به نظر می رسد مجموعه فوتبال ایران به این جمع بندی رسیده که لیگ بیست وپنجم به صورت نیمه کاره پایان بیابد. نه میل و رغبتی برای برگزاری 8 هفته باقی مانده وجود دارد، نه توانایی مالی چندانی هست و نه حتی چشم اندازی دیده می شود که به طور قطعی مثلا در فلان تاریخ می توانیم لیگ را از سر بگیریم. در نتیجه همان طور که از روز اول هم حدس زده می شد، مسابقات این فصل نیمه کاره باقی خواهد ماند، اما چیزی که راه گریزی از آن وجود ندارد، معرفی نمایندگان ایران در مسابقات آسیایی فصل بعد است. با وجود چندین نوبت تلاش فدراسیون برای کسب فرصت بیشتر از AFC، در نهایت کنفدراسیون فوتبال آسیا با درخواست ایران موافقت نکرد و قرار شد نام نمایندگان آسیایی، نهایتا تا دهم خرداد اعلام شود.

به این ترتیب، بار دیگر بازگشته ایم به سر خط؛ به جایی که برای تعیین نام نمایندگان آسیایی، جنگ و درگیری در خواهد گرفت. تصمیم فدراسیون این است که به جدول فعلی اتکا کند. به این ترتیب استقلال سهمیه مستقیم لیگ نخبگان را می گیرد، تراکتور راهی پلی آف می شود و سپاهان به لیگ قهرمانان (سطح دوم) راه خواهد یافت. طبیعی است که این تصمیم، معارضان و معترضان زیادی خواهد داشت. سایر تیم های بالای جدول می توانند ادعا کنند در صورت برگزاری ادامه مسابقات، آنها می توانستند خودشان را ارتقا بدهند و سهمیه بگیرند. اعتراض امثال پرسپولیس، گل گهر و چادرملو، از این زاویه اصلا بیراه و بی ربط نیست. در عین حال هر مدل دیگری هم برای تعیین سه تیم برتر در نظر گرفته شود، باز هم مخالفان خاص خودش را خواهد داشت، اما حقیقت آن است که چنین دعوایی، از اساس مبتذل و پوچ به نظر می رسد.

می فهمیم که باشگاه ها می خواهند به اصطلاح از حق شان دفاع کنند و در اصل مطلب تردیدی نیست، اما دوستان بعضا طوری شمشیر را از رو می بندند که انگار هر دوره دارند قهرمان آسیا می شوند و امسال هم برای دفاع از همین افتخار تکراری راهی مسابقات قاره ای هستند! خداوکیلی رها کنید رفقا؛ تیم های ما هر چه کمتر در آسیا حاضر باشند، ناکامی های کمتری بار می آید. با کمال تاسف باید گفت وضعیت فوتبال باشگاهی ایران طوری شده که هر رقابت بین المللی، الان فقط به معنای شکست های دردناک تر و ناکامی های بیشتر است.

استقلال پارسال یک بازنده بزرگ در لیگ دوی آسیا بود. آنها بدترین شکست تاریخ 80 ساله خود را در مرحله گروهی همین رقابت ها تجربه کردند؛ باخت باورنکردنی 7بر یک برابر الوصل امارات. آنها در اولین مرحله حذفی، با شکست برابر الحسین اردن از گردونه مسابقات کنار رفتند. سپاهان دو سال است در مراحل آغازین همین لیگ دست و پا می زند و خیلی زود حذف می شود. توجه کنید که در مورد لیگ نخبگان حرف نمی زنیم، بلکه این حذف های توام با سرشکستگی مربوط به لیگ دوم است؛ جایی که 24 تیم اول آسیا اساسا در آن حاضر نیستند! تراکتور که یکی از بهترین تیم های تاریخش را در اختیار داشت، پارسال پس از معافیت از رویارویی با تیم های عربستانی در مرحله گروهی لیگ نخبگان، در اولین مسابقه حذفی با شکست سه گله برابر شباب الاهلی امارات اوت شد. پرسپولیس هم که بهترین تیم یک دهه اخیر فوتبال باشگاهی ایران بوده، در آخرین تجربه آسیایی اش در حال شمارش ثانیه ها بود تا بازی با الهلال زودتر تمام شود و کمتر گل بخورد!

فوتبالی که از آخرین قهرمانی ملی و باشگاهی‎ اش در آسیا چند دهه می گذرد، اساسا نباید این همه جوش گرفتن یک سهمیه ناقابل را بزند. منتها نکته اینجاست که چنین سهمیه ای، می تواند به عنوان روپوشی برای انواع سوءمدیریت ها و ناکامی ها عمل کند. مثلا علی تاجرنیا، رییس هیات مدیره استقلال اخیرا با لحنی طلبکارانه گفته: اگر دوستان ناراحت نمی شوند، ما سهمیه ایران در لیگ نخبگان هستیم. بله خب؛ این سهمیه برای هر کسی کار نکند، به عنوان دستاورد در پرونده سرشار از شکست تیم مدیریتی استقلال عمل خواهد کرد؛ از تیم داری پرهزینه و غیرمنطقی در 16 رشته غیرفوتبالی تا تحمل بدترین باخت ادوار باشگاه با گران ترین تیم تاریخ فوتبال ایران، فاجعه کلارنس سیدورف و البته روبه رو شدن با شکایت صدها هزار دلاری یک مربی و یک بازیکن گمنام خارجی که حتی به ایران هم نیامدند، اما با شاهکار مدیران استقلال در ارسال پیش قرارداد به جای پیشنهاد، حالا می توانند به نان و نوای حسابی برسند. بله آقای تاجرنیا؛ سهمیه آسیایی - به خصوص در این شرایط کشور- کمتر کسی را خوشحال می کند، اما برای شما ظاهرا یک دستاویز خوب است که آن را فاکتور کنید، باز هم پست بگیرید و به خدمات درخشان تان ادامه بدهید!