به گزارش "ورزش سه"، از دو هفته پیش که به مایکل کریک فرصت بیشتری داده شد، یونایتد یک شکست، یک پیروزی و یک تساوی کسب کرده و در هر سه بازی با ۲ گل عقب افتاده است.

مهم‌تر از همه اینکه یونایتد به منطقه سقوط سقوط کرده است. کریک بخش عمده‌ای از ۳ سال حضورش روی نیمکت میدلزبرو را در چمپیونشیپ گذراند و البته نتوانست آن تیم را به لیگ برتر بیاورد.

منچستریونایتد سال‌ها پیش اصرار داشت خریدهای جدید خود را متعلق به «بزرگ‌ترین باشگاه دنیا» بنامند. هرچند آن غرور کاذب سال‌هاست کنار گذاشته شده، اما این باشگاه همچنان خود را هم‌تراز با رئال مادرید، بارسلونا و بایرن مونیخ می‌داند. اگر کریک در یکی از این باشگاه‌ها بود و از ۱۰ بازی لیگ تنها یک پیروزی کسب می‌کرد و تیم را به جمع ۳ تیم قعر جدول می‌فرستاد، قطعاً برکنار می‌شد و هرگز تا ماه نوامبر دوام نمی‌آورد.

کریک نیز درست مثل همکار و دوست قدیمی‌اش اوله گونار سولسشر در ۵ سال پیش، به نظر می‌رسد توانسته تا تعطیلات بازی‌های ملی نوامبر فرصت ماندن پیدا کند. سولسشر یک فرصت دیگر در خانه واتفورد به دست آورد که با شکست سنگین ۴ بر ۱ همراه شد. هواداران در بخش میهمان او را هو کردند و او صبح روز بعد اخراج شد.

به نظر می‌رسد مدیران ناتوان یونایتد منتظرند تا هواداران در ورزشگاه فریاد اعتراض علیه کریک سر دهند. آن‌ها علیه مالکان، مدیر اجرایی، مدیر فوتبال و بازیکنان موضع گرفته‌اند، اما نام سرمربی را حتی با شوری بیشتر از دوران بازی‌اش فریاد می‌زنند.

اما یونایتد هفته آینده باید راهی آنفیلد شود. لیورپولی‌ها در سپتامبر ۲۰۲۴ وقتی در یکی از واپسین بازی‌های اریک تن‌هاخ در اولدترافورد پیروز شدند، شعار می‌دادند: «تن‌هاخ پشت فرمان است.» در دسامبر ۲۰۱۸ نیز هواداران در جایگاه کاپ پس از پیروزی ۳ بر ۱ لیورپول فریاد زدند: «مورینیو را اخراج نکنید.» اد وودوارد همان شب تصمیم گرفت مورینیو باید برود و ۳۶ ساعت بعد او اخراج شد. بنابراین اگر تماشاگران یونایتد علیه سرمربی اعتراض نکنند، شاید ۶۰ هزار هوادار لیورپول روز یکشنبه تصمیم نهایی را برای مدیران رقم بزنند.

عملکرد یونایتد مقابل لیورپول اهمیتی ندارد، درست همان‌طور که اگر بازی با استون‌ویلا را هم با کامبک می‌بردند فرقی به حال وضعیت بحرانی تیم نمی‌کرد. یونایتد آشفته‌تر و متزلزل‌تر از آن است که با این کادر فنی فصل را نجات دهد.

اینکه بدترین تیم یونایتد در ۵۲ سال اخیر هنوز می‌تواند با اتکا به روحیه جنگندگی بازگشت‌های درخشان تیم‌های سر الکس فرگوسن را شبیه‌سازی کند، اهمیت چندانی ندارد. یونایتد بیش از ۱ قرن است که باشگاه بازگشت‌ها به شمار می‌رود؛ روایتی که به گم شدن یک سگ در سال ۱۹۰۱ بازمی‌گردد.

ورزشگاه اولدترافورد پس از جنگ جهانی دوم بازسازی شد. سر مت بازبی تیم و باشگاهی را که در سانحه هوایی مونیخ ویران شده بود از نو ساخت. تامی دوچرتی یونایتد را بلافاصله پس از سقوط در سال ۱۹۷۴ به لیگ برتر بازگرداند و بازگشت‌های بی‌پایان در وقت‌های اضافه عصر فرگوسن نیز ثبت شده است.

بنابراین برخی چیزها در یونایتد هرگز تغییر نمی‌کند. اولدترافورد پیش از نبرد با رم شاهد بازگشت‌های خیره‌کننده‌ای مقابل لیورپول در یک‌چهارم نهایی جام حذفی ۲۰۲۴ و برابر لیون در یک‌چهارم نهایی لیگ اروپا ۲۰۲۵ بود؛ تیم‌هایی که رسماً بدترین تیم‌های باشگاه در ۳۴ سال و ۵۱ سال اخیر بودند.

اما این تیم از همه آن‌ها بدتر است. با افزایش انتظارات و فشردگی مسابقات، عیار واقعی کریک مشخص شده است؛ پس چه دلیلی برای ادامه این عذاب وجود دارد؟

پاسخ کوتاه این است که یونایتد هیچ برنامه‌ای برای جانشینی او ندارد، گزینه‌ای پیدا نمی‌کند و تصمیم‌گیرندگان پس از ارتقای بیش از حد کریک، به دنبال حفظ جایگاه خود هستند.

دائمی کردن قرارداد کریک در ابتدا تصمیمی قابل درک به نظر می‌رسید؛ یونایتد روی دور پیروزی بود، رقبا در آستانه تغییر مربی بودند و باشگاه می‌توانست گامی رو به جلو بردارد. اما آن‌ها این شتاب را با یک پنجره نقل و انتقالاتی صرفه‌جویانه که در آن ۲ هدف اصلی به خدمت گرفته نشدند هدر دادند.

آن‌ها در همه امور صرفه‌جویی کردند؛ از معامله ارزان‌یوری تیلمانس گرفته تا بسنده کردن به تنها یک دفاع چپ تخصصی. لوک شاو تنها در ۳۳۰ مسابقه از مجموع ۶۷۴ بازی ممکن برای یونایتد به میدان رفته است.

علاوه بر این، یونایتد ترجیح داد در دورانی که تنها مهاجم نوک تیم در حال سپری کردن دوران مصدومیت ساق پا بود، مهاجم مکمل تخصصی جذب نکند؛ مصدومیتی که بنیامین ششکو را در مجموع ۷ ماه و نیم خانه‌نشین می‌کند.

با این حال، آیا کسی واقعاً باور دارد که آنتونیو کونته نتیجه‌ای ضعیف‌تر از کریک ثبت می‌کرد؟ کونته از نخستین فصل حضورش در یوونتوس در فصل ۱۲ ۲۰۱۱، در ۹ دوره از ۱۰ فصل کاملی که مربیگری باشگاهی را بر عهده داشته، سهمیه حضور در میان ۴ تیم برتر را کسب کرده است.

در سریال سوپرانوز، تونی در نهایت حرف کارملا را تکرار می‌کند. وقتی پای تصمیم‌گیری درباره کنار گذاشتن یک مدیر در میان است، دودلی و تعلل بیشترین هزینه را در پی دارد.