روزنامه اعتماد در یادداشتی به نقد صدا و سیما پرداخته است. در این یادداشت آمده است: می توان از این رسانه خواست معنای ملی بودنش را در کفه ترازو بسنجد. می شود او را مجاب و قانع کرد که تن به اصلاحاتی بدهد. هر چند این گونه تن دادن ها نوشداروی موقتی معنا می گیرد ولی می توان از نقطه ای شروع کرد که به صواب و ثواب همگان باشد.

ساز و کار رادیو و تلویزیون مشخص است. می توان با مدیریتی ملی و همه نگر از این وضع نجاتش داد.

شاید مدیران این رسانه در جواب منتقدان داد سخن دهند که میزان مخاطب و رضایت مندی در نظرسنجی های مختلف نشانگر استقبال است و بس. خب از همین منظر اگر وارد شویم مدخل مناسب و درخوری است. برای اثبات برادری و مقبولیت این انگاره که جای پرسش های بی شماری دارد، می توان پیشنهاد داد که بر سبیل اتفاق این گونه شود که گروه های شناسنامه دار سیاسی و اجتماعی و دارای مرجعیت بین مردم هر یک مدت زمان خاصی عهده دار برنامه هایی در کنداکتور تلویزیون و رادیو شوند. این اجازه به آنها داده شود که در بازه زمانی مشخصی برنامه هایی را روی آنتن برند و میزان استقبال نیز رصد شود، به همین راحتی و بی هیچ بحثی می شود به طور رندوم شاهد اوج و فرود رسانه ای در حد تلویزیون بود. بی آنکه مدیریت از بالا تغییر یابد. بی آنکه بده بستان خاص سیاسی رخ دهد و بی آنکه شاهد چانه زنی در بالا و فشار از پایین باشیم.

شیفتی بودن این امر دال بر دخالت در نهاد مدیریتی بالادست نیست. می توان فروغ و روشنی هر برنامه را در کسری از ثانیه مشاهده کرد. مشروط و منوط بر آنکه زنده بودن هر برنامه لحاظ شود. حب و بغضی در دعوت از کارشناسان رخ ندهد. دست برنامه سازان احتمالی باز باشد در حد خطوط قرمز موجود و تعیین شده که برای اهالی رسانه این امر بسیار محتمل است که بتوانند آن را ساماندهی کنند. این پیشنهاد اگر ضعف و قوتش بررسی شود، می توان به داده های بی شماری دست یافت.

منتقدان همیشگی تلویزیون از این گله مند بودند و هستند که این رسانه آنها را نمی بیند و از آن طرف نیز طرفداران این رسانه با همه دست و دلبازی مدیران همسو؛ از ملاحظه کاری هایی نالانند. به راستی با کمی دوراندیشی می شود مخاطبان فراری از تلویزیون را بازگرداند. مرجعیت رسانه ای که هماره در کلام بزرگان عرصه ارتباطات از آن نام برده می شود را می توان احیا کرد.

نمونه دم دستی این پیشنهاد برنامه شیوه شبکه چهار بود که در دوره ای با همه قهر مخاطب؛ توانست جایگاه قابل قبولی کسب کند.

بین اهالی رسانه در دو طیف مدعی سیاست ورزی در ایران؛ کم نیستند افرادی که توان برنامه سازی داشته باشند. توان جذب مخاطب گریزپا از رسانه ملی. نام هایی که در دوره های مختلف در روزنامه های گوناگون با شمارگان تکرار ناشدنی؛ پرونده حرفه ای و کاری شان مشخص است. هم در گروه های تحول خواه و هم در سمت اصولگرایان سنتی و میانه رو هستند افرادی که ذیل خطوط ترسیم شده مرجعیت از دست رفته رسانه ملی را احیا کنند.

این روزها که طنین وحدت مردم با دسیسه هایی نشانه می رود بد نیست میدانی هم به دیگران در تلویزیون داد. دیگرانی که طی یک سال گذشته نشان داده اند دست کمی در وطن پرستی و ایران دوستی از هموطنان دارای تریبون ندارند. با این توفیر که رسانه و مرجعی برای بیان دیدگاه ها ندارند.

شیفتی و نوبتی شدن تلویزیون شاید در نگاه اول شدنی نباشد ولی مگر می توان کتمان کرد که هر ناشدنی ای در ابتدای امر مخالفانی دارد؟ اگر همزمان موافق و مخالف در یک بستر توان واگویه داشته باشند، بسیاری از ناشدن ها شدنی می شود که مفهوم رسانه ملی هم جز این نیست... .