به گزارش "ورزش سه"، در فوتبال جهان، سرمربیان را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد؛ اول آن‌هایی که بعد از هر گل با شور و هیجان خاصی از منطقه فنی خارج می‌شوند و آن‌هایی که حتی در هیجان انگیز ترین لحظات نیز آرامش خود را حفظ می‌کنند. از این بین امیر قلعه‌نویی در دیدار ایران و بلژیک بار دیگر نشان داد به گروه دوم تعلق دارد.

در واقع در دنیای فوتبال واکنش مربیان پس از گلزنی تیمشان، گاهی به اندازه خود گل‌ها مورد توجه قرار می‌گیرد. برخی سرمربیان با به ثمر رسیدن یک گل، کنترل احساسات خود را از دست می‌دهند؛ مشت‌های گره‌کرده، دویدن در کنار زمین، فریادهای بلند و حتی پریدن در آغوش اعضای کادر فنی، بخشی از تصاویر همیشگی فوتبال مدرن است.

بدون شک یکی از زیباترین آنها، دویدن ژوزه مورینیو سرمربی وقت پورتو به سمت حلقه شاگردانش با آن بارانی زیبا در ورزشگاه اولدترافورد که هرگز از یاد تاریخ فوتبال فراموش نخواهد شد. در نقطه مقابل هم می‌شود به هانس فلیک سرمربی موفق بارسلونا اشاره کرد که معمولا واکنش خاصی نسبت به آتش بازی شاگردان با استعدادش نشان نمی‌دهد. شاید اگر هر کسی جای فلیک بود نسبت به جادوی پدری، یامال و گابی نمی‌توانست خودش را تا به این حد کنترل کند. بدون شک تقابل این دو سرمربی با دو خصوصیت متفاوت رفتاری در فصل پیش رو می‌تواند یکی از جذابیت‌های لالیگا به شمار بیاید.

از سوی دیگر اما مربیانی قرار دارند که ترجیح می‌دهند در مهم‌ترین لحظات نیز آرامش خود را حفظ کنند و واکنشی متفاوت از خود نشان ندهند که شاید سرآمد آنها در فوتبال ایران علی پروین باشد. گروه اول احساساتشان را بی‌پرده به نمایش می‌گذارند و گروه دوم که خونسردی را بخشی از شخصیت و فلسفه کاری خود می‌دانند. برای این دسته دوم، گل زدن پایان کار نیست، بلکه تنها بخشی از مسیری است که باید تا سوت پایان مسابقه ادامه پیدا کند.

دیدار تیم ملی ایران مقابل بلژیک نیز صحنه‌ای جالب از همین تفاوت رفتاری را به نمایش گذاشت. زمانی که مهدی طارمی موفق شد دروازه حریف را باز کند، بسیاری انتظار داشتند نیمکت ایران منفجر از شادی شود، اما دوربین‌ها تصویری متفاوت را ثبت کردند؛ امیر قلعه‌نویی آرام و خونسرد روی نیمکت خود نشسته بود و برخلاف بسیاری از مربیان دنیا، واکنش احساسی خاصی از او دیده نشد.

البته برخی این احتمال را مطرح کردند که شاید سرمربی تیم ملی از همان لحظه نخست متوجه شده بود گل در موقعیت آفساید به ثمر رسیده است. فرضیه‌ای که با توجه به فاصله زیاد نیمکت‌ها تا محل صحنه و همچنین نور شدید آفتاب ورزشگاه لس‌آنجلس، چندان محتمل به نظر نمی‌رسد. تشخیص چنین صحنه‌ای حتی برای بسیاری از تماشاگران، خبرنگاران و کارشناسان نیز در لحظه آسان نبود.

با این حال، رفتار قلعه‌نویی بیش از آنکه به تشخیص آفساید ارتباط داشته باشد، به شخصیت او روی نیمکت شباهت داشت. سرمربی تیم ملی در سال‌های گذشته بارها نشان داده که در جریان مسابقات، کمتر وارد نمایش‌های احساسی می‌شود و ترجیح می‌دهد تمرکز خود را روی روند بازی حفظ کند. او برخلاف بسیاری از همتایانش، حتی در لحظات حساس و سرنوشت‌ساز نیز معمولا آرامش ظاهری خود را از دست نمی‌دهد.

شاید احساسی ترین واکنش او تا به امروز به بعد از غلبه بر ژاپن در جام ملت های آسیا ۲۰۲۳ برمی‌گردد که منجر به صعود تیم ملی به جمع چهار تیم نهایی جام شد. در آن دیدار، قلعه‌نویی پس از به صدا سوت پایان بازی، کنار محدوده سرمربیان،زانو زد و بابت این برد باارزش و شیرین سجده شکر به جا آورد، البته این واکنش او باعث اعتراض برخی از اهالی فوتبال شد. این عده معتقد بودند که بین این واکنش و دستاورد تیم ملی تعادلی وجود نداشت و به نوعی او شاید کار را تا پایان جام تمام شده فرض کرد.

شاید همین گونه اظهارات باعث شده باشد که صحنه گل طارمی نیز با واکنشی متفاوت از سوی او همراه شود؛ تصویری از یک سرمربی که حتی در یکی از مهم‌ترین بازی‌های تیمش، آرام روی نیمکت نشسته و منتظر ادامه مسابقه است. باید منتظر بمانیم و ببینیم که آیا اولین صعود تیم ملی ایران از مرحله مقدماتی جام‌جهانی می‌تواند باعث یک واکنش احساسی و پر شور از امیر قلعه نویی شود یا خیر؟