نمای آغازین فیلم که با یک لانگ شات و استرین لانگ شات از جاده و نماهای نزدیک از سرعت بالای خودروها همراه می شود به مخاطب می گوید که او با فیلمی جاده ای سروکار دارد. همچنین تکرار نما های مشابه در خلال فیلم نیز این موضوع را به مخاطب یادآوری می کند. به این ترتیب بیننده با دیدن داستان های فرعی و شخصیت های مختلف در فیلم از ماهیت، هویت و ژانر اصلی فیلم خارج نمی شود. قصه ها و مفاهیمی چون تعهدات اخلاقی، عشقی، انتقام و… در فیلم همگی در ذیل این ژانر تعریف می شوند.

حتی پایان یک رقابت عشقی و یا مثلث عشقی بسیار کوتاه ایجادشده فیلم میان (کاظم، حلما و اصلان) یا حس انتقام از اصلان توسط کاظم، رفع سوتفاهم ها یا حتی رفتارهای حمایتی شخصیت های قصه از یکدیگر در جاده صورت می گیرد.

این ها همگی در دل سرعت و جاده متبلور می شوند. شاید بتوان گفت فیلم در قالبی کوچک از مهم ترین فیلم تاریخ سینمای جهان یعنی مجموعه فیلم های سریع و خشن شکل گرفته است. همچنین داستان های اصلی به عنوان بازوان این فیلم جاده ای مفهوم قصه را برجسته می کنند. ازاین رو می توان گفت فیلم در بخش جلوه های ویژه میدانی و بصری که ایجاد هیجان را در لابه لای روایت و روابط شخصیت های داستان حفظ کند موفق بوده است.

به طوری که آرش آقا بیگ جایزه بهترین جلوه های ویژه میدانی را در چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر نصیب این فیلم کرده است.

این جلوه های ویژه با درآمیخته شدن به درام قصه توانسته نقش نسبتا موثری در پر کردن حفره ‎های داستانی ایجاد کند اما روایت های باز و شخصیت پردازی گُنگ همچنان بلاتکلیف و رها می مانند. بخشی از این امر البته ویژگی ذاتی و کارکرد تعقیب و گریز، ریتم تند و تمپوی سریع فیلم های جاده است. قابلیتی که امکان پنهان کردن، پوشاندن ضعف های شخصیت پردازی و نگارش فیلم نامه را دارد؛ اما برای رسیدن به هیجان و فضاهای اکشن بهتر است که این امر حساب شده و مطابق نیاز داستان و قصه در فیلم گنجانده شود.

به نظر می رسد یوسف حاتمی کیا کوشیده تا در مواردی در فیلم اسکورت به این اصل پایبند باشد اما ضعف های فیلم نامه، شخصیت پردازی و بازی های بد بازیگران فیلم دست او را در رسیدن آن و تعهد به این اصل بسته است.

همان طور که اشاره شد فیلم نامه دو بخش مختلف دارد. بخش اول شامل تهیه داروی شیمی درمانی برای شخصیت احمد است. این داستان اگرچه اندکی کلیشه ای است و داستانی آشنا دارد اما تا اواسط قصه خوب پیش رفته و پایان نسبتا متناسبی دارد. اصلان که شخصیت اصلی قصه است برای درمان بیماری احمد که خصوصیت مُرید و مُرادی دارد می کوشد از تنها راه موجود از طریق قاچاق مشکل را حل کند. اگرچه این روابط و واکنش های خلق الساعه اصلان با دیتای درست به مخاطب منتقل نمی شود اما رویکرد فردین وار اصلان همزادپنداری هیجانی مخاطب را در پی دارد. البته به نظر می رسد این بخش قصه نوعی ادای دین کارگردان به پدر فیلم ساز خود است؛ زیرا بخش نخست فیلم اسکورت به لحاظ محتوا و مفهوم بی شباهت به فیلم آژانس شیشه ای ابراهیم حاتمی کیا نیست.

در فیلم آژانش شیشه ای ، (حاج کاظم) می کوشد برای نجات و درمان هم رزمش(عباس) که شیمیایی جنگ شده از هر راه غیرقانونی بلیت سفرش را جور کند تا معالجه شود.

ایجاد نوعی رابطه عاطفی قوی میان دو شخصیت قصه که از هر قانونی فراتر می رود. در روایت این قصه عاطفی فیلم سازان با انتقاد از شرایط ایجادشده می کوشند ناتوان، بی مسئولیتی، سیاست زدگی و فراموش کاری مدیران بالا و میانی کشور نسبت به آسیب دیدگان (اسکورت) و مجروحان جنگ تحملی (آژانس شیشه ای) را گوش زد کنند.

در فیلم اسکورت فیلم ساز با تذکر به نیازهای درمانی بهداشتی جامعه و نیز کمبود داروهای شیمی درمانی برای شخصیت احمد می کوشد تا شخصیت اصلی قصه که رابطه ای مُریدی با این فرد دارد را رابین هود وار به انجام کاری غیرقانونی و مجرمانه وادار کند. تلاشی که شخصیت مجید که برادر پلیس او(احمد) است از آن سرباز می زند و برادر دیگرش را به خاطر شوتی شدن و قاچاق دارو بازداشت می کند.

این علت و معلولی و چرایی واکنش های هیجانی شخصیت های قصه به درستی درک نمی شود و واکنش های خلق الساعه شخصیت ها مخاطب را متعجب می کند؛ زیرا اهالی خانه و نزدیکان به تعهدات خانوادگی خود عمل نمی کنند و شخصیت های بی ربط با کمترین اطلاعات مانند اصلان که در فیلم گفته می شود بچه تهران است و فقط دو سال برای خدمت سربازی به جنوب رفته به ناگاه در تعهد به شخصی که اطلاعاتی اندکی درباره او(احمد) به مخاطب داده شده دست به کاری غیرقانونی می زند و تا پای جانش پیش می رود. درحالی که برادر دیگر که افسر پلیس است فقط نگران از دست دادن ترفیع درجه اش است.

جدای از این مشکلات شخصیت پردازی دیالوگ ها فیلم سراسر شعاری است. فیلمی شعارزده با دیالوگ های نچسبی که بیشتر در شخصیت حلما/هلما دیده می شود. از دیالوگ های کارخانه متروکه که در توجیه شوتی شدن کارگران بکار رفته و مقایسه اش با کولبری و سوخت بری تا سرنوشت تلخ کارگران بیکار شده و شوتی شده.

دیالوگ هایی برای سفیدشویی مقوله قاچاقچیان شوتی که آن قدر اغراق آمیز و شعاری هستند که فیلم را از مسیر خود خارج و ریتم فیلم را نیز می اندازند. اگر این دیالوگ های شعاری تبدیل به سکانس هایی عینی می شد تامل برانگیزتر بود. از جمله این سکانس ها می توان به سکانسی که حلما/هلما پول شرکایش که زنان روستا هستند را تقسیم می کند. این بخش کاملا عینی، تصویری و باورپذیر است و در خاطر می ماند.

انتخاب اسم شخصیت زن فیلم به نوعی ریزبینی فیلم ساز و نشانه شناسی هایش را یادآور می شود. هلما در ادبیات به معنی دختر تندوتیز آمده که بر روی شخصیت فیلم که راننده شوتی است می نشیند اما کارگردان اسم او را بر روی موبایل شخصیت کاظم ، حلما ثبت می کند که از ریشه عربی به معنی صبور و حلیم است آن چیزی که به نظر در تضاد کامل با روحیات شخصیت زن فیلم است. البته مناسب تر بود این ریزبینی را فیلم ساز تنها بر روی اسم نداشت و اندکی روی شخصیت پردازی هلما/ حلما لحاظ می کرد.

شکل گیری عشق بی سرانجام اصلان و هلما/ حلما دومین موتور محرکه داستان فیلم اسکورت هم باورپذیر نیست. بی شک بازی بد و اغراق آمیز هدی زین العابدین و امیر جدیدی در این غیرقابل قبول بودن تاثیر دارد. مقوله عشق در یک نگاه و یا علاقه ای که ممکن است از دل یک اختلاف شکل گیرد. لجاجت هایی که ممکن است به خلق روابط دوستانه منجر شود می تواند در یک بازه زمانی مشخص و مدت دار، عشقی را خلق کند؛ اما نه در یک بازه زمانی کوتاه که هنوز مخاطب درگیر اختلاف ها و داستان های دیگری است. مخاطب در نیمه دیگر فیلم به یک درام عاشقانه می رسد و عشقی متولد می شود که به ناگاه با یک ایثار و جان فشانی به پایان می رسد. جالب تر اینکه در ادامه تمام این آسمان ریسمان بافی بی سرانجام رها می شود.

شکل گیری این عشق و علاقه همان قدر که بی منطق، بی دلیل، بی اساس و غیرقابل پذیرش است به همان میزان بی سرانجام رها می شود و درنهایت یک داستان پر از علامت سؤال را برای مخاطب برجا می گذارد. کارگردان، فیلم نامه ای بی محتوا با ضعف های ساختاری در دراماتیزه کردن قصه و روایت، ناهمگونی روابط آدم ها و شخصیت پردازی پر از تناقض و بازی های بسیار بد را پیش چشم مخاطب نمایش می دهد. او اثری فاقد محتوای را در ظرف زیبایی به نام فیلمی جاده ای با چاشنی جلوه های ویژه میدانی و بصری خوب به خورد مخاطب داده است. اثر فوق از دور برای مخاطب جذاب و دل فریب است اما بیننده با سرگردانی از محتوای متخلخل و سرخوردگی سینما را ترک می کند.