مجتبی یکتامنش، مدیرکل ثبت احوال استان اصفهان، ضمن تأکید بر اینکه معیار طول مدت ازدواج قبل از طلاق یک شاخص چند لایه است و نمی توان آن را صرفاً به مفهوم ساده موفقیت یا شکست زندگی تقلیل داد، گفت: این شاخص در تحلیل های روان شناختی و جمعیت شناسی، نشان دهنده میزان تحمل و تاب آوری ساختار خانواده در برابر مشکلات، چالش ها و ناهنجاری ها است.

به گزارش ایرنا، وی با اشاره به ریشه های اجتماعی این پدیده افزود: پژوهش های جهانی نشان می دهد در جوامعی که برابری جنسیتی به گونه ای است که زنان از توانایی مالی یا قانونی بیشتری برای طلاق برخوردارند، معمولاً طول مدت ازدواج قبل از طلاق اعداد کمتری را نشان می دهد و از سوی دیگر، رفتارهای باروری نیز بر این زمان بندی اثرگذار است؛ به طوری که در خانواده های با فاصله کوتاه میان ازدواج تا تولد فرزند اول، طلاق ها غالباً پس از بزرگ شدن فرزندان رخ می دهد.

مدیرکل ثبت احوال استان اصفهان ادامه داد: در واقع فرزندان به عنوان لنگر ازدواج عمل کرده و خروج زوجین از رابطه را به تعویق می اندازند؛ امری که روان شناسان آن را مواجهه با واقعیت های روزمره، مسوولیت های مالی و تفاوت های شخصیتی حل نشده پس از فروکش کردن هیجانات اولیه و اتمام دوران شیرخوارگی کودکان می دانند.

یکتامنش در ادامه به تشریح آمارهای ثبت شده در مرکز رصد جمعیت ثبت احوال استان اصفهان پرداخت و تصریح کرد: تحلیل طول مدت زندگی مشترک در طلاق های ثبت شده اصفهان نشان می دهد که 1.7 درصد طلاق ها در کمتر از یک سال نخست زندگی رخ می دهد.

یکتامنش همچنین گفت: 18.7 درصد طلاق ها قبل از پنج سال، 38 درصد قبل از 10 سال و به طور کلی 57 درصد طلاق ها قبل از 15 سال و 72 درصد نیز پیش از رسیدن به مرز 20 سال زندگی مشترک حادث می شوند.

مدیرکل ثبت احوال استان اصفهان با اشاره به آمار طلاق های سال گذشته خاطرنشان کرد: بر اساس داده های این مرکز، از مجموع هشت هزار و 853 مورد طلاق مربوط به ازدواج های بار نخست در سال 1404، بیشترین فراوانی طلاق به سال پنجم زندگی مشترک با ثبت 431 مورد اختصاص داشته است و این داده ها به وضوح نشان می دهند که اگر یک ازدواج بتواند از مرز بحرانی 10 سال عبور کند، احتمال بقا و پایداری آن در سال های بعدی به شدت افزایش می یابد.

بررسی گزارش های سنواتی اداره کل ثبت احوال استان اصفهان در سال های ابتدایی دهه 1400 نشان می دهد که این استان همواره با چالش هایی نظیر افزایش میانگین سن ازدواج و تغییر در الگوی زیست مشترک مواجه بوده است.

بر اساس آمارهای پیشین، میانگین سن ازدواج در استان اصفهان برای مردان به مرز 30 سال و برای زنان به نزدیک 26 سال رسیده بود که این شاخص بالاتر از میانگین کشوری قرار داشت.

از سوی دیگر، کارشناسان حوزه آسیب های اجتماعی در استان اصفهان پیش از این بارها هشدار داده بودند که پنج سال نخست زندگی مشترک به دلیل عدم مهارت آموزی کافی زوجین در حوزه حل مسئله، حساس ترین بازه زمانی برای پایداری خانواده است.

آمار سال 1404 و تمرکز ثبت طلاق ها در سال پنجم، عملاً صحه ای بر تحلیل های گذشته کارشناسان و نشان دهنده ضرورت تغییر رویکرد در مشاوره های پیش و پس از ازدواج، با تمرکز بر مهارت های تاب آوری در پنج سال ابتدایی زندگی است.