به نقل از فرادید: این گودال که متعلق به اوایل دوران نوسنگی است، در سال 2024 و پیش از اجرای پروژه ساخت خطوط برق فشار قوی، توسط گروهی از اداره میراث فرهنگی و باستان شناسی ایالت زاکسن-آنهالت کشف شد. محل کشف در بالای رود زاله قرار داشت؛ منطقه ای که پیش تر نیز وجود سکونتگاه هایی از دوره های نوسنگی، عصر برنز و عصر آهن در آن شناخته شده بود.

باستان شناسان در جریان حفاری، آثار فراوانی از سکونت انسان ها در دوران نوسنگی پیدا کردند؛ از جمله جای تیرک ها، گورها و گودال های ذخیره سازی. در میان آن ها، گودالی کوچک با قطری کمتر از 80 سانتی متر وجود داشت که کاملاً از استخوان حیوانات پر شده بود. پژوهشگران از همان نگاه نخست متوجه شدند که بخشی از استخوان ها متعلق به سگ آبی است، زیرا دندان های نارنجی رنگ و متمایز این حیوان به وضوح قابل تشخیص بود. همچنین شییی از جنس سنگ چخماق که درون گودال پیدا شد، نشان می داد این محل به دوران نوسنگی تعلق دارد.

این گودال همراه با توده ای از خاک به آزمایشگاه منتقل شد تا حفاری و بررسی آن در شرایط کنترل شده انجام گیرد. آزمایش تاریخ گذاری رادیوکربن نشان داد که استخوان ها به بازه زمانی میان 4935 تا 4787 پیش از میلاد تعلق دارند؛ دوره ای که فرهنگ سفال های تزیین شده با خطوط ضربه ای در این منطقه و بخش بزرگی از اروپای مرکزی گسترش داشت.
اگرچه شواهد باستان شناسی نشان می دهد که مردم آن دوران و دوره های بعدی گوشت سگ آبی را مصرف می کردند، اما هدف این شکار ظاهراً خوردن گوشت حیوانات نبوده است. روی استخوان ها هیچ نشانه ای از بریدگی های معمول قصابی دیده نمی شود و اگر لاشه ها مصرف شده بودند، هنگام دور ریخته شدن، اسکلت ها باید کامل می بودند.

استخوان ها به شکل شگفت انگیزی سالم مانده اند و بیشتر آن ها شکسته نشده اند. بر اساس جمجمه های به دست آمده، پژوهشگران معتقدند بقایای دست کم 12 سگ آبی در این گودال دفن شده است. نبود برخی استخوان ها و همچنین به هم ریختگی اجزای اسکلت ها نشان می دهد که بدن حیوانات پیش از دفن، کاملاً تجزیه شده بود. بررسی استخوان ها همچنین نشان می دهد که حیوانات در سنین مختلف، از سگ آبی های جوان حدود یک ساله تا حیوانات پیر بالای هشت سال، شکار شده بودند.
به نظر می رسد شکار سگ آبی در امتداد رود زاله در دوران نوسنگی امکان پذیر بوده است. تمرکز تعداد زیادی استخوان در یک محل، احتمال وقوع یک رویداد شکار ویژه را مطرح می کند. احتمالاً شکارچیان پس از گرفتن حیوانات، پوست آن ها را جدا می کردند و لاشه ها را رها می کردند تا به مرور تجزیه شوند؛ شاید در محلی شبیه توده زباله. سپس استخوان های باقی مانده را در این گودال ریخته اند.

این کشف نه تنها نشان دهنده وجود شیوه های تخصصی شکار در اوایل دوران نوسنگی است، بلکه سرنخ هایی درباره پوشاک آن زمان نیز در اختیار پژوهشگران قرار می دهد؛ پوشاکی که احتمالاً بسیار پیچیده تر و پیشرفته تر از تصور رایج بوده است.