به نقل از اطلاعات آنلاین، مقیاس تلاش برای ساخت و ساز، زیرساخت های چشمگیری را که برای پشتیبانی از یک بمب افکن راهبردی نفوذی نیاز است، نشان می دهد که ویژگی های کم رصد بودن، ماموریت هسته ای و الزامات تعمیر و نگهداری پیشرفته آن با بمب افکن های B-1B Lancer که در حال حاضر از این مرکز در حال فعالیت هستند، تفاوت فراوانی دارد. السورث به عنوان اولین پایگاه عملیاتی اصلی B-21 و محل واحد آموزش رسمی آن انتخاب شده و انتظار می رود اولین هواپیمای عملیاتی سال 2027 وارد شود.

مرکز بازسازی کم رصد بودن به ویژه از اهمیت بالایی برخوردار است زیرا حفظ ویژگی های رادارگریزی B-21 نیاز به زیرساخت های تخصصی دارد. این مرکز به تکنسین ها اجازه می دهد مواد جاذب رادار بمب افکن را در یک محیط داخلی کنترل شده بررسی، تمیز و تعمیر کنند. این امر به منظور کاهش زمان از کارافتادگی هواپیما در نظر گرفته شده، در حالی که اطمینان حاصل می شود فرسودگی یا آسیب به مواد کم رؤیت، به امضای هواپیما آسیب نمی رساند. به طور مشابه، انبار شستشو و انبار نگهداری عمومی، زیرساخت هایی را فراهم می کند که به طور خاص برای B-21 طراحی شده اند. سرعت برنامه ساخت و ساز بسیار مهم است زیرا خود B-21 به سرعت در حال پیشرفت به سمت استقرار عملیاتی است.

برنامه السورث همچنین نشان می دهد زیرساخت های اطراف هواپیماهای پیشرفته چقدر می توانند گران شوند. سرمایه گذاری تقریباً 2 میلیارد دلاری، هزینه خود بمب افکن ها را نشان نمی دهد، بلکه هزینه تطبیق یک پایگاه هوایی موجود برای راه اندازی یک سامانه تسلیحاتی جدید را نشان می دهد. ساختمان های نگهداری تخصصی، ارتباطات امن، سامانه های ماموریتی، امکانات آموزشی، زیرساخت های پشتیبانی هواپیما و سایر پروژه های ساختمانی قبل از اینکه B-21 بتواند به قابلیت عملیاتی مورد نظر خود برسد، مورد نیاز است.

در حالی که زیرساخت ها در السورث در حال ساخت هستند، هواپیماهای B-21 آزمایش های پروازی خود را در پایگاه نیروی هوایی ادواردز ادامه می دهند، از جمله ارزیابی های متمرکز بر عملیات که به طور فزاینده ای متمرکز بر عملیات هستند. در ماه ژوئن، نیروی هوایی گزارش داد که یک خلبان آزمایشی عملیاتی، این هواپیما را در کنار یک خلبان آزمایشی توسعه ای به پرواز درآورده که نشان دهنده گذار به سمت ارزیابی کاربرد رزمی، ادغام تسلیحات و قابلیت بقا به جای صرفاً ویژگی های اولیه پرواز است.

به نظر می رسد تصمیم اخیر نیروی هوایی ایالات متحده برای گسترش ظرفیت تولید B-21 با هدف هموار کردن راه برای یک ناوگان بسیار بزرگ تر از برنامه فعلی است. در حالی که هدف رسمی تدارکات حداقل 100 فروند هواپیما باقی مانده، جزییات حاصل از توافق بین نیروی هوایی و نورثروپ گرومن نشان می دهد که افزایش تولید عمداً به گونه ای ساختار یافته است که در صورت نیاز به الزامات راهبردی آینده، از سطوح بالاتر تدارکات پشتیبانی کند.

ترکیب قابلیت های دوربرد و پنهان کاری پیشرفته B-21، کاستی های گسترده و تأخیرهای عمده در برنامه های جنگنده های پنهان کار و ارزیابی های مداوم از کاربرد احتمالی آن برای موشک های هوا به هوا، احتمال ایجاد یک ناوگان بسیار بزرگ را محتمل کرده است.