صبح زود وقتی راهی دانشگاه شدم، تصور نمی کردم با صحنه هایی روبه رو شوم که تا این حد قلبم را بفشارد. هوا هنوز خنک بود، اما فضای خوابگاه بوی سکوتی سنگین می داد؛ سکوتی که جای زندگی پرهیاهوی دانشجویی را گرفته بود.

به گزارش ایرنا، اولین مقصد ما سرای دانشجویی حضرت مریم (س) بود. همان لحظه ورود، شیشه های شکسته درِ ورودی تو را مجبور می کرد آهسته قدم برداری؛ انگار زمین هم زیر پاهایت ناامن شده باشد. نور صبح از میان ترک های شیشه می تابید و تصویر غم انگیزی روی زمین می ساخت.

جاکفشی ها شکسته بود. کتونی ها و کفش هایی که هر روز صبح با عجله پوشیده می شدند تا دانشجویی دیر به کلاس نرسد، حالا بی صاحب گوشه ای افتاده بودند. دمپایی های پلاستیکی در سرتاسر محوطه پخش شده بود؛ باید آن ها را کنار می زدی تا راه باز شود. وسایلی ساده که روزی نشانه رفت وآمد و زندگی بودند، حالا نشانی از ویرانی داشتند.

به آشپزخانه که رسیدیم، دل آدم بیشتر می گرفت. یخچال های کوچک، اجاق گاز، ظروف، دستکش های شست وشو همه در گوشه ای رها شده بودند. جایی که همیشه بوی غذای ساده دانشجویی می داد، اکنون بوی نامطبوع و بی نظمی گرفته بود. آشپزخانه، که دانشجویان آن را قلب تپنده خوابگاه می دانستند، دیگر صفایی نداشت.

در راهروها، درِ برخی اتاق ها از چارچوب جدا شده و روی زمین افتاده بود. انگار زندگی از درها هم عبور کرده و آن ها را جا گذاشته بود. داخل اتاق ها چمدان ها وسط فضا رها شده بودند؛ گویی صاحبشان فقط برای لحظه ای بیرون رفته است. لوازم شخصی گوشه ای افتاده بود، روتختی ها زیر گرد و خاک مدفون شده بودند. جعبه ای صورتی رنگ در یک گوشه و حوله ای آویزان در گوشه ای دیگر، تصویرهایی بودند که سکوت اتاق را عمیق تر می کردند.

کنار یکی از چمدان ها، یک فلاکس چای قرار داشت؛ انگار آماده ی نوشیدن آخرین چای قبل از رفتن. این تصویر ساده اما سنگین، در ذهنم ماند.

مسئول خوابگاه برگه ای را روی درِ یکی از اتاق ها نشان داد و گفت این مجموعه تازه بازسازی شده بود. برگه هایی که برای بررسی تهویه، کپسول آتش نشانی و ایمنی نصب شده بودند، حالا در میان این ویرانی بی معنا به نظر می رسیدند. تلاش برای ایمن سازی، در برابر این حجم از تخریب، رنگ باخته بود.

داخل یکی از اتاق ها میزی بود که هم سفره غذا بود و هم میز مطالعه. کتاب ها کنار لیوان ها قرار داشتند؛ نشانه اینکه زندگی دانشجویی همیشه ترکیبی از درس و سادگی بوده است. اما حالا همه چیز زیر غبار و شیشه های خردشده خاموش شده بود.

سالن ورزشی خوابگاه نیز وضعیت مشابهی داشت. شیشه ها شکسته بود و خرده آجرها و تکه های شیشه کف سالن را پوشانده بودند. کمدها آسیب دیده بودند و گلدان هایی که روزی طراوت می آوردند، اکنون خشک و بی جان جمع آوری شده بودند.

در سرای دانشجویی حضرت زینب (س)، شرایط حتی سنگین تر بود. شدت آسیب ها اجازه بازدید کامل را نمی داد. عکاسان در سکوت از گوشه ها تصویر می گرفتند؛ تصاویری که بیشتر از هر واژه ای حرف می زدند.

در یخچال ها، مواد غذایی ساده دانشجویی - پنیر، شیر، تخم مرغ - فاسد شده بود. بوی نامطبوع در فضا پیچیده بود؛ بویی که پایان ناگهانی زندگی روزمره را یادآوری می کرد.

وقتی بازدید تمام شد و راهی اداره شدم، مدام به این فکر می کردم که چگونه جایی که روزی پر از خنده، رفت وآمد، درس خواندن و برنامه ریزی برای آینده بود، حالا به فضایی ساکت و ویران تبدیل شده است. خوابگاه ها فقط ساختمان نیستند؛ خانه های موقت جوانانی هستند که برای ساختن آینده آمده اند. و امروز، این خانه ها زخمی بودند.

دیگر کسی نبود که صبح زود با عجله کفش بپوشد، از سربالایی دانشگاه بالا برود و نگران دیر رسیدن به کلاس باشد. زندگی متوقف شده بود؛ اما امید به بازسازی، هنوز در نگاه مسئولان دیده می شد.

براساس اعلام حاج جباری معاون دانشجویی دانشگاه شهید بهشتی حدود 2 هزار ظرفیت خوابگاهی از دست رفته و امکان اسکان دانشجویان در این مجموعه وجود ندارد.