انتخابات 2026 اسراییل بن‌بست سیاسی تازه‌ای رقم زده است. یدیعوت آحارانوت می‌نویسد اکنون پنج سناریو برای عبور از این بن‌بست روی میز است؛ سناریوهایی که بیشترشان به بهای زیر پا گذاشتن وعده‌های انتخاباتی تمام می‌شود.

خبرگزاری فارس: موران آزولای کارشناس سیاسی در تازه‌ترین تحلیل خود که در روزنامه یدیعوت آحارانوت منتشر شد، به بررسی نتایج تقریباً نهایی انتخابات سال 2026 کنست و بن‌بست سیاسی آشکاری که در پی آن ایجاد شده  پرداخت. 

وی نیز با تایید این امر که هیچ‌یک از جناح‌های سیاسی موفق به کسب 61 کرسی لازم برای تشکیل یک دولت باثبات نشده‌اند نوشت که جناح «تغییر» نیز بدون اتکا به احزاب عرب  که با کسب 19 کرسی به دستاوردی تاریخی رسیده‌اند، قادر به کنار زدن بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر فعلی، نیست. 

در ادامه، آزولای با اشاره به پیشتازی اندک جناح نتانیاهو و فشار برای پرهیز از برگزاری انتخابات مجدد، پنج سناریوی اصلی تشکیل دولت را طرح کرد  که تحقق اکثر آن‌ها مستلزم زیر پا گذاشتن وعده‌های انتخاباتی پیشین است.

در این یادداشت آمده که تلاش‌هایی برای شکستن این بن‌بست در جریان است که چهره‌هایی همچون اسحاق هرتزوگ رییس‌ رژیم صهیونیستی در آن نقش دارند؛ همچنین احتمال مداخله آمریکا و شخص دونالد ترامپ، وجود دارد و او احتمالا، برای تسهیل تشکیل یک دولت موسوم به «وحدت ملی» وارد عمل شود.

سناریوهای احتمالی برای تشکیل دولت

1- دولت وحدت ملی به ریاست نتانیاهو: نخستین گزینه، تشکیل دولت وحدت به ریاست بنیامین نتانیاهو با مشارکت لیکود و احزابی از اردوگاه تغییر، از جمله جریان‌های نزدیک به آیزنکوت، نفتالی بنت و آویگدور لیبرمن است.

اما این امر، در عین حال نیازمندِ بزرگ‌ترین عدول از وعده‌های انتخاباتی خواهد بود. در این حالت، نتانیاهو ناچار خواهد شد از تعهد خود مبنی بر حفظ تمام شرکای فعلی ائتلافش صرف‌نظر کند؛ از سوی دیگر، رهبران جناح «تغییر» نظیر گادی آیزنکوت، نفتالی بنت و آویگدرو لیبرمن، نیز باید سوگند خود مبنی بر عدم ائتلاف با او را بشکنند.

2- دولت وحدت با نخست‌وزیری چرخشی: گزینه بعدی، تشکیل دولت وحدت بر مبتنی بر چرخش قدرت است؛ به گونه‌ای که نتانیاهو در مرحله نخست نخست‌وزیر باشد و پس از مدتی قدرت را به شخصیتی از اردوگاه تغییر واگذار کند.

اما رهبران جناح «تغییر» که متعهد شده‌اند در هیچ دولتی به رهبری نتانیاهو یا دولتی که او در آن حضور داشته باشد مشارکت نکنند، با این رویکرد مخالفت خواهند کرد.

از سوی دیگر،  تردیدهایی درباره پذیرش چنین توافقی از سوی نتانیاهو، به ویژه پس از قرار گرفتن لیکود در جایگاه نخست پس از شمارش آراء انتخابات، مطرح است.

3- تشکیل دولت به رهبری نتانیاهو با جذب افراد جداشده از جناح مقابل: استراتژی حزب لیکود بر این پایه استوار است که از طریق یک کارگروه ویژه، نمایندگانی را از جناح «تغییر»، به‌ویژه از طیف راست‌گرای آن، جذب کند تا بتواند به اکثریت دست یابد. 

اما این اقدام در تضاد کامل با تعهدات صریحِ جناح «تغییر» مبنی بر عدم هرگونه همکاری با نتانیاهو یا احزاب حریدی است.

4- دولت اقلیت موقت به رهبری آیزنکوت: این گزینه مستلزم آن است که روسای بلوک «تغییر» با فراهم کردن زمینه برای شراکت با احزاب عربی (مانند حزب رعام)،  آن هم با حمایت یاییر گولان، از وعده‌های خود عدول کنند.

چنین اقدامی احتمالاً با مخالفت‌های داخلی از سوی برخی شرکای خودِ این بلوک مواجه خواهد شد و نتانیاهو نیز که پیش‌تر مدعی شده بود انتخابات «سرقت شده» است، کارزاری را برای سلب مشروعیت از آن به راه خواهد انداخت. 

این ائتلاف ممکن است در پی به دست گرفتن کنترل کنست، انتخاب جایگزین برای رییس آن، تشکیل کمیته تحقیق درباره وقایع 7 اکتبر و در نهایت، درخواست برای برگزاری فوری انتخابات جدید برآید.

5- انتخابات جدید: این سناریو در صورتی محقق می‌شود که تمام احزاب به وعده‌های خود پایبند بمانند و از دادن هرگونه امتیازی سر باز زنند. 

ناظران معتقدند که این مسیر، علی‌رغم خطراتی که ممکن است بر مشارکت رأی‌دهندگانِ جریان چپ میانه و شهروندانعرب اسراییل (فلسطینی‌های ساکن اراضی 1948) تأثیر منفی بگذارد، در نهایت بیش از همه به نفع نتانیاهو خواهد بود.