به گزارش ورزش سه، در گذشته، کمتر کسی فوتسال افغانستان را جدی می‌گرفت و نام مجید مرتضایی خارج از جامعه فوتسال، چندان قابل توجه نبود؛ او مربی‌ای صاحب سبک بود که روی نیمکت تیمی که میراث خانوادگی‌اش محسوب می‌شد حضور داشت و در مشهد گاه و بیگاه مدعیان را غافلگیر می‌کرد. پیوند فوتسال افغانستان و مرتضایی، هم تیم و هم مربی را به سرعت رعد بر سر زبان‌ها انداخت و امروز که این مصاحبه منتشر می‌شود، هم افغانستان به غول نوظهوری تبدیل شده و هم مجید مرتضایی در جمع برترین مربیان دنیا قرار گرفته است.

جدایی و خداحافظی اجتناب ناپذیر است و روز وداع مرتضایی با تیم شگفتی ساز فرا رسیده. مربی ایرانی پس از چهار سال باشکوه و باورنکردنی و پس تحقق آرزوهای غیر ممکن، قلمرویی که گسترش داده را ترک می‌کند و به استقبال چالش‌های بزرگ‌تر خواهد رفت.

برای درک آنچه که مرتضایی در افغانستان برجای گذاشته، باید از آمار و ارقام وام گرفت؛ صعود به جام جهانی برای نخستین بار در تاریخ این کشور، دو صعود متوالی به جام ملت‌های آسیا که بی سابقه بوده است، پرواز از رنکینگ ۱۰۹ جهانی به جایگاه ۲۱ و از ۲۴ رده‌بندی آسیایی به رتبه پنجم و قرار گرفتن در جمع بزرگان فوتسال قاره کهن، مهم‌ترین آن‌ها به شمار می‌رود.

مجید مرتضایی در گفت‌وگویی احساسی با خبرنگار ما، دوران درخشان را ورق می‌زند و به لحظات تلخ و شیرین و موفقیت‌های بزرگ می‌پردازد و همچنین از قدم بعدی خود در مسیر مربیگری می‌گوید.

مشروح این گفت‌وگو را در ادامه می‌خوانید:

* شرایط ادامه همکاری وجود نداشت
قرارداد من با فدراسیون فوتبال افغانستان تا پایان جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۶ اعتبار داشت و تمام شده بود. برای تمدید نیاز به مذاکره و تفاهم جدیدی بود و هر دو طرف شرایط خاص خودمان را داشتیم که در نهایت به این نتیجه رسیدیم که شرایط ادامه کار میسر نیست. مذاکره خیلی دوستانه و محترمانه انجام شد و بدون هیچ دلخوری‌ای تصمیم به پایان همکاری گرفتیم.

* باور نمی‌کردم که به این سرعت پیشرفت کرده‌ایم
هرگز توقع چنین نتایجی را در این مدت کوتاه نداشتم. حقیقت را به شما بگویم، برنامه‌ریزی بنده به این شکل بود که در پایان سال ۲۰۲۵ در جمع ۱۰ تیم برتر آسیا قرار بگیریم یا خوش‌بینانه‌تر در رده هشتم جای بگیریم. اما هفته گذشته اعلام شد که تیم ملی افغانستان، جایگاه پنجم آسیا را به خود اختصاص داده و حتی ازبکستان را پشت سر گذاشته است و بعد از ایران، ژاپن، تایلند و اندونزی، این افغانستان است که در رده پنجم خودنمایی می‌کند. واقعاً برای من جای شگفتی داشت. خب به هر حال سیر پیشرفت صعودی‌مان خیلی عمودی بود و واقعاً خیلی سریع جلو رفتیم. حتی در سال ۲۰۲۳ دروازه‌بان تیم ملی افغانستان به عنوان یکی از ۱۰ دروازه‌بان برتر جهان شناخته شد و من هم در بین ۱۰ مربی برتر دنیا بودم.

* لحظات رویایی؛ صعود به جام جهانی و پیروزی مقابل ازبکستان
بهترین لحظه برای من در یکی از بازی‌های تورنمنت کافا و مقابل تیم بزرگ ازبکستان رقم خورد. به این دلیل که تیم ازبکستان، یک سال و نیم قبلش در مسابقه‌ای یک طرفه تیم ملی افغانستان را با پنج گل شکست داده بود و این موضوع خیلی برای من انگیزه‌بخش بود که بتوانیم مقابل آن‌ها به پیروزی برسیم. خوشبختانه در دیداری جذاب و گل ثانیه‌های پایانی با نتیجه چهار بر سه پیروز شدیم. این یکی از شگفتی‌های مسابقات بود که یکی از بهترین لحظات من را ساخت. دیگر لحظه شیرین و رویایی، صعود به جام جهانی بود که با به صدا در آمدن سوت پایان، حس کردم برای ثانیه‌هایی روی زمین نیستم.

* به دنبال دستاوردهای جدید هستم
به هر حال دوران حضور من در افغانستان با همه خوبی‌ها و زیبایی‌هایش و با محبت بی پایان مردم این کشور نسبت به من به پایان رسید. دوران خیلی خوب و طلایی را داشتیم. واقعاً خیلی خوشحالم که یکی از افرادی بودم که در شادی مردم و ایجاد غرور ملی تاثیرگذار بودم، اما دیگر داستان ما به پایان رسید و به دنبال ایده‌های جدید هستم. به مقداری زمان نیاز دارم، چون به اعتقاد خودم، چالش‌هایی که برای خودم در نظر می‌گیرم شاید با بقیه مربی‌ها متفاوت باشد؛ در واقع من سعی دارم در جایی که هستم، یک دستاورد جدید به دست بیاورم. در عرصه ملی، افغانستان یکی از آن‌ها بود و در عرصه باشگاهی هم در لیگ برتر امیدهای کشور با تیم موعود پیرادل که از منطقه محروم مشهد بود، تقریباً بدون اینکه هیچ پولی دریافت کنم، به قهرمان امیدهای کشور رسیدیم. مهم‌تر از همه اینها، ساختن یک تیم بسیار جوان در جامعه جهانی بود؛ در واقع جوان‌ترین تیم جام جهانی از همان ایده‌های بزرگ در افغانستان بود.

* مذاکراتی با چند باشگاه داشته‌ام
فعلاً در جال بررسی شرایط هستم. مذاکراتی را با تیم‌های باشگاهی در ایران و تیم‌های خارج از کشور و همچنین تیم‌های ملی آسیای شرقی داشته‌ام که هنوز به جمع بندی نهایی نرسیده‌ام. باید ببینم در آینده چه اتفاقی رخ خواهد داد.