اظهارنظر تازه امیر قلعه نویی پیش از سفر تیم ملی به آنتالیا، شاید مهم ترین و امیدوارکننده ترین جمله ای باشد که تا امروز از او درباره جام جهانی 2026 شنیده ایم؛ جمله ای کوتاه اما تعیین کننده: اگر بازی تدارکاتی مناسب هم فراهم نشد، دنبال بهانه جویی نیستم.

فوتبال ایران سال هاست از یک بیماری مزمن رنج می برد؛ شکست هایی که کمتر کسی مسئولیت شان را می پذیرد و نتایجی که معمولاً زیر آوار بهانه ها دفن می شوند. گاهی زمین تمرین مقصر است، گاهی برنامه مسابقات، گاهی داوری، گاهی امکانات، گاهی اردوها و گاهی حریفان تدارکاتی. آن قدر در فوتبال ایران برای ناکامی توضیح ساخته ایم که اصل ماجرا فراموش شده؛ اینکه مسئولیت نتیجه با چه کسی است؟

حالا اما سرمربی تیم ملی حرف دیگری زده است. او می گوید حتی اگر حریف مناسب هم پیدا نشود، بهانه ای در کار نخواهد بود. اتفاقاً همین نگاه، بهترین خبر برای فوتبال ایران است. چون شرایط تیم ملی عادی نیست. جام جهانی 2026 در راه است، فضای فوتبال کشور خاص است، تدارکات تیم ملی ایده آل نیست و نگرانی درباره بازی های دوستانه هم وجود دارد. همه این ها درست؛ اما هیچ کدام نباید از امروز تبدیل به سپر دفاعی فردای شکست شوند.

تیم ملی با همین مختصات، با همین شرایط و با همین واقعیت ها راهی جام جهانی می شود. کسی این حضور را تحمیل نکرده است. کادرفنی این پروژه را پذیرفته، برای آن برنامه ریزی کرده و طبیعتاً مسئولیتش را هم باید بپذیرد. اگر تیم ملی در آمریکا نتیجه بگیرد، افتخار آن به نام امیر قلعه نویی و همکارانش ثبت خواهد شد؛ همان طور که اگر نتیجه مطلوب حاصل نشود، کارنامه این جام هم به نام همین کادرفنی نوشته می شود.

در فوتبال حرفه ای، موفقیت و شکست از هم جدا نیستند؛ همان دستی که جام را بالا می برد، باید مسئولیت ناکامی را هم بپذیرد. برای همین، جمله قلعه نویی اهمیت دارد. نه به خاطر بحث حریف تدارکاتی؛ به این دلیل که برای اولین بار، پیشاپیش درِ بهانه ها را بسته است.

و فوتبال ایران دقیقاً به همین احتیاج داشت؛ اینکه اگر روز سختی رسید، کسی نگوید: شرایط مهیا نبود. شرایط همین است که هست؛ حالا نوبت نتیجه است...