محمدرضا صالحی، رییس مرکز تحقیقات مقاومت میکروبی دانشگاه علوم پزشکی تهران، با بیان اینکه هانتاویروس خانواده ای از ویروس ها هستند، اظهار کرد: هانتاویروس، یک ویروس نیست بلکه مجموعه ای از ویروس ها است که زیرگروه های مختلفی دارد. همانطور که سارس کووید و کرونا-19 از زیرمجموعه های کروناویروس به شمار می روند؛ هانتاویروس نیز زیرگروه های مختلفی دارد.

به گزارش ایسنا، عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران با بیان اینکه هانتاویروس یک ویروس جدید نیست، توضیح داد: جامعه علمی، این ویروس را برای مدت های طولانی است که می شناسد. به طور مشخص، دو زیرگونه هانتاویروس سبب بیماری می شوند که به آمریکای مرکزی و شمالی و جنوب شرق آسیا و شرق دور مربوط است.

این متخصص بیماری های عفونی و گرمسیری ادامه داد: گونه ای که به آمریکای مرکزی و شمالی مربوط است، در برخی مناطق اروپای مرکزی و شمالی و حوزه مدیترانه به ویژه خط شمالی مدیترانه دیده می شود. این نوع ویروس، کشندگی قابل توجهی دارد و می تواند درگیری ریوی، قلبی و حتی کلیوی ایجاد کند. همچنین نوع دیگر ویروس که در جنوب شرق آسیا و شرق دور مشاهده شده، بیشتر اختلالات معمول، شبیه به سندروم آنفلوآنزا ایجاد می کند و در مواردی می تواند سبب ایجاد تب های خون ریزی دهنده، خون ریزی های گوارشی، تهوع و استفراغ شود.

صالحی درباره چگونگی انتقال هانتاویروس گفت: هانتاویروس، یک ویروس زونوتیک به شمار می رود؛ یعنی ویروس منتقل شونده از حیوان به انسان است و از جوندگانی مانند موش و خوکچه هندی به انسان منتقل می شود. به طور معمول، انتقال انسان به انسان به طور معمول ندارد؛ مگراینکه ارتباط بسیار نزدیک مانند هم خوابگی یا هم اتاقی بودن طولانی مدت باشد.

او ادامه داد: هنگامی که موش یا خوکچه هندی به بیماری مبتلا است، علائم قابل توجهی ندارد. اگرچه از نظر ظاهری سالم به نظر می رسد اما می تواند ویروس را از مدفوع، ادرار و بزاق دفع کند. هنگامی که ویروس دفع می شود در مکان هایی مانند انبار، سیلو، اسکله ها باقی می ماند و خشک می شود. ذرات خشک ادرار، مدفوع و بزاق حیوان می تواند بیماری را به راحتی منتقل کند. به طور مثال، تکه هایی از ذرات خشک ادرار، مدفوع و بزاق حیوان در غبار بلند می شود و وارد سیستم تنفسی شده و بیماری را به انسان منتقل می کند.

رییس مرکز تحقیقات مقاومت میکروبی دانشگاه علوم پزشکی تهران توضیح داد: از زمان انتقال ویروس تا زمانی که بیماری اتفاق می افتد، حدود یک تا 8 هفته فاصله وجود دارد. بیماران با علائمی مانند سردرد، تب، درد عضلانی و مفاصل، تهوع و استفراغ که تا حدودی شبیه علائم آنفلوآنزا است در مراحل اولیه بیماری به پزشکان مراجعه می کنند. بسیاری موارد، خود به خود بهبود می یابند اما در برخی موارد با توجه به نوع زیرگونه ای که وجود دارد، افراد به عفونت های ریوی شدید، عفونت های کلیوی و حتی تهوع و استفراغ های شدیدی که بیمار توانایی غذاخوردن نداشته باشد، مبتلا می شوند. همچنین خونریزی های شدید گوارشی و مشکلات انعقادی در برخی موارد وجود دارد که می تواند کشنده باشد.

صالحی درباره شدت کشندگی بیماری گفت: میزان کشندگی نوعی که در آمریکا و غرب و شرق آسیا وجود دارد، به ترتیب (15 تا 40) و (10 تا 12) درصد مبتلایان است. به نظر می رسد، نوع بیماری در کشتی کروز تفریحی هلندی که در مدیترانه رفت وآمد داشته، نوع غربی است. همچنین به نظر می رسد که تمام افراد از طریق موش هایی که در این کشتی وجود داشته اند و برای مسافران قابل رویت بوده اند، مبتلا شده اند.

این پزشک با بیان اینکه درمان ویژه ای برای این ویروس وجود ندارد، اظهار کرد: منظور از درمان ویژه این است که اگر تصور شود که مصرف یک قرص یا داروی خاص سبب بهبود بیمار می شود، باید گفت که به هیچ وجه اینگونه نیست. درمان بیماری، حمایتی است و مصرف مسکن های ساده، مصرف مایعات و استراحت سبب بهبود بیمار می شود و در موارد شدید بیمار به بستری در بیمارستان و حتی در بخش مراقبت های ویژه نیاز دارد.

او با بیان اینکه این بیماری هیچ واکسنی ندارد، گفت: شست وشوی مرتب دست ها و پوشیدن ماسک به ویژه برای افرادی که در انبارها و سیلوها اشتغال دارند به پیشگیری از بیماری بسیار کمک می کند.

رییس مرکز تحقیقات مقاومت میکروبی دانشگاه علوم پزشکی تهران با بیان اینکه از بین بردن زیستگاه موش بسیار حائز اهمیت است، افزود: موش می تواند بیماری های متعددی را به انسان ها منتقل کند. از شهرداری ها درخواست می کنم تلاش بسیاری برای تخریب زیستگاه های موش داشته باشند.

صالحی درباره وضعیت بیماری در ایران گفت: خوشبختانه گزارشی درباره ابتلا به این بیماری تا به این لحظه نداشته ایم. براساس مراودات کشور، به احتمال بسیار زیاد درگیر این ویروس نخواهیم شد.