در گویش محلی مردم ایلام (کردی ایلامی)، واژه کیه نی (Kiani) به معنای چشمه و دروزن (Darwzan) به معنای دروغگو است. این نام گذاری ریشه در رفتار عجیب و پدیدارشناسی زمین شناختی این چشمه دارد.

کیه نی دروزن یک چشمه ی کارستی با رفتار دوره ای و متناوب است. آب این چشمه به طور ناگهانی و بدون هیچ الگوی قابل پیش بینی خشک می شود و پس از مدتی دوباره با فشار فوران می کند. در گذشته، چوپانان و مسافرانی که به امید سیراب شدن به سمت این چشمه می رفتند، گاه با خشکی مطلق آن مواجه می شدند و گاه با آبی گوارا؛ به همین دلیل باور محلی بر این شکل گرفت که این چشمه با مسافران روراست نیست و به آن ها دروغ می گوید.

این چشمه در ارتفاعات صخره ای و صعب العبور کبیرکوه در استان ایلام واقع شده است. رفتار چشمه کیه نی دروزن به دلیل ساختار آهکی و کارستی کبیرکوه است. در این نوع ساختارها، حفره ها و غارهای زیرزمینی به عنوان مخزن آب عمل می کنند؛ وقتی آب به سطح خاصی در سیفون های طبیعی زیرزمینی می رسد، به بیرون سرریز می کند و وقتی سطح آب پایین می رود، جریان چشمه ناگهان قطع می شود. کبیرکوه رشته کوهی طولانی (به طول حدود 170 کیلومتر) است که همچون دیواری عظیم و حائل در غرب ایران و در دل رشته کوه های زاگرس کشیده شده است.

کبیرکوه از دشت های پست با ارتفاع چندصد متر شروع شده و در بلندترین نقطه (قله کان صیفی) به ارتفاع بیش از 3050 متر می رسد. چشمه کیه نی دروزن در دل این شیب های تند و دره های عمیق قرار گرفته است. کبیرکوه یک مرز اقلیمی طبیعی است. در حالی که دشت های جنوبی آن (مثل دهلران و آبدانان) بسیار گرمسیر هستند، خط الراس و دامنه های شمالی آن آب و هوایی سرد و کوهستانی دارند.

این ناحیه یکی از بکرترین بخش های زاگرس میانی است. پوشش گیاهی و اکوسیستم این منطقه ویژگی های منحصربه فردی دارد: جنگل های بلوط ایرانی: نماد و ریه تنفسی زاگرس.

درختان بلوط با ریشه های عمیق خود، نگهبانان اصلی آب و خاک این شیب های تند هستند. درختان بنه (پسته وحشی) و زالزالک: در کنار بلوط، درختان بنه با صمغ معروفشان (سقز) و درختچه های بادام کوهی و ارژن، ترکیب گیاهی غالب منطقه را می سازند.