به گزارش ورزش سه، محرم نویدکیا در سال ۱۳۷۷ و با نظر مهدی مناجاتی به تیم بزرگسالان سپاهان رسید و از همان مقطع بود که مسیر پیشرفتش با سرعتی چشمگیر طی شد؛ از تثبیت جایگاه در ترکیب سپاهان تا رسیدن به تیم امید و سپس تیم ملی. او خیلی زود به یکی از تأثیرگذارترین بازیکنان فوتبال ایران تبدیل شد اما برخلاف بسیاری از ستاره‌ها، نه با جنجال و حاشیه، بلکه با سکوت، کیفیت فنی و ثبات شناخته شد و هویت فوتبالی‌اش را در اصفهان ساخت.

شاید یکی از بهترین نشانه‌های شخصیت متفاوت نویدکیا، واکنشش به نخستین تجربه کاپیتانی تیم ملی بود. او در مصاحبه‌ای قدیمی با صراحت گفته بود: «من اصلا نمی‌توانم کاپیتان خوبی باشم. برای اینکه کاپیتان باید حرف بزند، باید تیم را اداره کند ولی من اصلا نمی‌توانم حرف بزنم. شاید همینطوری خوب حرف بزنم ولی اصلا نمی‌توانم در زمین با بازیکن‌ها حرف بزنم. من هیچوقت به خودم اجازه نمی‌دهم در زمین به کسی بی‌احترامی کنم، حتی نمی‌گویم چیکار کنید، چیکار نکنید. خدا می‌داند تا به حال نشده به کسی بگویم چرا دریبل زدی یا چرا پاس ندادی؟»

با این حال همان بازیکن آرام، بعد از قهرمانی تیم امید در بازی‌های آسیایی و در شرایطی که از بسیاری از هم‌تیمی‌هایش جوان‌تر بود، بازوبند کاپیتانی سپاهان را به دست آورد؛ بازوبندی که سال‌ها روی بازویش ماند و او را به رهبر یکی از موفق‌ترین نسل‌های تاریخ این باشگاه تبدیل کرد. نویدکیا در قامت کاپیتان، پنج بار جام قهرمانی را بالای سر برد و به نماد دوران طلایی سپاهان تبدیل شد.

اما شاید مهم‌ترین بخش کارنامه نویدکیا، تصمیمی باشد که برخلاف جریان رایج فوتبال ایران گرفت. در دوره‌ای که بسیاری از ستاره‌ها برای رسیدن به اوج راهی استقلال و پرسپولیس می‌شدند، او هرگز پیراهن این دو تیم را نپوشید. حتی در همان مصاحبه قدیمی وقتی درباره تیم امید صحبت می‌کرد گفته بود: «بزرگترین حسن تیم امید این است که از استقلال و پرسپولیس بازیکن ندارد. بازیکن‌های این دو تیم ناخودآگاه می‌روند توی حاشیه. نه اینکه خدایی نکرده بد باشند ولی ناخودآگاه یک مشکلاتی پیش می‌آید. خدا کند اگر بچه‌ها به این تیم‌ها رفتند، عوض نشوند.»

جالب اینکه وقتی از او پرسیده شد دوست ندارد به تیم‌های بزرگ برود، پاسخ داده بود: «من تیمم را دوست دارم، شهرم را هم دوست دارم. تا وقتی ایران هستم امکان ندارد از سپاهان بروم. این دو تا تیم به درد من نمی‌خورند. من سرم توی کار خودم است. آنجا پر از حاشیه است. حالا ممکن است یک سال در سپاهان بد بازی کنیم، یک سال مقام نیاوریم، در عوض آرامش دارم.»

این وفاداری البته با پایان دوران بازی هم تمام نشد. نویدکیا در سال‌های پایانی فوتبالش مسیر جدیدش را به‌عنوان بازیکن- مربی آغاز کرد و بعدها در سال ۹۹ هدایت سپاهان را بر عهده گرفت؛ تیمی که در همان دوره به نایب‌قهرمانی رسید. حالا هم او دومین دوره حضورش روی نیمکت طلایی‌پوشان را پشت سر می‌گذارد؛ ادامه مسیری که سال‌ها قبل با پیراهن طلایی سپاهان شروع شد و هنوز هم در این تیم ادامه دارد.