منطقه خلیج فارس باید امنیت خود را بسازد، نه اینکه آن را بخرد. این شاه جمله مقاله ای است که به قلم دیوید بی. رابرتز ، استاد مطالعات امنیتی خاورمیانه در کالج کینگ لندن در نشریه تخصصی فارن افرز آمریکا منتشر شده است.

در این مقاله آمده است: جنگ آمریکا و اسراییل با ایران، کشورهای خلیج فارس را در موقعیت غیرممکنی قرار داده است. نیروهای آمریکایی که میزبان آن ها هستند، دلیل اصلی حمله ایران به هتل ها و زیرساخت های انرژی آن ها شده اند. اگرچه در این جنگ دارایی های نظامی ایران نیز به شدت تضعیف شده اند، اما تهران ظرفیت حمله به خلیج فارس را حفظ کرده و تسلط آن بر تنگه هرمز همچنان پابرجاست.

دونالد ترامپ، رییس جمهوری آمریکا، به همان اندازه که احتمال دارد هر توافقی را که بتواند پیروزی بنامد، با ایران صورت دهد، به نظر می رسد حاضر است به همان اندازه تشدید تنش را نیز می پذیرد. در صورت وقوع هر یک از این دو سناریو، کشورهای عربی خلیج فارس بازنده خواهند بود. رهبران خلیج فارس باید از انتظار برای واشنگتن برای ارائه نتیجه ای که به نفع آن ها باشد، دست بردارند و خودشان شروع به شکل دهی به آن کنند.

راه خروج مستلزم کنار گذاشتن این فرض است که امنیت خلیج فارس به مدت یک قرن بر آن حاکم بوده است: اینکه امنیت کالایی است که باید با واسطه به دست آید، نه توانایی ای که باید ساخته شود. این امر مستلزم آن است که کشورهای خلیج فارس خودشان با ایران تعامل کنند، نه اینکه منتظر بمانند تا واشنگتن این کار را برای آن ها انجام دهد.

توافق بین پادشاهی های خلیج فارس و ایران باید به شکل معاهده ای باشد که در آن خروج تدریجی ارتش ایالات متحده از پایگاه های خلیج فارس، سنگ بنای یک معامله جامع منطقه ای باشد. خروج ایالات متحده، عقب نشینی اجباری ناشی از تجاوز ایران نخواهد بود، بلکه یک حرکت حساب شده است. ایران دهه هاست که خواهان خروج ایالات متحده از خلیج فارس است.

برای دستیابی به این هدف، همراه با کاهش تدریجی تحریم های بین المللی، تهران امتیازات گسترده ای ارائه خواهد داد: محدودیت هایی بر برنامه های هسته ای و موشکی خود، توقف خصومت ورزی و حرکت به سمت عادی سازی دیپلماتیک با همسایگانش. چنین تنظیم مجدد سیستماتیک روابط درون خلیج فارس، آغاز یک نظم منطقه ای جدید - لحظه وستفالی خلیج فارس - خواهد بود.

اما توافق به تنهایی کافی نیست. ارتش های خلیج فارس باید برای جنگیدن آماده شوند. برای دهه ها، پادشاهی ها امنیت خود را به شرکای بین المللی واگذار کرده اند و نیروهای آن ها منعکس کننده این ترتیب هستند: آن ها اغلب برای سیگنال دهی دیپلماتیک و حفظ مشارکت بهینه شده اند تا برای خواسته های سخت دفاع منطقه ای. این باید پایان یابد.

حامیان خارجی اغلب به منافع خلیج فارس خیانت می کنند. بریتانیا در سال 1922 دو سوم از خاک کویت را واگذار کرد، در دهه 1960 متحدان خود در یمن را رها کرد و هنگام خروج نیروهای بریتانیایی از خلیج فارس در سال 1971 (جایی که حدود 150 سال به اشکال مختلف در آن حضور داشتند) به اعاده حاکمیت ایران به سه جزیره بوموسا، و تنب های بزرگ و چک تن داد.

سابقه واشنگتن نیز چندان بهتر نیست. در سال 1979، ایالات متحده در حالی که موج انقلاب، ایران، شریک اصلی منطقه ای آمریکا در آن زمان را در بر می گرفت، تنها نظاره گر بود. در طول بهار عربی، واشنگتن هیچ حمایتی از شرکای خود در بحرین و مصر نکرد. در سال 2019، واشنگتن پس از حمله به بزرگترین تاسیسات پالایشگاه نفت عربستان سعودی، در بقیق ، از واکنش معنادار خودداری کرد. در سال 2025، قطر، متحد کلیدی ایالات متحده، توسط ایران و به طور جداگانه توسط اسراییل بمباران شد.

یک استثنای کلیدی وجود دارد - آزادسازی کویت از دست نیروهای عراقی به رهبری ایالات متحده در سال 1991 - اما رهبران خلیج فارس به آن وزن زیادی می دهند. ایالات متحده مداخله کرد زیرا انجام این کار در آن برهه از تک قطبی بودن، به منافع آمریکا خدمت می کرد. این ماجرا چیز زیادی در مورد اینکه واشنگتن در صورت اختلاف منافع بعدی خلیج فارس و آمریکا چه خواهد کرد، نمی گوید.

شکست در حفاظت خارجی تنها یکی از جنبه های یک مشکل عمیق تر است. کشورهای خلیج فارس اغلب - مانند اروپا - ازعدم جدیت در امور نظامی رنج می برند و در عوض در این توهم غرق می شوند که ایالات متحده به طور نامحدود از آن ها محافظت خواهد کرد.

هیچ منطق استراتژیکی توضیح نمی دهد که چرا کشورهای خلیج فارس که بسیار وابسته به صادرات دریایی هستند و مدت هاست در معرض تهدید مین گذاری در تنگه هرمز قرار دارند، قابلیت های مین یابی در سطح جهانی را توسعه نداده اند. در عوض، این تخصص دریایی تقریبا به طور کامل به بریتانیا و ایالات متحده واگذار شد - یک توافق سرنوشت ساز، زیرا اولی مین یاب های خود را قبل از جنگ بازنشسته کرد و دومی به طرز عجیبی در ماه فوریه در حالی که مین یاب هایش هزاران مایل دورتر از منطقه بودند، جنگی علیه ایران را آغاز کرد. مثل همیشه، لندن و واشنگتن این تصمیمات را مطابق میل خودشان گرفتند، نه مطابق میل کشورهای خلیج فارس.

ارتش های خلیج فارس باید قابلیت های جنگی واقعی را ایجاد کنند. نقاط قوت وجود دارد. فرود موفقیت آمیز امارات متحده عربی در شهر بندری عدن یمن در سال 2015 پیچیده ترین عملیات در تاریخ نظامی مدرن عرب بود؛ اپراتورهای دفاع موشکی خلیج فارس ماهر هستند، به ویژه به این دلیل که آن ها از جمله آزمایش شده ترین نیروهای جنگی در جهان هستند. در غیاب حامیان بین المللی برای انجام کار برای آن ها، ارتش های خلیج فارس ثابت کرده اند که از عهده این کار بر می آیند. وظیفه اکنون تعمیم این الگو قبل از اینکه بحران بعدی شکاف ها را آشکار کند، است - و خروج نیروهای آمریکایی ذهن ها را بیش از هر چیز دیگری متمرکز خواهد کرد.