فرارو محسن صالحی خواه؛ شما را نمی دانم، اما من به دژاوو خیلی اعتقاد دارم. حتی پارسال داشتم فیلمی با همین اسم می ساختم که جنگ شد و یکی از بمب های دشمن افتاد وسط پروژه من. ولی این که بمب وسط فیلم من افتاده باشد، دلیلی بر این نیست که دژاوو وجود نداشته باشد.

بزرگ ترین دژاووی من و هشتادوچند میلیون ایرانی دیگر، دژاووی اتمی است. نه این که دژاوو هم مثل بمب، انواع مختلفی از شیمیایی، میکروبی، خوشه ای، کیلویی، دانه ای، کیسه ای، کثیف، تمیز، صوتی، تصویری، فسفری، ناپالم و اتمی داشته باشدها! نه! دژاووی اتمی اشاره دارد به بزرگ شدن ما بیچارگان دهه 60 و 70 و 80 و 90 با پرونده مذاکرات اتمی. خبرها تکراری، حرف ها تکراری، شعارها تکراری! فقط این وسط جنگ جدید بود که یک مقداری فضا و البته کمی هم زمین و دریا را عوض کرد.

شما که غریبه نیستید، بعد از این همه سال، وقتی اسم مذاکره را می شنوم، می خواهم شکوفه بزنم. قبلاً چرخه مذاکرات این شکلی بود: مذاکره / قطعنامه / تحریم / مذاکره و دوباره از اول. این وسط فقط یک بار توافق شد که آن هم دوام نیاورد. الان چرخه مذاکرات این شکلی شده است: مذاکره / بوووم / مذاکره / بوووم؛ اما هنوز این مرحله به چرخه کامل تبدیل نشده است. فعلاً ربعِ چرخه محسوب می شود تا چند بار دیگر، مذاکره / بوووم رخ بدهد.

وسط این همه حرف تکراری، یک سری آدم هم راه افتادند گیر دادند به این که چرا مذاکره می کنید. البته بنده که کاره ای نیستم. من یک روزنامه نگار خرده پا و گمنام هستم. این ها به کله گنده ها گیر می دهند. شب ها می روند برای خودشان سخنرانی می کنند. استثنائاً آنتن رادیوتلویزیون ملی را به آن ها می دهند. پلاکارد می نویسند، دست خلق الله می دهند. به نظرم این ها هم دژاوو شدند. فکر می کنند الان همان دوران محمود و حسن است؛ دو طرف قرار دعوا گذاشتند سر داستان اتمی. انقدر کیک زرد می گیرم، اون قدر اورانیوم می دهم. اون قدر سانتریفیوژ خاموش می کنم، تو هواپیما به من بفروش. توی کالاندریای رآکتور آب سنگینم چسب دوقلو می ریزم، تو تحریم ها را شل کن. با همین دست فرمان، زیرآب هرچه مذاکره و دیپلماسی و دیپلمات هست را می زنند. این ها خبر دارند توی این مملکت جنگ شده؟ فکر نکنم!!