‫به گزارش ورزش سه، سه سال پیش در بازی‌های آسیایی هانگژو، آیکو سوگیهارا نه با دوبنده مسابقه، بلکه با کارت خبرنگاری و میکروفون در دست روی سکوهای سالن برگزاری رقابتهای ژیمناستیک نشسته بود. او که روزگاری ستاره نامدار بسکتبال ژاپن به شمار می‌رفت، از رقابت‌های سطح اول فاصله گرفته بود و عملکرد هم‌تیمی‌هایش را از جایگاه رسانه‌ها تماشا و تحلیل می‌کرد و به عنوان خبرنگار به بازی‌های آسیایی اعزام شده بود.

‫ سه سال پس از آن روزها، در جریان بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ ناگویا، سوگیهارا ۲۷ ساله با پیراهن تیم ملی ژاپن پا به مسابقات گذاشت و در فینال انفرادی مجموع زنان با ثبت نمره ۵۵.۵۹۹ به مدال طلا رسید و کو چین‌چین، پدیده ۱۶ ساله چینی را با اختلاف ناچیز ۰.۴ امتیاز پشت سر گذاشت. بردی تاریخی که نخستین طلای انفرادی مجموع زنان ژاپن در تاریخ بازی‌های آسیایی را نصیب او کرد.

‫اهمیت این شاهکار زمانی آشکارتر می‌شود که بدانیم ژیمناستیک چین از نخستین حضورش در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ به مدت ۵۲ سال پیاپی طلای این بخش را به هیچ رقیبی واگذار نکرده بود؛ رکوردی دست‌نیافتنی که سرانجام در ناگویا و به دست دختری شکسته شد که روزگاری کارنامه‌اش را تمام‌شده می‌دانستند.

‫دوراهی بزرگ پس از المپیک توکیو

‫داستان سوگیهارا واقعا جذاب و دراماتیک است. پس از المپیک توکیو و جراحی زانوی چپ، انگیزه و شرایط بدنی او برای رقابت در بالاترین سطح تحلیل رفت. ژوئن ۲۰۲۲ در سن ۲۲ سالگی، او تصمیم گرفت بدون اینکه رسما از کلمه خداحافظی استفاده کند، مدتی از سطح اول ژیمناستیک فاصله بگیرد.

‫در روزهایی که سوگیهارا هدف مشخصی پیش رو نمی‌دید، ژیمناستیک را رها نکرد؛ مربیگری نوجوانان را آغاز کرد، دوره‌های داوری را گذراند و به گزارشگری و تحلیل مسابقات پرداخت.

‫آموزش حرکات پایه‌ای به نوجوانان باعث شد تا نگاه او به جزییات ورزش دگرگون شود؛ حرکاتی که پیش‌تر بر اساس غریزه انجام می‌داد، حالا باید ابتدا در ذهنش موشکافی و سپس آماده تدریس به شاگردان می‌شدند. او بعدها اعتراف کرد که این بازتعریف ذهنی، ادراک او از حرکات بدنش را بهبود بخشید و حتی سطح فکری‌اش از روزهای المپیک توکیو بالاتر برد.
 

‫جرقه بازگشت زیر سقف سالن هانگژو

‫ژوئن ۲۰۲۳ سوگیهارا با کسب طلای حرکات زمینی قهرمانی ژاپن نشانه‌های بازگشت را نشان داد، اما چند ماه بعد به عنوان خبرنگار راهی هانگژو شد. نگاه کردن به رقابت‌ها از روی صندلی رسانه‌ها و تماشای کسانی که تا دیروز رفقایش در رختکن بودند، شوری دوباره در دلش کاشت: «دلم می‌خواهد یک بار دیگر پیراهن تیم ملی ژاپن را بپوشم.»

‫نوامبر ۲۰۲۳ او رسما اعلام کرد قصد دارد به تیم ملی برگردد و برای سهمیه المپیک پاریس بجنگد؛ تصمیمی شجاعانه که البته پایان خوشی نداشت.

‫در مسابقات انتخابی ۲۰۲۴، سقوط بدموقع از پارالل ناهم‌سطح رویای پاریس را از دستش ربود و سوگیوارا در رده پنجم قرار گرفت. او با چشمانی پر از اشک گفت: «برای پاریس تمام جانم را گذاشتم و نرسیدن واقعا دردناک است، اما هنوز قصد خداحافظی ندارم.»

‫شکوفایی در فصلی متفاوت

‫ سوگیهارا نمی‌خواست تسلیم این شکست تلخ شود. یک سال بعد در مسابقات ان‌اچ‌کی کاپ ۲۰۲۵، در ۲۵ سالگی و دقیقا ۱۰ سال پس از نخستین قهرمانی‌اش، با یک کامبک تماشایی در آخرین وسیله و اختلاف ۰.۰۳۳ امتیازی قهرمان شد و در مصاحبه‌ای ماندگار گفت: «زمان شکوفایی برای هر کسی فرق دارد.»

‫چند ماه بعد، در مسابقات جهانی ۲۰۲۵ جاکارتا، او نخستین مدال طلای جهانی دوران حرفه‌ای‌اش را در حرکات زمینی بر گردن آویخت؛ پاداشی بزرگ برای دختری که در تاریک‌ترین روزها از ادامه مسیر دست نکشید تا در نهایت راهی بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ شود.

‫دوئل تجربه و جوانی؛ پایان یک امپراتوری

‫در فینال ناگویا، حریف سوگیهارا یک پدیده فوق‌العاده از چین بود. کو چین‌چین ۱۶ ساله، قهرمان مسابقات کشوری و ستاره اول مسابقات قهرمانی آسیا، در سه وسیله نخست بی‌نقص عمل کرد و تا پیش از وسیله پایانی با اختلاف ۰.۳۳۴ امتیاز از رقیب ژاپنی خود پیش بود.

‫همه چیز به پرش خرک کشید؛ بخشی که درجگذشته نقطه قوت سوگیهارا به شمار نمی‌رفت. او برای این نبرد بزرگ، با راهنمایی کوهی اوچیمورا و کنزو شیرای، تکنیک پرش یورچنکو با دو پیچ را کاملا بازسازی کرده بود.

‫پرش سوگیهارا نمره ۱۴.۱۰۰ گرفت تا مجموع امتیازاتش به ۵۵.۵۹۹ برسد. در سمت مقابل، اجرای دختر ۱۶ ساله چینی در حرکات زمینی با نمره ۱۳.۳۶۶ به پایان رسید تا با مجموع ۵۵.۱۹۹، طلا با اختلاف ۰.۴ امتیاز از دست اژدهای آسیا خارج شود.

‫اختلاف سنی ۱۱ ساله این دو فینالیست، عمق درام را آشکار می‌کرد. ۱۱ سال قبل، وقتی سوگیهارا در ۱۵ سالگی نخستین جام خود را بالای سر می‌برد، هنوز کسی تصور نمی‌کرد مسیر حرفه‌ای‌اش از اتاق گزارشگری و دوربین تلویزیون دوباره به سکوی قهرمانی آسیا برسد.

‫سوگیهارا چند ماه پیش از این نبرد در شبکه‌های اجتماعی جمله‌ای ساده اما عمیق نوشته بود که کل این مسیر دشوار را خلاصه می‌کرد: «در نهایت، ژیمناستیک هنوز هم لذت‌بخش‌ترین کار دنیاست.»