اجرام آسمانی که مستقیماً در اعماق فضا تصویربرداری می شوند، معمولاً جهان هایی به شدت داغ با دمایی بین 1,000 تا 2,000 درجه فارنهایت هستند؛ درخشندگی بالای این سیارات داغ به تلسکوپ های زمینی اجازه می دهد که نور آن ها را شکار کنند. اما جرم آسمانی GJ504b که در سال 2013 در فاصله 57 سال نوری از زمین (در حال چرخش به دور ستاره ای شبیه به خورشید ما) کشف شد و به دلیل رنگ گلگونش به سیاره صورتی شهرت یافت، یک استثنای بزرگ است.

حتی توصیف ماهیت این جرم برای دانشمندان چالش برانگیز است؛ با جرمی معادل 25 برابر سیاره مشتری، GJ504b دقیقاً روی مرز مبهم میان یک سیاره غول پیکر گازی و یک کوتوله قهوه ای (ستاره نافرجام) قرار دارد. به همین دلیل اخترشناسان ترجیح می دهند آن را یک همدم با جرم سیاره ای (Planetary-mass companion) بنامند. دانشمندان هنوز در حال بحث هستند که آیا این جرم مانند یک سیاره عادی از دیسک غبار کیهانی متولد شده یا مانند یک ستاره کوچک از فروپاشی مستقیم یک توده ابری شکل گرفته است.

دلیل اصلی که باعث شد این جهان صورتی بیش از یک دهه رازهای خود را پنهان نگه دارد، دمای بسیار پایین آن است. دمای اتمسفر این جرم تنها 550 درجه فارنهایت (حدود 290 درجه سانتی گراد) است؛ دمایی که اگرچه برای انسان سوزان است (تقریباً معادل دمای داخل یک فر نانوایی برای پخت نان)، اما در مقیاس ستاره شناسی برای این دسته از اجرام، فوق العاده سرد و کم فروغ محسوب می شود.