به گزارش "ورزش سه"، این یادداشت بدون کم و کاست ترجمه شده تا بخوانید. با این توضیح که مثل بسیاری از نویسنده‌های آمریکایی، نویسنده در اوج هیجان چند بار یک جمله را تکرار کرده بود و انگار با آدرنالین متن را تمام کرده بود:

اینگلوود، کالیفرنیا - همه چیز با فریادهای رعدآسای «U-S-A» آغاز شد و با یکی از بهترین ۴۵ دقیقه‌های تاریخ تیم ملی مردان آمریکا در جام جهانی به اوج رسید.

این لحظه‌ای بود که ۷ سال و ۳۶۴ روز در انتظارش بودند و هر ثانیه‌اش ارزش این انتظار را داشت.

هواداران و بازیکنان فوتبال آمریکا سال‌ها رؤیای چنین شبی را در سر داشتند؛ یک افتتاحیه پرشکوه در جام جهانی، در خاک خودشان، روی بزرگ‌ترین صحنه‌ای که فوتبال این کشور تاکنون به خود دیده است. آن‌ها رؤیای این را داشتند که این لحظه را زندگی کنند، آمریکا را به هیجان بیاورند و فوتبال را به سطحی بالاتر ببرند.

اما کمتر کسی می‌توانست دقیقاً چنین چیزی را تصور کند؛ پیروزی پرشور ۴ بر ۱ مقابل پاراگوئه، جشن میهن‌پرستانه در زمین و سکوها، فوتبال روان و موج‌های پیاپی هیجان که ورزشگاه را در بر گرفته بود.

کریس ریچاردز، مدافع تیم ملی آمریکا، گفت: «راستش را بخواهید، فکر می‌کنم تمام عمرم این لحظه را تصور کرده بودم. اما امشب از چیزی که تصور می‌کردم هم بهتر بود. غیرواقعی بود.»

در برابر ۷۰ هزار و ۴۹۲ تماشاگر در ورزشگاه سوفای در نزدیکی لس‌آنجلس، این فقط یک شروع تقریباً بی‌نقص برای جام جهانی خانگی نبود.

همان‌طور که سباستین برهالتر هنگام یادآوری دور افتخار بازیکنان برای تشکر از هواداران گفت: «این همان چیزی است که فوتبال آمریکا باید باشد.»

این شب می‌تواند سکوی پرتابی به سوی عصری تازه برای تیم ملی مردان آمریکا باشد.

کریستین پولیشیچ، پیش از آنکه در بین دو نیمه به دلیل مصدومیت عضله ساق پا زمین را ترک کند، میان مدافعان پاراگوئه با همان چابکی و اعتمادبه‌نفسی حرکت می‌کرد که سال‌ها از او انتظار می‌رفت. وستون مک‌کنی کنترل بازی را در میانه میدان در اختیار داشت. کریس ریچاردز با ثبت ۸۳ پاس صحیح از ۸۳ تلاش، رکوردی تاریخی در جام جهانی به جا گذاشت؛ آماری که دست‌کم در ۶۰ سال گذشته بی‌سابقه بوده است. مالک تیلمن نیز سهم مهمی در تسلط آمریکا بر جریان مسابقه داشت و فلوارین بالوگان بار دیگر نشان داد چرا بسیاری او را بهترین مهاجم آمریکا در یک دهه اخیر می‌دانند.

ریچاردز پس از بازی گفت: «این یک رویاست. واقعاً یک رویاست.»

بالوگان نیز که با دو گل خود به نخستین بازیکن مرد آمریکا از زمان هت‌تریک برت پتنود در جام جهانی ۱۹۳۰ مقابل پاراگوئه تبدیل شد که در یک مسابقه جام جهانی دو گل به ثمر می‌رساند، همین احساس را داشت.

بازیکنان از انرژی هواداران تغذیه می‌کردند و هواداران از بازیکنان. این رابطه دوطرفه، هر دو را به سطحی بالاتر رساند.

تنها چند ساعت بعد از پایان مسابقه، قیمت بلیت دیدار بعدی آمریکا مقابل استرالیا در سیاتل به شکل چشمگیری افزایش یافت و صدها دلار بالاتر رفت.

در سراسر کشور، بسیاری از هواداران آمریکایی احتمالاً یک سؤال را از خود می‌پرسیدند: آیا ممکن است؟ آیا آمریکا می‌تواند قهرمان جام جهانی شود؟

پاسخ واقع‌بینانه همچنان این است: آرام‌تر. هنوز فقط یک بازی برگزار شده است. مائوریسیو پوچتینو در روزهای آینده بدون تردید این پیام را به بازیکنانش منتقل خواهد کرد و خود بازیکنان نیز تلاش خواهند کرد هیجان را کنترل کنند.

اما عصر «امید صرف» به پایان رسیده است. در این شب نزدیک به ایده‌آل، بسیاری از تردیدها و مشکلات سال‌های گذشته رنگ باخت و دوره‌ای تازه، یا دست‌کم یک ماه سرشار از جاه‌طلبی واقعی، آغاز شد.

حمایت هواداران در حال انفجار است، بازیکنان به هماهنگی رسیده‌اند و پاراگوئه زیر فشار خفه‌کننده آمریکا از نفس افتاد. تیم ملی آمریکا در حال پرواز است و هنوز هیچ‌کس نمی‌داند این پرواز در هفته‌های آینده تا چه ارتفاعی ادامه خواهد داشت.