فوتبال در ایران به قدری با اتفاقات ناهمگون عجین شده که هیچ خبری، با غافلگیری مخاطبانش همراه نمی شود؛ مثلا همین روزها که شایعه ای تایید نشده، خبر از حضور خداداد عزیزی در پرسپولیس می دهد. یعنی انتقال یکی از جنجالی ترین مدیران ورزشی یا سرپرست های ورزشی از تراکتور به پرسپولیس. درست است که این انتقال به اندازه یک جابه جایی بازیکن در این مسیر خبرساز نیست؛ اما دست کمی از آن نخواهد داشت. به ویژه آنکه خداداد در همین یکی دو فصل اخیر آن قدر ماجراهای ناراحت کننده با پرسپولیسی ها داشته و دل آزردگی به وجود آورد که بعید است نزد بخش کثیری از هواداران این باشگاه تهرانی، محبوبیت و مقبولیتی داشته باشد.

بازیکن دیروز، مدیر جنجالی امروز

خداداد عزیزی چهره منحصر به فردی در فوتبال ایران است؛ نماد سختکوشی در دوران نوجوانی و جوانی و رسیدن به قله تیم ملی. او هنوز هم نان همان گلی را می خورد که به استرالیا زد و ایران را به جام جهانی برد؛ البته به قدری شیرین بود که آن نان را با شایستگی میل می کند. با این وجود، منهای همان اتفاق خاطره انگیز، از اسم خداداد به ویژه در روزهای پس از فوتبالش (البته که در روزهای فوتبالی اش هم بدون حواشی نبود) حاشیه می بارد. او در یکی دو فصل اخیر با سمت مدیریت ورزشی باشگاه تراکتور، تجربه جدیدی در این زمینه به دست آورده که به حواشی پیرامونش افزوده است. برای بررسی و چگونگی مدیریت خداداد در این پست فقط کافی است اسم او گوگل شود تا سهمش از حاشیه فوتبال ایران مشخص شود. از همه بدتر اینکه، در مکتب او جنجال یعنی تعصب؛ همان موضوعی که خوشایند بخشی از هواداران باشگاه هاست. از این منظر اما پرسش، پررنگ تر می شود؛ خداداد با کدام متر و معیار قرار است به پرسپولیس بیاید؟ پرسش اصلی این است که او این سمت و پست جدید را پاداش کدام رفتارش در فوتبال و یا بیرون از فوتبال می داند؟

مثبت 18 های تکراری

سهم خداداد عزیزی در فوتبال ایران محفوظ است؛ او بخشی از نسل فراموش نشدنی 98 فوتبال ایران است. با این وجود، مثل اکثر قریب به اتفاق آن نسل، سهم شان از سفره فوتبال را گرفته و به طریقی دستی بر این آتش داشته و یا همچنان دارند. اتفاقا خداداد در زمره همان هایی است که مشمول همچنان می شود. او تقریبا همه جا دیده می شود؛ از برنامه های با و بی ربط تلویزیونی و نمایش خانگی گرفته تا سفر به جنوب لبنان به همراه علیرضا دبیر و وحید شمسایی. با این وجود، بخش زیادی از اظهاراتش نشانی از ادبیات مدیری که باید سرلوحه کار قرار بگیرد، ندارد؛ مثبت 18 هایی دارد که به آن ها می بالد. جالب است محرومیتی هم برایش بریده نمی شود و اگر بریده شود، مشمول بخشش می شود.

مخلص کلام اینکه مدیری با چنین پیشینه و ادبیاتی، با آن همه داستان ریزودرشت با هواداران پرسپولیس، چه آورده ای برای این باشگاه تهرانی خواهد داشت که واژه سنگین فرهنگی - ورزشی را یدک می کشد؟ آیا پرسپولیس به اندازه کافی حاشیه ندارد؟