به گزارش "ورش سه"، سرمربی 63 ساله نخستین شکست خود را بسیار زودتر از دوره قبلی تجربه کرد، اما به بازیکنانش خرده نمی‌گیرد: «شایسته پیروزی بودیم، اما شایسته بودن امتیازی نمی‌دهد»

 گذشتن از این مرحله دیر یا زود اجتناب‌ناپذیر بود، اما به بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن برای سفیدپوشان رقم خورد: با گل تروی پاروت در دقیقه ۸۱ که لاکارتوخا را به مرز انفجار رساند. یک ضربه دیرهنگام که رئال مادرید را در شبی که در نهایت تلخ شد، دست‌خالی گذاشت.

مرد پرتغالی سه بازی رسمی نخست را با پیروزی‌های متوالی پشت سر گذاشته بود. او در نخستین دوره حضورش، بسیار دیرتر شکست را تجربه کرد؛ تا ماه نوامبر طول کشید، زمانی که بارسلونا در نیوکمپ با آن ۵ بر صفر تاریخی که هنوز در حافظه آبی‌واناری‌ها باقی مانده است، رئال مادرید را متوقف کرد. اما شانزده سال گذشته و این دیگر داستان دیگری است.

رئال مادرید برابر بتیس راهی به سوی گل پیدا نکرد. چند توپ به تیرک خورد، با گلری مواجه شد که با مهار پنالتی امباپه درخشان ظاهر شد و همچنین از بدشانسی اسپی آسیب دید؛ زننده یک گل فوق‌العاده که به دلیل چند سانتی‌متر مردود اعلام شد. قرعه به نام مورینیو افتاد که حتی در اتاق کنفرانس خبری هم نتوانست علت شکستی را توضیح دهد که با آنچه در زمین دیده شد همخوانی نداشت.

با این حال، شبِ گله و شکایت نبود. این مورینیو فرد دیگری شده است، بسیار آرام‌تر، حتی در مواجهه با داوری که از تصمیمات تعیین‌کننده او انتقاد نکرد، اگرچه با معیار کارت‌های زرد مخالف بود. 

او با لحنی بس سنجیده‌تر از گذشته گفت: «دو صحنه جنجالی را با جزئیات در رختکن ندیدم و نمی‌توانم اظهار نظر کنم. نمی‌دانم چطور آردا پس از آن همه بازی و یک خطای کوچک، نیمه اول را با کارت زرد به پایان می‌رساند.»

مرد پرتغالی به‌جای نشانه رفتن انگشت اتهام به سوی کسی، از تیمش دفاع کرد تا بازیکنانش را حفظ کند. او با وجود افت مشهود در خط حمله، جایی که نه وینیسیوس، نه امباپه و نه بلینگام روز خوبشان نبود، از عملکرد تیمی ابراز رضایت کرد. 

او در حمایت از رختکنی که دست‌خالی برگشت، اعلام کرد: «تیم از نظر تیمی در همه زمینه‌ها بسیار خوب بازی کرد و از نظر فردی نیز همین‌طور. به هیچ بازیکنی هیچ خرده‌ای نمی‌گیرم، بلکه کاملاً برعکس.»

تغییرات نیز سناریو را دگرگون نکرد. برناردو سیلوا، ترنت و دیومانده نتوانستند سطح رئال مادریدی را که نیازمند گلی برای تغییر شرایط بود بالا ببرند و حتی شاهد بودند که بازی به نفع میزبان سنگینی کرد. اما با این حال نیز وسوسه سرزنش از ذهن مورینیو نگذشت: «تغییرات را نه به این دلیل که ناراضی بودم، بلکه برای بیرون کشیدن بازیکنان دارای کارت زرد انجام دادم. همه تمام توانشان را گذاشتند. ما کاملاً شایسته پیروزی بودیم، اما شایسته بودن امتیازی نمی‌دهد.»

تنها نقد سرمربی از جنس دیگری بود؛ بیشتر مرتبط با رندی در بازی تا عملکرد. مورینیو اشاره کرد که بازیکنانش در مواجهه با حریفی که زمان را مدیریت می‌کرد، فاقد شیطنت بودند. او تحلیل کرد: «بازیکنان بتیس باهوش‌تر از بازیکنان رئال مادرید هستند که پاک و ساده‌لوحند. بازیکنان رئال مادرید بلافاصله از زمین بلند می‌شوند، اما بازیکنان بتیس باهوش‌ترند و با حمایت هواداران فوق‌العاده‌ای که فشار می‌آورند، به این چیزها دست می‌یابند.»

او با وجود اینکه گل مردود اسپی این بار امتیازی به همراه نداشت، بهترین کلماتش را برای او نگه داشت: «اسپی پسری است که ده یا پانزده دقیقه وارد زمین می‌شود و یک گل فوق‌العاده می‌زند که می‌تواند آفساید باشد یا نباشد، اما بازیکنی مهم برای ماست.» 

یک تسلی فردی در شبی فراموش‌شدنی که در آن مورینیو، وفادار به نسخه جدید خود، ترجیح داد به‌جای مقصر دانستن دیگران، از بازیکنانش محافظت کند.