​تیم ملی فوتبال ایران در دومین دیدار مرحله گروهی جام جهانی توانست بلژیک، یکی از تیم های سید اول فیفا، را متوقف کند. شاگردان امیر قلعه نویی که تصور می شد روی کاغذ کار سختی مقابل بلژیک داشته باشند، با یک دفاع فشرده توانستند روزنه ها را ببندند و دست آخر با کسب یک امتیاز از این دیدار خارج شوند؛ تک امتیازی که امید تیم ملی و امیر قلعه نویی برای صعود به مرحله حذفی را همچنان زنده نگه داشته است. البته که این بخشی از ماجرا است؛ چراکه تیم ملی در همین دیدار که از قبل بازنده متصور می شد توسط مهدی طارمی روی یک حرکت تمرین شده ی ایستگاهی به گل رسید اما کمی بعد مشخص شد نشیمن گاه مهدی طارمی در آفساید بوده و این گل زیبا و احتمالا سرنوشت ساز رد شد.

پای سهراب سپهری هم به میان آمد

دقیقا از زمانی که سوت پایان بازی تیم ملی مقابل بلژیک به صدا درآمده، مقایسه نشیمن گاه مهدی طارمی و سهراب سپهری فضای مجازی را به خود اختصاص داده؛ اینکه اگر جای این دو عوض شده بود، گل ایران به بلژیک آفساید نبود. اگرچه چنین تشبیهاتی بیشتر بر اساس ذائقه کاربران مجازی و طنازی های آن ها مطرح شده اما وایرال شدن آن، حسابی اتفاقات این دیدار را تحت تاثیر قرار داده است. با این حال، به غیر از نشیمن گاه طارمی و سهراب سپهری، تیم ملی در همین دیدار و البته بازی قبلی اش دو چهره ویژه داشته که شایسته توجه بیشتر هستند: علیرضا بیرانوند و رامین رضاییان.

اولین دروازه بان ایرانی

علیرضا بیرانوند در جدال با بلژیک مرد اول تیم ملی بود؛ خیمه رقیب روی دروازه ایران در زمان زیادی از بازی، فشار روانی زیادی را متوجه خط دروازه و دفاعی ایران کرده بود. با این وجود، بیرانوند با تمرکزی مثال زدنی تمامی خطرات رقیب را دفع کرد و دروازه را بسته نگه داشت. او مزد این بازی خوبش را هم گرفت و در انتهای دیدار به عنوان برترین بازیکن زمین انتخاب شد. این برای اولین بار در تاریخ ادوار جام جهانی است که یک دروازه بان ایرانی عنوان برترین بازیکن زمین را به خود اختصاص می دهد.

با این حال، اهمیت کار بیرانوند حتی از دریافت این جایزه هم بیشتر است؛ او یکی دو فصلی می شود از روزهای آرمانی اش فاصله گرفته بود. حداقل در لیگ برتر ایران دیگر خبری از واکنش های بی نظیر علی بیرو نبود؛ نه سیوی که سکوها را خیره کند و نه تاثیر چندانی که بتوان آن را عامل برتری دانست. البته این مورد بدان معنی نیست که بیرانوند دروازه بان بدی است و افت فاحشی داشته؛ بلکه از استانداردهایی که خودش بنا کرد فاصله گرفته بود. حتی در بازی نخست تیم ملی مقابل نیوزیلند هم نشانی از بیرانوندِ شگفت انگیز در خط دروازه تیم ملی نبود. با این وجود، در سال، ماه و روزهایی که تصور می شد افسانه این دروازه بان در فوتبال ایران رو به فراموشی است، به یکباره، بیرو با جادوی مثال زدنی از راه رسید و نشان داد بی دلیل نیست قریب به یک دهه است سند دروازه تیم ملی را به نام خود کرده است.

رامین را نمی شود فراموش کرد

شبیه به اتفاقی که علیرضا بیرانوند مقابل بلژیک رقم زد را رامین رضاییان در دیدار نخست انجام داد؛ نه اینکه جنس کارهای شان یکی است بلکه هر دو شگفت انگیز نشان دادند. رامین، مردی که به نظر می رسید دیگر درهای تیم ملی به رویش بسته شده و سن وسالش هم حضور او در این تیم را توجیه نمی کند، شبیه از گوربرخاسته ها، مرد شماره یک تیم ملی ایران در جدال با نیوزیلند شد. او یک گل زد و یک گل ساخت تا نشان دهد فراموش کردنش در فوتبال ایران یا اثر و تاثیرش در این تیم ملی با این شکل و شمایل، فراموش نشدنی است. شاید این روزها، حداقل تا قبل از بازی با مصر نشیمن گاه مهدی طارمی برای فضای مجازی وایرال تر باشد؛ اما نباید از یاد برد این تیم چهره هایی دارد که می توانند حرفی برای گفتن داشته باشند.