احمد زیدآبادی، فعال رسانه، در کانال تلگرامی خود نوشت: برخی رسانه ها به نقل از روزنامه ی کیهان تیتر زده اند: دولت پزشکیان به خاطر استقامتی که در جنگ نشان داده، دولتی پرافتخار است. محبوبیت پزشکیان بیشتر شده است.

این تیتر کاملاً گمراه کننده است، زیرا متن یاداشت کیهان درباره ی دولت آقای پزشکیان ذم شبیه به مدح است! به عبارت دیگر، کیهان گویی در برابر دولت با بچه طرف بوده است. به زعم خود هندوانه ای زیر بغل آن گذاشته تا اتهاماتش علیه آن، نادیده گرفته شود.

در حقیقت کیهان هرگونه تلاش دیپلماتیک برای پایان جنگ از طریق مذاکره را به دولت آقای پزشکیان نسبت داده و آن را بازی در زمین دشمن وانمود کرده است!

این شیوه، هم ناعادلانه، هم نادرست و هم نوعی رد گم کنی است و طبق معمول، ظاهراً کیهان برای طرح منویات همیشگی و لایتغیر خود، دیواری کوتاه تر از مسعود پزشکیان پیدا نکرده است.

بدبختانه امر اخلاقی و معقولی به نام مقاومت در برابر تجاوز خارجی، نزد عده ای به امری تک ساحتی تبدیل شده و دستمایه ی سوءاستفاده ی آن ها قرار گرفته است.

مقاومت هم مانند هر پدیده ی انسانی دیگری، امری ذوالابعاد است و تقلیل آن به یک فعل خاص، یا از سر بی دانشی و یا به قصد گمراه سازی برای تعقیب هدف و منفعتی نامشروع است.

واقعیت این است که دولت آقای پزشکیان از ابتدای کارش با بحران های بی وقفه مواجه شده و به رغم همه ی محدودیت ها و کاستی ها و کارشکنی ها، با زحمت بسیار کشور را تا این لحظه اداره کرده است.

در جریان جنگ چهل روزه، وزارتخانه های مختلف در زیر تهدید بی امان بمب و موشک، تمام توان خود را به کار گرفتند تا تأمین نیازهای حداقلی جامعه دچار اختلال نشود و در این زمینه کاملآ موفق عمل کردند. نادیده گرفتن این واقعیت، هم غیرمنصفانه و هم ناسپاسی است و خداوند هیچ انسان غیرمنصف و ناسپاسی را دوست ندارد.

در واقع، بار اداره ی اقتصادی جامعه به دوش هیئت وزیران است، آن هم در حالی که آنان از هر سو تحت فشارند و اختیارات و امکانات شان هم بسیار محدود است.

کاملاً طبیعی است که رییس جمهور و همکارانش نگران تٱمین مایحتاج عمومی و وضع معیشت مردم باشند و در باره ی خطرات پیش روی این دو مسئله حساسیت به خرج دهند.

هر جهشی در قیمت کالاها، مردم را عصبانی و خشم شان را هم در درجه ی نخست به سمت دولت هدایت می کند. مهمترین عامل جهش قیمت ها نیز تحریم های ماندگار اقتصادی و اخیراً محاصره ی دریایی کشور است. در این میان عده ای از افراد بی مسئولیت و یا مفت گو انتطار دارند، دولت هیچ تمهیدی برای رفع این دو معضل نیاندیشد و در عین حال، کشور را در این تنگنای اختیارات و امکانات، به گونه ای اداره کند که قیمت تمام کالاها ثابت بماند و آب از آب تکان نخورد!

خب، مگر چنین چیزی ممکن است؟ و چطور می توان امری غیرممکن را از کسی طلب کرد؟

به نظرم فشاری که این روزها بسیار از اعضای دولت بخصوص شخص پزشکیان از هر سو تحمل می کنند، نه فقط طاقت فرسا که استخوان سوز است. هر حرکت آن ها برای بهبود وضعیت، داد و قال عده ای را به آسمان می برد و چوب استیضاح را علیه آن ها بلند می کند. بی عملی آن ها بر اثر فشارها نیز خشم و عصبانیت بسیاری از مردم را برمی انگیزد و این دو در حالی است که شبکه های بیرونی و درونی روزانه علیه آنان با تمام قوا سمپاشی می کنند!

واقعاً آدمی که از گوشت و پوست و استخوان و عصب ساخته شده است، چطور می تواند در چنین فضا و محیطی دوام بیاورد؟

ظاهراً به همین دلیل است که دکتر پزشکیان ترجیع بند سخنانش این شده که: گر تو بهتر می زنی بستان بزن!

پس چرا مدعیان به جای این همه هجمه علیه دولت، نمی ستانند و نمی زنند؟