احمد دستمالچیان، سفیر سابق ایران در اردن و لبنان، در خصوص اختلافات داخلی امارات در پاسخ به این سوال که تا چه اندازه ای می توانیم ادعاهای مطرح شده درباره اختلاف میان ابوظبی، دبی و شارجه را جدی بگیریم؟ توییتی که اخیراً محمد بن زاید منتشر کرد را باید صرفاً یک پیام داخلی بدانیم یا نشانه ای از نگرانی های واقعی درباره شکاف در ساختار فدرال امارات، گفت: اختلافات از قدیم در بین امیرنشین های مختلف در امارات، بوده است، اما اینکه این اختلافات تاکنون مدیریت شده؛ به خاطر حفظ منافع و مصالح جمعی بوده است.

به گزارش ایلنا، وی ادامه داد: آن چیزی که درحال حاضر برخی از امیرنشین های امارات به ویژه دبی و شارجه را نگران کرده، سیاستی است که محمد بن زاید در نزدیکی هرچه بیشتر با اسراییل و همچنین سیاست های تنش زا در منطقه، چه با ایران، چه با عربستان، چه دخالت های بیش از حدی که در قاره آفریقا یا کشورهای دیگر انجام می دهد، دنبال می کند؛ در حقیقت محمد بن زاید دچار یک توهم قدرت شده که می خواهد بلندپروازی کند. سایر امارتی ها هم نسبت به این سیاست معترض هستند و معتقدند که باعث ناامنی ها و جلوگیری از پیشرفت و توسعه شده است.

سفیر پیشین ایران در اردن و لبنان در پاسخ به این سوال که آیا در تاریخ امارات سابقه اختلافات جدی میان امیرنشین ها وجود داشته که بتواند برای تحلیل شرایط امروز مبنا قرار گیرد؟ گفت: اختلافات بوده اما با حفظ مصالح امارت ها این اختلافات مدیریت شده است اما امروزه به دلیل سیاست های افراطی و بیش از حدِ یک جانبه گرایی بن زاید، دوباره این اختلافات در حال بروز و ظهور است. اگرچه تاکنون مدیریت شده، ولی در آینده ممکن است که بیش از پیش این سیاست ها دچار تنش شود.

دستمالچیان در پاسخ به این سوال که جنگ اخیر ایران چه تغییری در محاسبات امنیتی امارات ایجاد کرده است؟ آیا می توان گفت تصویر پناهگاه امن اقتصادی که امارات طی دهه های اخیر ساخته بود، در اثر این تحولات آسیب دیده است؟ تصریح کرد: همیشه معتقد بودم و هستم که تا وقتی تکلیف نظام امنیتی در منطقه مشخص نشود، هر نوع رشد و توسعه یک جانبه یک مفهوم انتزاعی دارد. یعنی اگر بنا باشد امنیت در منطقه تکلیف روشن نداشته باشد، به راحتی این توسعه و پیشرفتی که شده یا زیرساخت هایی که ساخته شده، از بین رفتنی است.

وی ادامه داد: حالا این چیزی است که امارات بیش از حد در این رابطه افراط به خرج داد و فکر کرد که با حمایت اسراییل یا آمریکا می تواند سیاست یک جانبه را به پیش ببرد، در حالی که امروز مفهوم امنیت ـ به نظر من ـ در کل کشورهای عربی خلیج فارس عوض شده است. ما بارها تأکید می کردیم که امنیت خریدنی نیست؛ امنیت چیزی نیست که از بیرون وارد محیط منطقه شود.

سفیر پیشین ایران در اردن و لبنان تاکید کرد: به طور کل این مفهوم عوض می شود و آن چیزی که جمهوری اسلامی ایران از گذشته می گفت، درست بود، یعنی اینکه امنیت در منطقه برآیند همکاری های دسته جمعی در منطقه است و برای ثبات و امنیت منطقه باید این همکاری شکل بگیرد تا توسعه، پیشرفت و رشد در منطقه انجام شود.

دستمالچیان درباره اینکه تا چه اندازه نگرانی از کشیده شدن تنش های منطقه ای به خاک امارات، عامل بروز اختلاف میان امیرنشین ها شده است؟ و اینکه آیا می توان این طور گفت که دبی و شارجه، به دلیل وابستگی بیشترشان به تجارت منطقه ای، رویکرد محتاطانه تری نسبت به تنش با ایران دارند تا ابوظبی؟ گفت: ابوظبی به دلیل اینکه بیش از حد خود را به صهیونیست ها آلوده کرده و براساس نظام صهیونیسم بین الملل آن را مدیریت می کند، بیشتر در معرض خطر است تا سایرین امیرنشین ها، چراکه سایر امارت ها به ویژه دبی سیاست معقولی را اجرایی می کنند و در هر تحول آینده به نظر می رسد که خود ابوظبی بیش از همه امارت های دیگر در معرض خطر خواهد بود.

وی درباره اینکه اختلافاتی که در بین امیرنشین ها ایجاد شده، بیشتر سیاسی، امنیتی است یا ریشه اقتصادی و رقابت بر سر منابع و نفوذ هم وجود دارد، گفت: بیشتر این اختلافات نوع جهت گیری سیاسی است که ابوظبی به سمت سیاست یک جانبه گرایی افراطی در همکاری با رژیم صهیونیستی اتخاذ کرده به طوری که حتی عربستان هم آن را برنمی تابد و معتقد است که باز کردن پای اسراییل یک سیاست کاملاً ضدامنیتی است سایر کشورها، مانند قطر و عمان هم نسبت به این سیاست معترض هستند.

سفیر پیشین ایران در پاسخ به این سوال که آیا اختلافات ایجاد شده بین امیرنشین ها آنقدر عمق دارد که احتمال سناریوی جدایی بین شارجه وجود داشته باشد، آیا اساساً در ساختار حقوقی و سیاسی امارات، امکان جدایی یک امیرنشین مانند شارجه وجود دارد، گفت: نه، فعلاً در این مرحله خیلی بعید است که چنین اتفاقی بیفتد، ولی این آتش زیر خاکستری است که بالفعل وجود دارد.

دستمالچیان همچنین در پاسخ به این سوال که خط لوله فجیره تا چه اندازه برای راهبرد انرژی امارات حیاتی است؟ اگر اختلافات داخلی تشدید شود، این پروژه چه پیامدهایی برای امنیت انرژی امارات خواهد داشت؟ گفت: خط لوله فجیره، جایی است که در خارج از گلوگاه تنگه هرمز قرار گرفته و می تواند تولیدات امارات را به آنجا منتقل و صادر کند. این خط لوله یک خط لوله استراتژیک است که جمهوری اسلامی ایران با توسعه منطقه نفوذ امنیتی خود، فجیره را جزء منطقه جنگی اعلام کرده و الان دچار مشکل است. بندر فجیره یکی از بزرگترین بنادر صادرکننده نفت در منطقه است.

وی درباره اینکه آیا تلاش امارات برای دور زدن تنگه هرمز را باید بخشی از راهبرد مقابله با اهرم ژئوپلیتیکی ایران دانست؟ خاطرنشان کرد: بله. جمهوری اسلامی ایران آمادگی داشته و دارد که همیشه یک سیاست برادرانه با کشورهای منطقه داشته باشد، ولی متأسفانه بعضی از کشورها از اول تا به امروز همیشه با جمهوری اسلامی ایران سیاست های خصمانه داشتند و راه دیگری انتخاب کردند. مهم/ ترین آنها همین کشور امارات است؛ چه زمانی که ادعای ارضی نسبت به جمهوری اسلامی اعلام کردند و چه کارشکنی های مختلفی که در محافل بین المللی داشتند، چه اینکه الان رسماً پایگاه به آمریکا و اسراییل در منطقه می دهند که علیه جمهوری اسلامی اقدام کنند.

سفیر پیشین ایران در اردن و لبنان گفت: این در حقیقت یک موضع گیری خصمانه علیه جمهوری اسلامی است که از دید تیز جمهوری اسلامی ایران هم دور نیست.

وی درباره نقش آمریکا و اسراییل در تشدید یا مدیریت اختلافات داخلی امارات گفت: آمریکا و رژیم صهیونیسیتی خواهان نزدیکی هر چه بیشتر با امارات هستند تا بتوانند ریشه نفاق و اختلاف را در منطقه از این طریق اجرا کنند. الان امارات با عربستان اختلاف دارد، امارات با قطر اختلافات دارد امارات با ایران و عمان اختلاف دارد و امارات با پاکستان هم اختلاف دارد. امارات با دشمن پاکستان یعنی هند قرارداد امنیتی منعقد می کند و این اقداماتی کاملاً مغایر با جهت گیری کلی امنیتی در منطقه است و نشان می دهد که امارات می خواهد یک جانبه اقدام کند و این گام هایی و لقمه هایی است که حجم آن بیش از دهان امارات است و در واقع که بیش از نان خود برمی دارد و دچار مشکلات بزرگی خواهد شد.

وی درباره اینکه آیا ممکن است ابوظبی برای حفظ انسجام فدرال، ناچار به تجدیدنظر شود یا همین روند ادامه پیدا خواهد کرد، گفت: متاسفانه بن زاید خودش را بیش از حد آلوده کرده و راه بازگشت را برای خودش بسته است. چون صهیونیست ها زمام کنترل سیاست در ابوظبی را به دست دارند و بازگشت بن زیاد بسیار سخت است، ولی به نفع بن زاید است که از این سیاست دشمنی با مردم منطقه و ملت های منطقه برگردد در غیر این صورت می تواند برای امارات شرایط نامناسبی را ایجاد کند و مشکلات عدیده ای را به وجود بیاورد.