به گزارش "ورزش سه"، این بازیکن ۲۸ ساله چهار سال را در سنت جیمز پارک سپری کرد و در سال ۲۰۲۴ به بازوبند کاپیتانی تیم رسید، پیش از آنکه در تابستان با قراردادی به ارزش ۷۵ میلیون پوند (۱۰۰ میلیون دلار) راهی آرسنال شود.

راس ویلسون، مدیر ورزشی نیوکاسل، در آن زمان اظهار داشت که باشگاه هیچ تمایلی به فروش گیمارش در طول یک پنجره نقل‌وانتقالات متلاطم نداشته است؛ پنجره‌ای که طی آن چندین بازیکن از جمله آنتونی گوردون و ساندرو تونالی فروخته شدند و ادی هاو، سرمربی تیم نیز جدا شد، اما این هافبک برای جدایی فشار آورد.

گیمارش با انتشار بیانیه‌ای این تصمیم را «یکی از سخت‌ترین تصمیم‌های زندگی‌ام» نامید و پس از تساوی ۲ بر ۲ آرسنال برابر بایرن مونیخ در روز چهارشنبه، در گفتگو با خبرنگاران ابعاد بیشتری از این انتقال را فاش کرد.

گیمارش که در فینال جام اتحادیه ۲۰۲۵ با شکست لیورپول نخستین جام داخلی نیوکاسل پس از ۷۰ سال را بالای سر برد، گفت: «این تصمیم برای من بسیار دشوار بود، زیرا رابطه فوق‌العاده‌ای با همه در نیوکاسل داشتم. من تمام تلاشم را برای باشگاه انجام دادم. فکر می‌کنم نزدیک به پنج سال آنجا بودم و در درونم فقط یک چالش جدید می‌خواستم. منصفانه بگویم، گرفتن این تصمیم برایم بسیار سخت بود، زیرا واقعاً از دوران حضورم در باشگاه و محبتی که از سوی هواداران دریافت می‌کردم لذت می‌بردم. بنابراین تصمیم دشواری بود. شب‌های بسیار زیادی خواب به چشمم نیامد، چون هم برای من و هم برای خانواده‌ام سخت بود. اما اکنون اینجا هستم و فقط تلاش می‌کنم بهترین عملکردم را برای آرسنال ارائه دهم. فکر می‌کنم کارهای بزرگی برای نیوکاسل انجام دادم. ما پس از ۷۰ سال یک جام بردیم، دو بار به لیگ قهرمانان اروپا رسیدیم و به دو فینال راه یافتیم. فکر می‌کنم هر کاری از دستم برمی آمد برای باشگاه انجام دادم. برای آن‌ها بهترین‌ها را آرزو می‌کنم، زیرا رفتار بسیار خوبی با من داشتند. زمان آن رسیده بود که رو به جلو حرکت کنم. اکنون از دوران حضورم در آرسنال نیز لذت می‌برم.»

این ملی‌پوش برزیلی پیوند عمیقی با هواداران نیوکاسل و ادی هاو برقرار کرده بود. او در ادامه افزود: «گفتن این موضوع نه تنها به ادی، بلکه به مالکان و هم‌تیمی‌هایم سخت بود. اما فکر می‌کنم باشگاه وارد چرخه جدیدی شد و بازیکنان زیادی هم جدا شدند. سرمربی هم رفت. سخت بود، زیرا ارتباط من با باشگاه باورنکردنی بود. من هرگز چنین محبتی را که در نیوکاسل داشتم حس نکرده بودم. امیدوارم بتوانم همان عشق را اینجا در آرسنال هم داشته باشم، اما پیوندی که داشتم باورنکردنی بود. خداحافظی با آن‌ها برایم سخت بود. یادم می‌آید وقتی با بچه‌ها خداحافظی می‌کردم گریه می‌کردم. آن‌ها هم گریه می‌کردند، چون ما آنجا یک خانواده بودیم.»