پارسینه- زهرا بیات: این روزها گریزی از مشاهده تکه ویدیوهای موسوم به گفتگو در فضای اینترنت و به ویژه در صفحات اینستاگرامی نیست، برنامه هایی با همان الگوهای تکراری و پیش پا افتاده مثل دعوت از یک چهره، دو تا سوال کش دار درباره زندگی شخصی، درآوردن حرف های مگو و نهایتا تیترهای زرد برای داغ کردن بازار کلیک! به نظر می رسد که این وضعیت، تا حد زیادی تاوان جابجایی جای میزبان و مهمان و حضور اینفلوئنسرها به جای روزنامه نگاران روی صندلی مصاحبه است. وقتی هدف فقط دیده شدن به هر قیمتی باشد، مرز بین گفتگو و مچ گیری مخدوش میشود و نتیجه هم روشن است: فراری دادن آدم حسابی ها از این قاب ها و دلزدگی مخاطبی که دیگر فریب این بازی ها را نمی خورد.

البته فضا اینقدرها هم بی قاعده نیست! در همین آشفته بازار، کارهایی مثل بعضی برنامه های شبکه ایران نت نشان داده که میشود قاب تصویر را جدی گرفت، مخاطب را پای کار نشاند و به لودگی هم تن نداد. دلیلش هم دور از ذهن نیست، گویا پشت این دوربین ها کسانی نشسته اند که الفبای رسانه و حدود اخلاق حرفه ای را می شناسند.

با این همه، اگر بخواهیم منصفانه به دوستانمان در این شبکه نوپا پیشنهادی بدهیم، باید بگوییم مبادی آداب بودن و فرار از زردبازی حسن بزرگی است، اما شما هم در ادامه کار باید مراقب تله سلبریتی زدگی باشید. رسانه حرفه ای قرار نیست فقط با چهره های آشنای تهران و در فضایی گلخانه ای گپ بزند. هنر واقعی وقتی است که دوربین از این دایره تکراری بیرون بیاید و سراغ آدم ها، نخبگان، سینماگران جوان و اهل قلمی برود که در استان ها و حاشیه ها بدون تریبون مانده اند. آن روز است که عیار کار مستقل بیشتر به چشم می آید.