روزنامه اعتماد در یادداشتی مروری بر تاریخچه مذاکرات میان ایران و آمریکا داشته است. در بخشی از این یادداشت آمده است: مرحوم آیت الله هاشمی رفسنجانی در اولین سفر یک رییس جمهور به ویتنام در مهر ماه 1374 در ملاقات هایی که با مقامات این کشور داشت، دیداری هم با ژنرال جیاپ، فرمانده بسیاری از عملیات های بزرگ ویتنام شمالی علیه نیروهای امریکایی، انجام داد.

در این ملاقات، ژنرال جیاپ طی سخنانی به ایشان گفت که ما سال ها با امریکایی ها جنگیدیم اما درنهایت به مذاکره رسیدیم. شما هم با امریکایی ها مذاکره کنید. آقای هاشمی در پاسخ به جنایات امریکا اشاره نمود اما باتوجه به حوادث قبل از آن، او خوب می دانست که تلاش های صورت گرفته برای انجام مذاکرات مستقیم با امریکا چه پیامدهایی به همراه دارد .

- اولین دیدارهای مقامات ایران و امریکا بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، توسط مرحوم بازرگان در الجزایر در 10 آبان 1358 با برژنسکی، مشاور امنیت ملی دولت کارتر صورت پذیرفت. 3 روز بعد سفارت امریکا در تهران اشغال و دولت موقت مجبور به استعفا شد.

- در 4 خرداد 1365 مک فارلین، مشاور امنیت ملی دولت ریگان به ایران سفر کرد تا درخصوص گروگان های امریکایی و فروش تسلیحات به ایران درقبال آزادی آنها مذاکره کند. وی بدون دستیابی به هیچ نتیجه ای به کشورش بازگشت و یک رسوایی برای دولت امریکا گردید. سیدمهدی هاشمی، فردی که این خبر را به روزنامه ها کشاند بعدها به جرم های مختلف محاکمه و اعدام شد.

- آقای عطا الله مهاجرانی اولین چهره سیاسی ایران بود که در اردیبهشت 1369 در مقاله ای صحبت از مذاکره مستقیم با امریکا نمود که به سرعت مجبور به توضیح گردید و سپس در این خصوص سکوت کرد.

با این وجود بارها به صورت رسمی و غیررسمی، مستقیم و غیرمستقیم مذاکراتی بین دو کشور صورت گرفته که به شکل موضوعی بوده است. مسائلی همچون آزادی دیپلمات های امریکایی (که به بیانیه الجزایر منجر گردید) افغانستان (که پس از 11 سپتامبر 2001 و برای نابودی طالبان انجام شد و نتیجه آن قرارگیری ایران در لیست محور شرارت امریکایی ها شد)، عراق (پس از سقوط صدام که نتیجه آن به روی کار آمدن شیعیان و طرفداران ایران در این کشور گردید)، مذاکرات هسته ای (که بیش از 20 سال به طول انجامید و نتیجه آن برجام گردید و درنهایت امریکا با خروج از آن و بازگشت تحریم ها طی اسنپ بک، به جایی نرسید)، ازجمله مواردی بودند که واشنگتن و تهران را به پای میز مذاکره کشاندند.

در این میان سرنوشت محمدجواد ظریف، وزیر خارجه اسبق و پای ثابت میز مذاکرات ایران، از همه جالب تر است. دکتر ظریف که از بیانیه الجزایر، قرارداد 598 تا برجام تقریبا در همه مذاکرات اساسی ایران حضور داشته، بیشترین فراز و فرود را یافته است. وی پس از برجام متهم گردید که بندهایی از توافق برجام را نمی دانسته و پیش بینی خروج امریکا را نکرده است.

البته شاید مهم تر از آن، این بوده که چرا با وزیر خارجه امریکا قدم زده و تابوی رفتار با امریکایی ها را شکسته است. وی پس از آنکه در دولت آقای پزشکیان به عنوان معاون رییس جمهور معرفی گردید، مجبور به ترک همه پست های دولتی و گوشه نشینی در دانشگاه تهران شد.

آنچه در روابط خارجی یک کشور مهم است نه سرنوشت کارگزاران بلکه دستاورد تلاش هایی است که آنها، برای منافع ملی انجام داده اند. امروز که پس از 47 سال و 2 جنگ با امریکا و رژیم صهیونیستی، باری دیگر به میز مذاکره باز می گردیم، این واقعیت را باید بپذیریم که مراوده با جهان بدون مذاکره با همه کشورها (البته به غیر از آنان که وجودشان را نمی پذیریم) ممکن نیست.

مسلما هیچ کس نمی تواند اقدامات امریکا در طول سال های گذشته و در همین چند ماه قبل را فراموش کند یا ببخشد اما می توان با صلابت و زیرکی در پشت میز مذاکره، به اهدافی که موشک هایمان برایشان شلیک شده، دست یافت و دستاوردهای میدان را به میز مذاکره کشاند. باید به آیندگان نشان دهیم که دیگر نیازی نیست، افراد دیگری برای مذاکره با امریکا تاوان پرداخت کنند...