به نقل از روزنامه اعتماد، در حالی که شاهد هستیم برخی بازیکنان با ورود به دهه چهارم زندگی همچنان با اصراری عجیب جایگاه خود در لیست تیم ملی را حفظ کرده و راه را بر استعدادهای جوان سد می کنند حرکت قدوس یک درس اخلاق حرفه ای بود. در فضایی که بسیاری از ستاره ها تا آخرین نفس حتی به قیمت نیمکت نشینی مطلق حاضر به رها کردن پیراهن ملی نیستند سامان نشان داد که کلاس فوتبال فقط به ساق های بازیکن مربوط نمی شود بلکه به ذهنیت و درک او از شرایط هم بستگی دارد.

اقدام او می تواند تلنگری برای آن دسته از بازیکنانی باشد که حضور به هرشکلی در اردوها را به شکوه وداع با عزت ترجیح می دهند! رویکردی که باعث شده بسیاری از جوانان پشتِ خط مانده انگیزه خود را برای رسیدن به پیراهن مقدس تیم ملی از دست دهند. اما داستان قدوس روایت یک بازیکن با رگ و ریشه ایرانی است که فرسنگ ها دورتر از خانه در مالموی سوئد متولد شد. او که در سال 2016 با پیراهن استشوند در لیگ برتر سوئد خوش درخشید و به سرعت نامی برای خود دست و پا کرد. درخشش او در فصل بعدش به قدری خیره کننده بود که عنوان بهترین مهاجم لیگ سوئد را برایش به ارمغان آورد. مسیر پیشرفت او از آمیان فرانسه تا برنتفورد در لیگ برتر انگلیس ادامه یافت و حالا او تجربه جدیدی را در کلبا امارات سپری می کند.

مسیر پیوستن او به ایران هم داستانی ویژه دارد. در سال 2016 به تیم ملی سوئد دعوت شد اما تقدیر او را به سمت ایران سوق داد. وقتی در آستانه جام جهانی 2018 به تیم ملی سوئد دعوت نشد، دعوت کارلوس کی روش را پذیرفت و با تمام وجود برای ایران جنگید. از همان جام جهانی او به مهره ای بی بدیل در میانه میدان تبدیل شد. در مجموع 71 بازی ملی 3 گل به یادماندنی و البته کارنامه ای پاک از هرگونه حاشیه. یادگاری های سامان برای هواداران فوتبال ایران است.

قدوس رفت تا صندلی اش را به نسل بعدی بسپارد: بی ادعا و با وقار. ممنونیم از توای شماره 14 که 9 سال با تعصب جنگیدی و در نهایت با درک درست زمان وداع به فوتبال مان آموختی که رفتن گاهی به اندازه ماندن بخشی از بزرگی یک ستاره است. برای او در مسیر پیش رو و در تیم باشگاهی اش آرزوی موفقیت داریم.