محمدعلی ابطحی، سیاستمدار ایرانی، در یادداشتی در روزنامه شرق نوشت: نقل است ملا می گفت در کوچه بالایی آش می دهند. مردم هم به سمت کوچه بالایی می رفتند. آن قدر این حرف را هر روز تکرار کرد که خودش هم باورش شد. یک روز دیدند ملا هم کاسه به دست به سمت کوچه بالایی می رود. دوستانش پرسیدند: کجا؟ گفت: می روم آش بگیرم!

حالا در عالم سیاست چنین اتفاقی افتاده است. مدت ها بود که به هر دلیل به جریان های افراطی و تندرو میدان داده بودند. دیگران هم دیده نمی شدند؛ خالص سازی. اما همه اینها برای آن بود که احیانا ضدانقلابی، معاند یا براندازی قد علم نکند. به عبارتی قرار بود این مجموعه پشتوانه سیستم باشند.

اما این جریان ها آن قدر در این تحولات استقلال پیدا کردند که مکتب تندروی، خودش به یک عامل تعیین کننده تبدیل شد و مهم تر از همه، در ماجرای مذاکرات به یک قطب اثرگذار بدل شد.

اینکه در ایران یک مجموعه تندرو و قدرتمند وجود داشته باشد، به خودی خود مشکلی نیست و حتی در مواردی می تواند مفید هم باشد. در آن سوی ماجرا هم تندروها هستند. ترامپ هم بارها آنها را به رخ کشیده است.

ما هم می توانیم به دنیا بگوییم که تندروها وجود دارند. اما مشکل شرایط فعلی این است که برخی مسئولان کشور باور کرده اند که واقعا در کوچه بالایی آش می دهند. عینکی به چشم زده اند که گویی در مذاکرات فقط باید تندروها را راضی کرد. با هر محاسبه ای، تعداد افراطی ها بسیار اندک است.

قرار هم بوده که تحت مدیریت و کنترل باشند. اما انگار آش کوچه بالایی را باور کرده ایم. به ادبیات برخی مسئولان در موضوع مذاکرات توجه کنید. در این عینک، گویی ملت ایران همان مجموعه محدود هستند که باید به شکلی قانع شوند.

اگر مذاکرات با هدف دورکردن کشور از جنگ، رفع تحریم ها و بهبود زندگی و معیشت مردم انجام می شود، جهت نگاه و عینک خود را به سمت اکثریت مردم ببرید؛ مردمی که این بلاتکلیفی و تعلیق، زندگی را بر آنان دشوار کرده است. کوچه بالایی آش نمی دهند.