به گزارش "ورزش سه"، رؤیای جام جهانی اسکاتلند دیشب پس از شکست مقابل مراکش در بوستون، به مویی بند بود. شاگردان استیو کلارک امیدوار بودند پیروزی افتتاحیه هفته گذشته مقابل هائیتی را ادامه دهند اما توسط ستاره‌های آفریقایی که تنها پس از ۷۱ ثانیه تک گل بازی را به ثمر رساندند، غافلگیر شدند. اما قهرمانان این تیم که چهارشنبه با برزیل روبرو می‌شوند، همچنان بسته به نتایج سایر بازی‌ها، شانس دارند تا برای اولین بار از مرحله گروهی صعود کنند.

اسکاتلند با امیدهای فراوان و به دنبال اولین پیروزی خود در این تورنمنت بعد از ۳۶ سال، که هفته گذشته مقابل هائیتی به دست آمد، وارد این بازی شده بود. اما شادی آنها دیری نپایید، چرا که تیم شمال آفریقا تنها پس از ۷۱ ثانیه پیش افتاد، سریع‌ترین گل تورنمنت تا این لحظه. با این حال، هواداران دیشب در بوستون حاضر نشدند پس از این شکست بیش از حد ناامید شوند و اجازه ندادند این باخت دردناک، تجربه سفرشان را خراب کند.

توماس برن، ۶۹ ساله از میوهد، که با پسرش کریگ برن به بوستون سفر کرده بود، با وجود شکست خوش‌بین بود. او گفت: «به هر حال ما به میامی می‌رویم. و می‌توانیم با همین امتیازات صعود کنیم یا از برزیل یک مساوی بگیریم. فقط به کمی شانس نیاز داریم.»

آنیا برین، هوادار ۲۸ ساله و میکروبیولوژیست اهل آردوسان، گفت: «هنوز خیلی افتخار می‌کنم. این اولین جام جهانی است که در طول عمرم به یاد دارم و حتی صرفِ راهیابی به آن هم باورنکردنی بوده است.»

اسکات آرتور، ۵۷ ساله از دانفرملین، که پروژه‌های بادی فراساحلی را توسعه می‌دهد، از نتیجه بازی غافلگیر شد. او گفت: «این یک تجربه است. در دوران رشد ما، این اتفاق هر چهار سال یک‌ بار می‌افتاد و بعد از آن حدود ۳۰ سال انتظار کشیدیم. آنها نشان دادند که سرسخت هستند و برزیل هم در بازی اولش چندان تأثیرگذار نبود.»

کری، ۴۴ ساله از گلاسکو، که در ونکوور با پسر ۸ ساله‌اش زندگی می‌کند، اضافه کرد: «مهم نیست. ما همچنان جشن می‌گیریم و هنوز شانس مقابل برزیل را داریم.»

شهر پر از پرچم‌های اسکاتلند، هوادارانی با دامن‌های سنتی و پیراهن‌های اسکاتلند بود و صدای نی‌انبان و شعارهای هواداران در خیابان‌ها طنین‌انداز می‌شد. تصور می‌شود تا ۴۰ هزار هوادار برای دومین بازی این تیم در فینال جام جهانی از سال ۱۹۹۸ در فرانسه در این شهر ماساچوست و اطراف آن حضور داشتند.

لورین کلی، چهره محبوب تلویزیونی، پیش از شروع بازی با هواداران معاشرت کرد. او گفت: «من تا الان خوش‌رفتار بوده‌ام اما قرار است با سوار شدن به اتوبوس مهمانی ارتش تارتان آن را جبران کنم. مدت زیادی منتظر ماندیم و قرار است از آن نهایت استفاده را ببریم. هرگز به اندازه الان به اسکاتلندی بودن افتخار نکرده‌ام.»

جشن‌های دیشب پس از آن برگزار شد که بوستون با امضای قراردادی برای خواهرخواندگی با گلاسکو، عشق خود را به ارتش تارتان تثبیت کرد. شهردار میشل وو، هواداران اسکاتلند را مهمانان رویایی نامید که فضای مثبتی را به منطقه آورده‌اند. او اعتراف کرد که شعار «بدون اسکاتلند، مهمانی در کار نیست» از زمان رسیدن هواداران ما به شهر، «کاملاً در ذهنش گیر کرده است». برخی حتی مجسمه‌های محلی را با مخروط‌های ترافیکی تزیین کردند که اشاره‌ای به مجسمه نمادین دوک ولینگتون در گلاسکو بود.

دنی لامونت، ۴۹ ساله از دانفرملین، افزود: «آنها می‌توانند به ما یاد بدهند که چطور شهرمان را اداره کنیم و فرهنگ ورزشی در فضای باز را بپذیریم، و ما هم می‌توانیم به آنها یاد بدهیم که چطور جشن بگیرند.»

افتتاحیه رسمی فن‌زون فیفا در میدان سیتی هال بوستون به دلیل آب‌وهوای بد به تأخیر افتاده بود. اما شرایط درست به موقع برای دومین بازی تاریخی اسکاتلند بهبود یافت. جانی میلر، بازنشسته ۷۱ ساله از کیلمارناک، گفت: «ما سعی کردیم بلیت بگیریم اما هر کدام ۱۰۰۰ پوند بود. این یک سرکیسه کردن است. ما دیشب اینجا بودیم و باران سیل‌آسا بارید. با وجود باران، همه آواز می‌خواندند. جو فوق‌العاده است. آمریکایی‌ها فقط عاشق ما هستند.»

جیمز ماناس ۳۱ ساله و جما ماناس ۲۹ ساله، هر دو کارمند بانک در منهتن، حتی یک عروسی با تم جام جهانی داشتند. این زوج عاشق، دو ساعت قبل از بازی هائیتی در بوستون ازدواج کردند و قصد دارند هفته آینده به میامی بروند. جما گفت: «به من هشدار داده شده بود که عروسی با جام جهانی همزمان خواهد بود.»

جیمز گفت: «دیروز به ما پیشنهاد بلیت شد. در نهایت همه چیز خوب پیش رفت. این یک تغییر مسیر در ماه عسل است.»

در اسکاتلند، هزاران نفر برای تماشای بازی دیرهنگام مقابل مراکش به کافه‌ها و کلوپ‌ها سرازیر شدند. بیش از ۵۵۰۰ نفر در OVO Hydro گلاسکو جمع شدند تا بازی را روی یک صفحه نمایش ۲۰ متری تماشا کنند.