به نقل از اقتصادنیوز، درمان به قیمت چند ماه حقوق| حضور پُرتعداد طبقه متوسط در صف بیمارستان های دولتی | هزینه جراحی های معمولی در سال 1405 تیتر گزارش مطهره خردمندان در سرویس اجتماعی سایت اقتصادنیوز است. در بخشی از این گزارش آمده است؛

در سال 1405، یک بیماری ساده یا یک جراحی معمولی می تواند خانواده ها را مقابل دو مسیر کاملاً متفاوت قرار دهد؛ مسیری که در آن بیمارستان خصوصی با هزینه های چند ده میلیونی، امکان برنامه ریزی، انتخاب پزشک و کاهش زمان انتظار را فراهم می کند و مسیری که در بیمارستان دولتی، هزینه درمان را برای بسیاری از خانواده ها قابل تحمل نگه می دارد، اما بار دیگری از جنس انتظار، رفت وآمد و فشار روانی را به آنها تحمیل می کند.

افزایش 35 درصدی تعرفه های درمان باعث شده فاصله میان هزینه واقعی خدمات پزشکی و توان پرداخت بسیاری از خانوارها بیشتر شود؛ به گونه ای که برای بخشی از طبقه متوسط، مراجعه به بیمارستان خصوصی دیگر یک انتخاب نیست، بلکه به تصمیمی وابسته به میزان پس انداز و توان مالی تبدیل شده است.

درمان برای بسیاری از خانواده ها دیگر فقط یک هزینه پزشکی نیست؛ مجموعه ای از هزینه های مستقیم و غیرمستقیم است که از قبض بیمارستان آغاز می شود و تا رفت وآمد، مرخصی از کار، مراقبت از بیمار و هزینه های جانبی ادامه پیدا می کند.

یک عمل ساده مانند آپاندیس در بیمارستان دولتی می تواند با حمایت بیمه و تعرفه های یارانه ای برای بیمار هزینه ای محدود داشته باشد، اما همان خدمت در بخش خصوصی با احتساب هزینه پزشک، بیهوشی، اتاق و خدمات بیمارستانی می تواند به چند ده میلیون تومان برسد.

این اختلاف، فاصله ای میان امکان درمان و کیفیت تجربه درمان ایجاد کرده است؛ فاصله ای که برای برخی خانواده ها به معنای انتخاب میان پرداخت بدهی یا تحمل انتظار است.

تعرفه های پزشکی سال 1405 شامل خدماتی مانند ویزیت، جراحی، بستری، آزمایش، تصویربرداری و خدمات بیمارستانی افزایش یافته است.

اگرچه بیمه های پایه همچنان بخش مهمی از هزینه های بستری دولتی را پوشش می دهند، اما افزایش تعرفه ها باعث شده حتی سهم پرداختی بیماران نیز بر مبنای ارقام بالاتری محاسبه شود.

هزینه درمان تنها به مبلغ ثبت شده در پرونده بیمار محدود نمی شود. دارو، تجهیزات پزشکی، رفت وآمد، مراقبت در منزل، کاهش درآمد ناشی از غیبت از کار و زمانی که اعضای خانواده صرف مراقبت از بیمار می کنند، بخش دیگری از هزینه واقعی درمان هستند.

بیمارستان خصوصی تنها یک تخت یا اتاق بهتر ارائه نمی دهد؛ بخشی از هزینه ای که خانواده پرداخت می کند، خرید زمان و پیش بینی پذیری است.

در این مسیر، بیمار معمولاً امکان انتخاب پزشک، تعیین زمان جراحی، هماهنگی سریع تر آزمایش ها و تصویربرداری و استفاده از فضای کم ازدحام تر را دارد.

اما این امکانات برای همه قابل دسترس نیست. هزینه های بالای جراحی، بستری و تجهیزات باعث شده بسیاری از خانواده ها حتی با وجود تمایل به استفاده از بخش خصوصی، توان پرداخت آن را نداشته باشند.

در نتیجه، خصوصی بودن درمان به تدریج به امتیازی وابسته به درآمد تبدیل شده است؛ امتیازی که به بیمار امکان می دهد بخشی از اضطراب و زمان از دست رفته درمان را با پول جبران کند.

بیمارستان های دولتی همچنان اصلی ترین مسیر درمان برای میلیون ها خانواده هستند. تعرفه های پایین تر، حمایت بیمه ای و یارانه عمومی باعث شده بسیاری از بیماران بتوانند بدون پرداخت هزینه های سنگین، خدمات ضروری دریافت کنند.

اما افزایش هزینه های بخش خصوصی و کاهش توان مالی خانوارها باعث شده گروه های بیشتری از جامعه، از جمله بخشی از طبقه متوسط، به سمت مراکز دولتی حرکت کنند.

افزایش تقاضا برای این مراکز، فشار بیشتری بر ظرفیت تخت ها، کادر درمان، زمان انتظار و کیفیت تجربه بیمار وارد می کند.

مشکل بسیاری از بیماران در مراکز دولتی الزاماً کیفیت خدمات پزشکی نیست؛ بلکه کمبود ظرفیت، ازدحام و محدودیت منابع است.

یک بیمار با درد شدید نیازمند جراحی فوری است. خانواده ابتدا هزینه بیمارستان خصوصی را بررسی می کند، اما رقم اعلام شده خارج از توان آنهاست. مسیر درمان به بیمارستان دولتی تغییر می کند.

هزینه جراحی قابل پرداخت می شود، اما خانواده چند ساعت میان آزمایش، تصویربرداری، انتظار تخت و هماهنگی های مختلف درگیر می شود. هزینه مالی کمتر شده، اما زمان و انرژی خانواده هزینه می شود.

برای کودکی که نیاز به جراحی دارد، حمایت بیمه ای می تواند بخش بزرگی از هزینه را حذف کند. اما والدین همچنان باید برای گرفتن نوبت، مراجعه های متعدد، مرخصی از کار و همراهی با کودک زمان صرف کنند.

رایگان شدن بخشی از درمان، همه بار درمان را از دوش خانواده برنمی دارد.

برای یک سالمند با شکستگی یا نیاز به جراحی، سرعت درمان اهمیت زیادی دارد. اما هزینه بالای بخش خصوصی ممکن است خانواده را به سمت بیمارستان دولتی سوق دهد؛ جایی که هزینه کمتر است، اما فرآیند درمان ممکن است طولانی تر و دشوارتر باشد.

وقتی یک جراحی معمولی می تواند معادل چند ماه درآمد یک خانوار باشد، بیمارستان دیگر فقط یک انتخاب پزشکی نیست؛ تبدیل به یک انتخاب اقتصادی می شود.

بخشی از طبقه متوسط که پیش تر امکان استفاده از خدمات خصوصی را داشت، اکنون بیشتر به سمت بیمارستان های دولتی حرکت می کند؛ نه به دلیل تغییر نیاز درمانی، بلکه به دلیل تغییر توان پرداخت.

این تغییر، فشار بیشتری بر نظام درمان دولتی وارد می کند و نشان می دهد مسئله فقط هزینه بیمارستان خصوصی نیست، بلکه ظرفیت پاسخگویی بخش عمومی نیز اهمیت دارد.