به نقل از اکوایران، امیر قامتی، فعال کارگری، با انتقاد از وضعیت معیشتی کارگران و بازنشستگان، به خبرنگار ایلنا گفت: بالاخره پس از گذشت شش ماه از سال و بعد از آنکه تورم افزایش یافت و قیمت کالاها چندبرابر شد، پرداخت معوقات فروردین ماه بازنشستگان تأمین اجتماعی انجام شد و باقی معوقات سر جای خود باقی مانده است!

این

فعال حوزه بازنشستگان با انتقاد از تأخیر در پرداخت معوقات گفت: وقتی معوقات بازنشستگان بعد از ماه ها تاخیر، آن هم به صورت ناقص، پرداخت می شود، مبلغ اسمی آن شاید همان مبلغی باشد که باید پرداخت می شد، اما ارزش واقعی آن دیگر همان ارزش گذشته نیست. در فاصله ای که بازنشسته منتظر دریافت مطالبات خود بوده، قیمت کالاها، خدمات، مسکن، درمان و سایر هزینه ها چندین بار افزایش یافته است. بنابراین پرداخت دیرهنگام معوقات، به معنای جبران واقعی قدرت خرید از دست رفته بازنشسته نیست.

وی افزود: جای بسی تأسف است که در شرایطی که مردم، به ویژه کارگران و بازنشستگان، زیر فشار تورم و گرانی افسارگسیخته قرار دارند، به جای آنکه دولت و مسئولان برای کاهش فشار اقتصادی و دلجویی از این اقشار چاره اندیشی کنند، افزایش قیمت بنزین را در دستور کار قرار می دهند.

قامتی با اشاره به کاهش مستمر قدرت خرید بازنشستگان اظهار کرد: امروز مسئله فقط افزایش قیمت یک یا دو قلم کالا نیست؛ تقریباً تمام هزینه های ضروری زندگی افزایش پیدا کرده است، اما حقوق بازنشستگان متناسب با این افزایش قیمت ها رشد نکرده است. فاصله میان درآمد بازنشستگان و هزینه های واقعی زندگی هر روز بیشتر می شود و بسیاری از بازنشستگان حتی برای تأمین ابتدایی ترین نیازهای خود، از خوراک و مسکن گرفته تا درمان و هزینه های روزمره، با مشکل مواجه هستند.

وی ادامه داد: بازنشسته ای که سال ها حق بیمه پرداخت کرده و عمر خود را برای اقتصاد و تولید این کشور گذاشته است، امروز باید برای تأمین هزینه های ضروری زندگی خود دغدغه داشته باشد. حقوقی که دریافت می کند در برابر قیمت های فعلی، قدرت خرید گذشته را ندارد و افزایش های حقوقی نیز به اندازه ای نیست که بتواند عقب ماندگی معیشتی این قشر را جبران کند.

قامتی تأکید کرد: بازنشسته نمی تواند با عدد و رقم های روی کاغذ زندگی کند؛ زندگی با قیمت های بازار می گذرد. وقتی قیمت ها با سرعت افزایش پیدا می کنند اما حقوق با همان سرعت افزایش نمی یابد، نتیجه چیزی جز کوچک تر شدن سفره خانوار و افزایش فشار معیشتی نیست.

وی در ادامه نسبت به پیامدهای افزایش قیمت بنزین و حامل های انرژی هشدار داد و گفت: افزایش قیمت بنزین فقط به معنای گران شدن هزینه سوخت خودرو نیست. هر افزایش در قیمت حامل های انرژی، می تواند زنجیره ای از افزایش هزینه ها را به دنبال داشته باشد؛ از حمل ونقل و جابه جایی کالا گرفته تا قیمت مواد غذایی، خدمات و سایر نیازهای روزمره. کارگر و بازنشسته ای که درآمد ثابتی دارد، در چنین شرایطی نخستین گروهی است که فشار این افزایش هزینه ها را مستقیماً در زندگی روزمره ی خود احساس می کند.

این فعال صنفی افزود: وقتی هزینه رفت وآمد، دارو، درمان، مواد غذایی و سایر نیازهای ضروری افزایش پیدا می کند، بازنشسته ای که حقوق ثابتی دریافت می کند مجبور است از بخشی از نیازهای خود بزند. این یعنی کاهش کیفیت زندگی و گاهی حذف نیازهایی که اساساً نباید قابل حذف باشند؛ به خصوص هزینه های درمان و سلامت.

قامتی تصریح کرد: سؤال ما این است که آیا مسئولان پیامدهای اجتماعی و اقتصادی این تصمیم ها را برای زندگی میلیون ها کارگر و بازنشسته در نظر گرفته اند؟ آیا افزایش فشار اقتصادی در شرایطی که بخش قابل توجهی از جامعه همین امروز نیز با دشواری معیشت روبه رو است، نمی تواند زمینه ساز افزایش نارضایتی و اعتراضات اجتماعی شود؟

وی گفت: دولت، مجلس و دیگر مسئولان نظام در این برهه حساس باید بیش از هر زمان دیگری به فکر حفظ معیشت مردم، به ویژه اقشار حقوق بگیر باشند. نمی توان از مردم انتظار داشت که هر روز با افزایش قیمت ها مواجه شوند، اما درآمدشان ثابت بماند و بعد از آنها انتظار داشت که همچنان بتوانند هزینه های زندگی را مدیریت کنند.

این فعال حوزه بازنشستگان ادامه داد: کارگر و بازنشسته امروز بیش از هر چیز نیازمند دیده شدن و شنیده شدن است. این قشر نباید زمانی مورد توجه قرار بگیرد که صدای اعتراضش بلند شده باشد. پیشگیری از بحران معیشتی و اجتماعی، بسیار کم هزینه تر از مواجهه با تبعات آن است.

قامتی با بیان اینکه فشار اقتصادی، زندگی خانوادگی بازنشستگان و کارگران را نیز تحت تأثیر قرار داده است، اظهار کرد: امروز بسیاری از بازنشستگان در برابر خانواده خود احساس شرمندگی می کنند؛ نه به این دلیل که کم کاری کرده اند، بلکه به این دلیل که درآمدشان دیگر پاسخگوی هزینه های ساده ی زندگی نیست. کسی که تمام عمر کار کرده و امروز باید نگران تأمین هزینه های ابتدایی خانواده اش باشد، طبیعی است که احساس کند شأن و جایگاه او نادیده گرفته شده است.

وی افزود: بازنشستگان و کارگران رنجور این سرزمین، دیگر توان سابق را برای تحمل فشارهای اقتصادی ندارند. نباید اجازه داد فاصله میان درآمد و هزینه های زندگی آن قدر زیاد شود که امید و انگیزه از خانواده های کارگری و بازنشستگی گرفته شود.

قامتی در پایان گفت: اگر هدف، حفظ انسجام و وحدت جامعه است، مسیر آن از سفره مردم می گذرد. تکریم بازنشسته فقط با سخنرانی و شعار محقق نمی شود؛ تکریم واقعی یعنی حقوق و مستمری او به اندازه ای باشد که بتواند یک زندگی شرافتمندانه داشته باشد، معوقاتش در زمان مقرر پرداخت شود و سیاست های اقتصادی به جای تحمیل فشار بیشتر، بخشی از بار سنگین زندگی را از دوش او بردارد.

وی خاطرنشان کرد: کارگر و بازنشسته، ستون های این کشور هستند. اگر دغدغه حفظ آرامش، انسجام و سرمایه اجتماعی وجود دارد، باید صدای این اقشار شنیده شود و پیش از آنکه فشارهای معیشتی به بحران های بزرگ تر تبدیل شود، برای آن چاره اندیشی شود.