گزارش پارسینه/سعید حصاری//گرانی را معمولاً با قیمت مواد غذایی، اجاره خانه، هزینه درمان یا قبض ها نام می بریم اما تأثیر افزایش هزینه ها فقط در سفره مردم دیده نمی شود. گاهی گرانی آرام آرام وارد بخش دیگری از زندگی می شود، آرزوها و برنامه های آینده.

وقتی بخش زیادی از درآمد یک خانواده صرف هزینه های ضروری زندگی می شود، طبیعی است که بعضی خواسته ها عقب بیفتند. سفری که قرار بود امسال انجام شود، شاید به سال بعد بیفتد. خرید یا تعویض خودرو عقب بیفتد. خرید خانه برای خیلی ها تبدیل به رؤیایی دوردست شود و کسی که آرزوی راه اندازی یک کسب وکار کوچک را داشته، شاید فعلاً مجبور شود از آن صرف نظر کند.

این به معنی از بین رفتن آرزوها نیست. آدم ها همچنان آرزو دارند، برنامه می ریزند و برای آینده تلاش می کنند اما وقتی فاصله میان درآمد و هزینه های زندگی بیشتر می شود، رسیدن به بعضی از این آرزوها سخت تر و طولانی تر می شود.

موضوع فقط پول نیست. آدم برای ساختن آینده، به مقداری اطمینان از فردا هم نیاز دارد. وقتی نمی داند چند ماه دیگر هزینه های زندگی چقدر خواهد شد، برنامه ریزی برای آینده هم دشوارتر می شود.

جوانی که می خواهد ازدواج کند، زوجی که دوست دارد خانه ای برای خودش داشته باشد، خانواده ای که می خواهد فرزندش را به کلاس یا دانشگاه مورد علاقه اش بفرستد، یا فردی که آرزو دارد سفر کند و تجربه های تازه ای داشته باشد، همه بخشی از زندگی را در آینده می بینند.

قرار نیست زندگی همیشه آسان باشد و هیچ جامعه ای هم بدون مشکل اقتصادی نیست. اما مهم است که فشار هزینه های زندگی آن قدر زیاد نشود که مردم مجبور شوند برای حفظ زندگی روزمره، مدام از خواسته ها و برنامه های آینده خود کم کنند.

زیرا اقتصاد فقط درباره عدد و قیمت نیست درباره کیفیت زندگی آدم ها هم هست.

و شاید یکی از نشانه های یک زندگی سالم این باشد که مردم، در کنار تأمین نیازهای امروز، هنوز بتوانند برای فردای خود آرزوهای بزرگ داشته باشند.