احمد زیدآبادی، فعال رسانه، در کانال تلگرامی خود در یادداشتی با عنوان اصلاً به پایان جنگ اعتماد دارد؟ نوشت: سید محمود نبویان: اکنون که تقریباً تمام بندهای تفاهم نامه در طول کم تر از یک ماه، نقض شده، مسئولان محترمِ مذاکرات که تعهد داده و مسئولیت پذیرفتند، برای مردم توضیح دهند که علت اصرارشان برای امضای آن چه بود؟!

زیدآبادی افزود: آقای نبویان تصور می کند که اگر دو علامت سؤال و دو علامت تعجب جلوی جمله اش بگذارد، می تواند سفسطه و مغلطه ی نهفته در آن را پنهان سازد!

وی تصریح کرد: با تصور او از روال دنیا، همه ی تصمیمات درست دولت ها در طول تاریخ مورد چالش است!

زیدآبادی تاکید کرد: دولت های محمود احمدی نژاد و مرحوم رییسی که از هر جهت محبوب و مورد حمایت آقای نبویان بودند، چند قرارداد و توافق با طرف های خارجی امضاء کردند؟ کدام شان به نتیجه ی نهایی رسید؟ چرا آقای نبویان در مورد علت امضای آن توافقات به مردم توضیح نمی دهد؟

او خاطرنشان کرد: یعنی او در این سن و سال هنوز نمی داند که صرف بی نتیجه ماندن یک توافق هیچ دلیلی بر منفی و مضر بودن اصل آن توافق اقامه نمی کند؟ از این گذشته، تفاهم نامه ی ایران و آمریکا همچنان بهترین مرجع برای پایان جنگ بین دو طرف است و تا این لحظه هیچ طرفی بدیلی بهتر از آن ارائه نکرده است. به واقع، بازی بر سر چگونگی اجرای تفاهم نامه تازه آغاز شده است و هیچ آدم هوشیاری برای قضاوت در مورد نتیجه ی نهایی بازی، فقط به لحظات آغازین بسنده نمی کند.

زیدآبادی در ادامه اضافه کرد: و در آخر، راه حل آقای نبویان برای خاتمه ی جنگ چیست؟ آیا او اساسأ به خاتمه ی جنگ اعتقاد دارد یا خیر؟ اگر دارد، در چه مقطعی و با چه شرایط و کیفیتِ ممکنی؟ و اگر اعتقاد ندارد، یعنی خواهان جنگی بی پایان تا نابودی تمام امکانات و تأسیسات و منابع ایران و کشورهای عرب همسایه تا تبدیل منطقه به زمین سوخته و محیطی غیرمسکون است! خب، چنین ارمغان و آرمانی ارزانی خود آقای نبویان و همفکرانش باد! جامعه ی ایرانی دنبال صلح و آرامش و توسعه ی توأم با سربلندی است و به تفاهم نامه نیز از همین منظر می نگرد.

او تاکید کرد: طبعاً هر توافق و تفاهمی را می توان از زاویه ی میزان موفقیت یا ناکامی اش در خاتمه ی جنگ و تحقق صلح دائمی مورد نقد قرار داد، اما از موضع جنگ طلبی طبیعی است که هر توافق منجر به خاتمه ی جنگ امری منفور باشد!