار ظاهری.