| به نقل از پُرسون، در پی طرح مجموعه ای از دغدغه ها و ابهامات از سوی تولیدکنندگان تجهیزات پزشکی درباره نحوه مدیریت بازار، سیاست های وارداتی و چگونگی حمایت از ظرفیت های تولید داخل، خبرنگار پُرسون این موضوع را از زاویه ای فراتر از گلایه یک واحد یا یک صنف بررسی کرده است. آنچه در این میان اهمیت دارد، نه دفاع بی قیدوشرط از تولیدکننده و نه مخالفت با واردات است؛ مسئله، نحوه تصمیم گیری درباره بازاری است که یک سوی آن سرمایه گذاری داخلی و ظرفیت تولید قرار دارد و سوی دیگر آن تأمین نیاز نظام سلامت. بر همین اساس، پرسش اصلی رسانه پُرسون که سوال تولیدکنندگان هست را باید مستقیماً از رییس سازمان غذا و دارو پرسید: آیا مدیریت سازمان از آنچه در اداره کل تجهیزات و ملزومات پزشکی در حوزه تنظیم بازار و واردات می گذرد، به طور کامل در جریان است؟ تولیدکننده تجهیزات پزشکی برای ساخت کارخانه، راه اندازی خط تولید و ایجاد اشتغال، سرمایه قابل توجهی وارد این صنعت می کند؛ اما آنچه برای ادامه حیات این سرمایه گذاری اهمیت بیشتری دارد، اطمینان از آینده بازار و ثبات تصمیم های سیاست گذار است. سرمایه گذاری زمانی معنا پیدا می کند که فعال اقتصادی بداند اگر امروز برای تولید یک محصول پزشکی هزینه می کند، فردا با تصمیمی مواجه نخواهد شد که بدون توضیح روشن درباره نیاز واقعی کشور، همان بازار را در اختیار محصولات وارداتی قرار دهد. این نگرانی زمانی جدی تر می شود که تولیدکننده داخلی همزمان با افزایش هزینه مواد اولیه، انرژی، دستمزد، مالیات، سرمایه در گردش و هزینه های تأمین مالی، با سیاست های متغیر در حوزه واردات و تنظیم بازار نیز مواجه باشد. 
پرسش اینجاست: اداره کل تجهیزات و ملزومات پزشکی هنگام تصمیم گیری درباره واردات، دقیقاً چه تصویری از وضعیت واقعی بازار در اختیار دارد؟ صرف وجود چند کارخانه یا ظرفیت اسمی تولید برای تصمیم گیری کافی نیست. آنچه باید مبنای سیاست گذاری قرار گیرد، میزان تولید واقعی و قابل عرضه، موجودی بازار، میزان مصرف و در نهایت کسری واقعی کشور است. اگر این اطلاعات به صورت دقیق و مستمر وجود داشته باشد، تصمیم درباره واردات نیز می تواند روشن تر، قابل دفاع تر و قابل پیش بینی تر باشد. اما مسئله از جایی آغاز می شود که تولیدکننده نمی داند چرا در بازاری که برای آن سرمایه گذاری کرده، محصول خارجی وارد می شود و حجم این واردات بر چه اساسی تعیین شده است؛ به ویژه زمانی که خود تولیدکننده با افزایش هزینه های تولید و محدودیت های مختلف مواجه است. این گزارش نمی گوید واردات نباید انجام شود. اگر تولید داخلی قادر به تأمین نیاز کشور نباشد، واردات برای جبران کمبود، اقدامی طبیعی و قابل دفاع است. نظام سلامت نمی تواند به دلیل حمایت از تولید داخل، با کمبود تجهیزات پزشکی مواجه شود. اما سؤال اساسی این است که میزان کمبود چگونه محاسبه می شود و چه نسبتی میان کسری واقعی بازار و حجم واردات وجود دارد؟ اگر کشور به 100 واحد محصول نیاز دارد و تولید واقعی داخلی 80 واحد است، واردات باید برای جبران همان 20 واحد کسری مدیریت شود. مسئله از جایی نگران کننده می شود که بدون ارائه تصویر روشنی از تولید واقعی، موجودی بازار و نیاز مصرف، حجم واردات افزایش پیدا کند و فشار آن مستقیماً متوجه تولیدکننده داخلی شود. در این شرایط، یک تصمیم وارداتی ممکن است در کوتاه مدت به تأمین بازار کمک کند، اما در بلندمدت به کاهش تولید، کاهش شیفت کاری، از دست رفتن اشتغال یا حتی خروج سرمایه گذار از یک صنعت منجر شود. کارخانه ای که تعطیل یا ظرفیت آن کاهش یافته، با یک بخشنامه به سادگی به وضعیت گذشته بازنمی گردد. 
اینجاست که نقش سیاست گذار اهمیت پیدا می کند. آقای رییس سازمان غذا و دارو؛ آیا در تصمیم های وارداتی، حفظ ظرفیت تولید داخل نیز به اندازه تأمین نیاز امروز مورد توجه قرار می گیرد؟ تولیدکنندگان انتظار دارند یک تراز روشن از عرضه و تقاضای تجهیزات پزشکی وجود داشته باشد؛ مشخص باشد هر محصول چه میزان مصرف دارد، تولید واقعی داخلی چقدر است، چه مقدار موجودی در بازار وجود دارد، کسری واقعی چه میزان است و بر اساس همین اعداد چه مقدار مجوز واردات صادر شده است. همچنین لازم است معیارهای کلی صدور مجوز واردات و نحوه تعیین حجم واردات، در چارچوب قوانین و بدون خدشه به اطلاعات محرمانه، برای فعالان این حوزه روشن باشد. اگر فرآیند صدور مجوزها کاملاً کارشناسی و مبتنی بر نیاز واقعی بازار است، شفاف سازی نباید مسئله ای ایجاد کند؛ برعکس، می تواند بسیاری از ابهام های موجود را برطرف کند. از سوی دیگر، حمایت از تولید داخل نباید به معنای نادیده گرفتن کیفیت و قیمت باشد. تولیدکننده ایرانی نیز باید استانداردهای لازم را رعایت کند، محصول باکیفیت ارائه دهد و برای رقابت پذیری تلاش کند. اما این مسئولیت یک طرفه نیست. همان طور که تولیدکننده باید پاسخگوی کیفیت، قیمت و عملکرد خود باشد، سیاست گذار نیز باید درباره منطق تصمیم های تنظیم بازار و قابل پیش بینی بودن سیاست های وارداتی پاسخگو باشد. نمی توان از سرمایه گذار انتظار داشت برای ایجاد ظرفیت تولید تجهیزات پزشکی سرمایه گذاری بلندمدت کند، اشتغال ایجاد کند و هزینه های سنگین تولید را بپذیرد، اما در ادامه با تصمیم هایی مواجه شود که بدون مشخص بودن نسبت آن با کسری واقعی بازار، همان ظرفیت تولیدی را تحت فشار قرار دهد. این موضوع فقط آینده یک کارخانه را تحت تأثیر قرار نمی دهد. اگر سرمایه گذار امروز این پیام را دریافت کند که آینده بازار تولید داخلی قابل پیش بینی نیست، فردا ممکن است سرمایه گذاری جدید در سایر بخش های تجهیزات پزشکی نیز با تردید مواجه شود. سرمایه گذار پیش از آنکه فقط درباره میزان سود بپرسد، درباره قواعد بازی و ثبات آنها سؤال می کند. اگر سیاست وارداتی، قیمت گذاری و مقررات دائماً تغییر کند و تولیدکننده نتواند آینده بازار خود را پیش بینی کند، ریسک سرمایه گذاری افزایش پیدا می کند؛ و این دقیقاً نقطه ای است که سیاست گذاری باید با حساسیت بیشتری وارد عمل شود. بنابراین، انتظار از وزیر بهداشت و به ویژه رییس سازمان غذا و دارو صرفاً حمایت لفظی از تولید نیست؛ انتظار، نظارت بر نحوه اجرای سیاست ها و اطمینان از آن است که تصمیم های یک اداره، هدف کلان حمایت از تولید و امنیت تأمین کشور را تحت الشعاع قرار ندهد. 
آقای رییس سازمان غذا و دارو؛ چند سؤال روشن وجود دارد که انتظار می رود پاسخ آنها روشن و صریح باشد: اگر تولید داخل توان تأمین نیاز کشور را دارد، مبنای واردات چیست؟ اگر توان تأمین کامل وجود ندارد، عدد دقیق کسری کجاست؟ اگر واردات برای جبران کسری است، چه سازوکاری مانع ورود بیش از نیاز بازار می شود؟ و مهم تر از همه، در تصمیم های وارداتی چه سهمی برای حفظ ظرفیت تولید داخلی و امنیت تأمین کشور در شرایط بحرانی در نظر گرفته شده است؟ این مطالبه به معنای بستن مرزها یا حمایت بی قیدوشرط از تولیدکننده نیست؛ بحث بر سر رقابت منصفانه، شفافیت و حفظ سرمایه ای است که برای تولید در کشور ایجاد شده است. اگر در اداره کل تجهیزات و ملزومات پزشکی همه تصمیم ها بر اساس آمار دقیق، نیاز واقعی، ضوابط مشخص و در راستای منافع نظام سلامت اتخاذ می شود، شفاف سازی آن می تواند بهترین پاسخ به نگرانی های مطرح شده باشد. اما اگر میان سیاست های اعلامی حمایت از تولید و تصمیم های اجرایی فاصله ای ایجاد شده، این همان جایی است که انتظار می رود مدیریت ارشد سازمان غذا و دارو وارد عمل شود و از خود بپرسد: آیا آنچه در سطح اداره کل در حال اجراست، همان سیاستی است که سازمان در سطح کلان دنبال می کند؟ تولیدکننده ایرانی حمایت شعاری نمی خواهد؛ قاعده روشن، بازار قابل پیش بینی و تصمیم شفاف می خواهد. چرا که واردات را می توان در مدت کوتاهی انجام داد؛ اما ساختن دوباره یک کارخانه، بازگرداندن سرمایه از دست رفته و احیای ظرفیت تولید، سال ها زمان و هزینه می خواهد. و این دقیقاً همان نقطه ای است که باید درباره آن تصمیم گرفت: تأمین امروز، نباید به قیمت از دست رفتن توان تولید فردای کشور تمام شود. | 
دفاع نخستوزیر عراق از «جایگاه راهبردی حشد شعبی»
اعمال تحریمهای جدید علیه ایران و حزبالله
جنگ سایبری به دریا رسید، نفتکش عازم آمریکا هدف حمله سایبری