به گزارش "ورزش سه"، تصمیم فیفا برای افزایش تعداد تیم‌های حاضر در رقابت‌های جام جهانی ۲۰۲۶ به ۴۸ تیم با انتقادات زیادی همراه بود اما در نهایت باعث شد که شور و هیجان حضور تیم‌های مثل کوراسائو، کیپ ورد و نیوزیلند با این تورنمنت همراه شود و تقابل تیم ملی ایران با تیم ملی نیوزیلند حتی به یکی از بهترین مسابقات این رقابت‌ها تا به این جای کار تبدیل شده باشد. 

شاگردان امیر قلعه‌نویی صبح امروز به وقت ایران روبروی این تیم به میدان رفتند و دو تیم پس از ارائه یک بازی تماشایی و پر برخورد که با شانس گلزنی‌های بسیاری از سوی هر دو همراه بود، به تساوی ۲-۲ رضایت دادند اما تماشاگران با وجود نقسیم امتیازات، از نمایشی که در زمین دیدند بسیار راضی بودند و همین باعث شد که واکنش‌های مثبت بسیاری از سوی رسانه‌های خارجی نیز دیده شود و این عملکرد خوب بازتاب بسیاری هم در رسانه‌های بزرگ اسپانیایی داشت که در ادامه با هم خواهیم دید.

آ.اس: ایران - نیوزیلند، یک بازی فوق العاده و جذاب

یک جشن تمام‌عیار در لس‌آنجلس برپا بود. از ابتدا تا انتها. این یکی از جذاب‌ترین مسابقات جام جهانی ۲۰۲۶ بود و نه دقیقاً به خاطر تاریخچه فوتبالی‌اش: ایران و نیوزیلند تحت هیاهوی رسانه‌ای شدیدی که با یک جنگ و علاقه بی‌سابقه به تیم پین، فوق‌ستاره کنونی، دامن زده شده بود، به جام جهانی رسیدند.

برخلاف انتظارِ بسیاری، هر دو تیم یکی از بهترین بازی‌های تورنمنت تا به این‌جا را ارائه دادند. این موضوع در تساوی ۲-۲ مشهود بود که تمام مؤلفه‌های مورد نظر یک هوادار را داشت: کنش‌های بی‌پایان، گل‌ها، اشتباهات و موقعیت‌های خطرناک متعدد. بازی برای ایران عالی شروع شد که دقایق ابتدایی را تحت کنترل داشت. با این حال، همه این‌ها بی‌فایده بود، چرا که نیوزیلند در دقیقه هفت به لطف گل جاست که پاس وود را به ثمر رساند، در حالی که مدافعان ایرانی بدون هشیاری تماشا می‌کردند، پیش افتادند.

آنها حتی با شوت‌های سینگ و خود وود فرصت‌هایی برای افزایش این برتری داشتند، اما هیچ‌کدام به هدف نرسید. تا آن لحظه، بازی رفت‌ و برگشتی شده بود و هر دو خط دفاعی فضای زیادی برای بهره‌برداری باقی گذاشته بودند. به این ترتیب بود که طارمی، ستاره ایران، اولین هشدار را داد و با یک شوت به تیرک دروازه کوبید و ۹ دقیقه بعد، رضاییان پس از رسیدن به یک توپ سرگردان در محوطه جریمه، بازی را ۱-۱ مساوی کرد.

نیمه دوم از تب‌ و تاب نیفتاد و هر دو تیم ضرب‌آهنگ خوب این مسابقه سرگرم‌کننده را حفظ کردند. فرصت‌های گلزنی یکی پس از دیگری به دست آمد و این نیوزیلند بود که بار دیگر از طریق جاست و با استفاده از پاس دیگری از وود، پیش افتاد. اما همان‌طور که انتظار می‌رفت، ایران واکنش نشان داد و تساوی مجدد را توسط محبی به دست آورد که سانتر دقیق رضاییان از سمت راست را دریافت کرد.

شدت بالایی که در طول مسابقه به نمایش درآمد، خستگی مفرط هر دو تیم را در دقایق پایانی آشکار کرد. آنها همچنان به دنبال گل برتری بودند، اکنون بدون حضور پین پرسر‌وصدا در زمین اما بدون همان شفافیتی که در دقایق ابتدایی داشتند. کم‌کم، آنها به تساوی تن دادند که با توجه به آنچه در زمین رخ داده بود، نتیجه‌ای عادلانه برای هر دو طرف بود. و بازی این‌گونه به پایان رسید. تساوی‌ای که مانع از آن شد که نیوزیلند به اولین پیروزی تاریخ خود در جام جهانی دست یابد و برای ایران طعم تلخ نرسیدن به آنچه برایشان گامی حیاتی به سوی صعود تاریخی به مرحله بعد بود، بر جای گذاشت.

مارکا: تساوی در حد فیلم‌های هالیوود!

حدود ۱۷ کیلومتری هالیوود، استادیوم سوفی لس‌آنجلس میزبان یکی از مسابقات جام جهانی بود که بسیاری انتظارش را می‌کشیدند. نه به خاطر سطح بازی هر دو تیم، بلکه به خاطر تاریخچه آنها. خوشبختانه، نمایش واقعی در زمین بازی بود. دو تیمی که هیاهوی کمتری نسبت به بلژیک یا مصر داشتند، یکی از بهترین بازی‌های تورنمنت را ارائه دادند. رضاییان و محبی برای ایران گلزنی کردند و جاست دو بار برای استرالیا گل زد، در مسابقه‌ای که کریس وود و نه تیم پین معروف، ستاره میدان بود.

ایران بازی خود را انجام داد و سپس مجبور شد به تیخوانا در ۲۲۵ کیلومتری لس‌آنجلس سفر کند چون دولت اجازه نمی‌دهد آنها شب را در آمریکا بمانند. در فضایی پرتنش و به دلیل محدودیت‌های مداوم، تیم ملی ایران مقابل ستاره جام جهانی بازی کرد. با وجود تمام تنش‌ها، این مسابقه غنای فوتبال ملتی را که درگیر جنگ و سختی شده است، به نمایش گذاشت.

از همان ابتدا، بازی علیه ایران چرخید و آنها خیلی زود گل خوردند اما در طول این بازی هرگز تسلیم نشدند. نیوزیلند تیم برتر در زمین بود. سینگ یک تهدید دائمی بود و لمس توپ‌های او بین خطوط، مشکلات زیادی برای حریف ایجاد کرد. مهدی طارمی، احتمالاً بهترین بازیکن ایران، نیز فرصت‌هایی داشت اما گاهی به نظر می‌ رسید که هیچ‌ چیز برای تیم آسیایی درست پیش نمی‌رود. در نهایت هر دو مربی تغییرات تاکتیکی مدنظرشان را انجام دادند، اما تساوی ۲-۲ نتیجه‌ای عادلانه بود و در نهایت تثبیت شد. یک تساوی واقعاً به‌یادماندنی.

موندو: ایران-نیوزیلند، تساوی با طعم فوتبال

ایران و نیوزیلند در مسابقه‌ای در لس‌آنجلس هم‌بازی بودند که کمتر کسی پیش‌بینی می‌کرد به چنین سطح بالایی از سرگرمی برسد. فوتبال، و نه چیزهای دیگر، ستاره واقعی بود. چهار گل در یک تساوی سرگرم‌کننده ۲-۲ به ثمر رسید که در تمام مدت با سرعت بالایی بازی شد. تیم اهل اقیانوسیه به عنوان تیم ضعیف‌تر شروع کرد اما دو بار پیش افتاد. ایران نیز دو بار از شکست برگشت تا از پایان دادن به اولین روز بازی‌های گروه G در قعر جدول بدون امتیاز، جلوگیری کند.

نیمه اول به خوبی نشان داد که چگونه وقفه‌های آب‌رسانی در این جام جهانی منجر به مسابقاتی می‌شود که احساس می‌شود به جای دو نیمه، چهار نیمه دارند. هر کس سلیقه‌ای دارد اما این وقفه‌ها قطعاً از ماهیت حماسی و غیرقابل پیش‌بینی بازی می‌کاهد. نیوزیلند از سوت آغاز تا وقفه کوتاه در میانه نیمه اول، به‌طور قابل‌توجه و غافلگیرکننده‌ای نسبت به ایران برتر بود، در حالی که ایران از زمان وقفه نوشیدنی تا پایان نیمه اول بهتر بود.

این فقط یک احساس نبود، تسلط هر طرف در دوره‌های بازی توصیف‌ شده در نتیجه نیز منعکس شد. در نهایت، هر دو تیم توانستند یک امتیاز از این بازی درخشان که تحسین بسیاری از دنبال کنندگان جام جهانی را به همراه داشت به دست بیاورند.

اسپورت: افتخار ایران

در یک بستر ژئوپلیتیک پیچیده و حتی با وجود محدودیت‌هایی برای بازیکنان‌شان در خاک آمریکا، ایران تمام غرور خود را به نمایش گذاشت تا دو بار نتیجه را مقابل نیوزیلند به تساوی بکشاند. تیم اهل اقیانوسیه دو بار پیش افتاد اما تیم ایرانی تا پایان جنگید تا یک امتیاز ارزشمند در اولین بازی جام جهانی خود کسب کند.