ورود به مدارس سمپاد یا تیزهوشان در دوره ابتدایی پس از قبولی در آزمون خاص صورت می پذیرد که متاسفانه یکی از مشکلات و چالش های زندگی بیشتر کودکان و نوجوانان و از دشواری های تحصیلی شده و سبب گردیده بنای بسیاری از اختلالات را در روان کودکان و نوجوانان پایه گذاری کند.

شواهد پژوهشی زیادی وجود دارد مبنی بر این که رویدادها و مشکلات دوره کودکی و نوجوانی بر سلامت بعدی افراد تاثیر دارد و شروع اختلال روانی قابل تشخیص از قبیل: اضطراب، افسردگی، سوء مصرف مواد یا آسیب های اجتماعی مزمن اغلب از دوره کودکی یا نوجوانی شروع می شود .

از جمله روشهایی که در طول تاریخ تعلیم و تربیت برای پرورش استعدادهای درخشان

در نظر گرفته شده است، شناسایی و گرد آوری این کودکان در مدارس ویژه است . مدافعان آموزش تیزهوشان معتقدند که کودکان تیزهوش یا نابغه از نظر ادراکی و فکری بسیار فراتر از حد معمول هستند؛ از این رو، تسریع در آموزش، هدایت آنان به سمت دستاوردهای تحصیلی برتر، تعیین سطح پیشرفته، برگزاری دوره های بین المللی و غنابخشی به محتوای آموزشی، مناسب ترین رویکرد برای این گروه است. به باور این گروه، استفاده از تکنیک های آموزشی ویژه به نفع تیزهوشانی خواهد بود که در کلاس های عادی با چالش های کافی برای رشد مهارت های خود مواجه نیستند . با این حال، مخالفان بسیاری نیز برای این دیدگاه وجود دارند که بر این باورند جداسازی دانش آموزان می تواند هزینه های روانی و اجتماعی گسترده ای را برای آنان به همراه داشته باشد. در کشور به دلیل عدم فرهنگ سازی مناسب و کمبود امکانات نگرانی هایی در ارتباط با پیامدههای منفی اینگونه مدارس وجود دارد و والدین بدون توجه به میزان توانایی هوشی و استعداد کودکان خود فشار مضاعفی در جهت قبولی کودکان و نوجوانان در مدارس تیزهوشان در جهت کسب افتخار کاذب در اجتماع و کسب وجه برای خود وارد می آورند که سبب می شود هزینه های عاطفی و اجتماعی فراوانی را برای فرزندان خود ایجاد کنند و تحصیل زدگی و عدم انگیزه برای یادگیری را باعث شوند .

از مهمترین اصولی که می بایست توسط والدین و مربیان در نظر گرفته شود این است که ویژگی های فردی و خصایص مرتبط با تیزهوشی، حاصل فرآیندی تدریجی و تکاملی در طول دوران رشد است و امکان ایجاد این ویژگی ها به صورت فوری یا مصنوعی با توقعات بیش از حد توان کودکان و نوجوانان وجود ندارد.

متاسفانه هدف اصلی آموزش در دوران ابتدایی که پرورش مهارت های بنیادین یادگیری از جمله کنجکاوی، خواندن، نوشتن و حل مسئله، به همراه آماده سازی دانش آموزان برای همزیستی اجتماعی و غنی سازی تجارب آموزشی و پژوهشی پایه در یک فضای با نشاط و صمیمی و به دور از استرس و رقابت های نابجا است و این فرآیند یادگیری، زمینه ساز تبدیل شدن دانش آموز به یک یادگیرنده مؤثر در مقاطع تحصیلی آینده فراموش شده و صرفا تمرکز بر قبولی در آزمون تیزهوشان پایه ششم ابتدایی شده است.

ورود کودکان به رقابت های زودهنگام و بی رحمانه در دوره ابتدایی آنان را در معرض مقایسه و اضطراب قرار می دهد و آنان را به افرادی تک ساحتی ، خودخواه ، کمال گرا و دارای اعتماد به نفس پایین تبدیل می کند.

بنابراین، لازم است والدین توجه کافی را به کودکان نوجوانان معطوف نمایند، اعتماد به نفس آنان را تقویت کرده و انگیزه و هدفمندی را در قبال تحصیل در آنان ایجاد نمایند و آرامش و سلامت روانی کودکان و نوجوانان نباید قربانی آزمون تیزهوشان ، تست و کتب کمک آموزشی با ضریب های دشواری بالا شود.